Laatste blog: een nieuw begin.

De verloren zoon (Rembrandt)

Dit is mijn laatste item in deze blog Building Bazna. Tijdens de afgelopen reis heb ik ervaren dat God nieuwe wegen voor me heeft. Nieuwe gebieden die ik mag betreden, nieuwe delen van mijn erfenis die God me gegeven heeft.
Ik heb besloten een nieuwe blog te starten: Father's Business.
Ik heb altijd ervaren dat ik als zoon van God naar Roemenië mocht gaan om daar de mensen te vertellen dat we geen slaven meer hoeven te zijn, maar zonen en dochters van de Vader. Het verhaal van de verloren zonen is voor mij altijd de inspiratie geweest. Tijdens mijn laatste reis (oktober 2016) heb ik de roeping van God opnieuw ervaren. Zijn hart gaat uit naar de vele christenen, ook leiders, die zijn als de oudste zoon in de gelijkenis van Jezus.
Samen met Vader mag ik werken in Zijn Koninkrijk en Zijn Liefde bekend maken en mensen uitdagen om als zoon/dochter van de Vader te gaan leven.

Vanaf nu staan mijn items onder de blog: workingwithfather.blogspot.com.

U/jij bent van harte welkom om mij daar weer te volgen.

Veilig thuis.

Om half drie Nederlands tijd opgestaan, om kwart over drie vertrokken en iets over elf veilig thuis aangekomen. Best wel moe.

Weer veilig thuis dankzij WIZZ-Air.

Laatste dag alweer.

Het is nu donderdagavond. De laatste dag alweer van deze reis. Aan de ene kant lijkt het tijden geleden dat ik in Reghin was en God zo duidelijk sprak, aan de andere kant lijkt de tijd voorbij te zijn gevlogen.

Bij Nellu en Hilda

Vandaag ook weer een dag van bezoekjes. Eerst naar Nellu en Hilda, een plek waar ik altijd koffie ga drinken. Georghe en Luminita waren er ook en we hadden een goede tijd van fellowship. Daarna met David en Helen een bezoek aan Ron en Jo in Igishe gebracht om als laatste een bezoek te brengen bij de familie Boancas voor de avondmaaltijd.

Ben nu wel moe en zoals gewoonlijk op de laatste avond zit ik hier weer met gemengde gevoelens. Ik zou best langer willen blijven maar naar huis gaan trekt ook. Ik sluit af met een mooie foto uit Bazna. Het is en blijft een mooi plaatje de grote Duitse kerkburcht. Volgend jaar weer terug.

Nieuw gebied: Valchid

De Duits kerk in Valchid (Waldhütten)

Het is nu woensdagmiddag. Ik ben net terug uit Valchid, een plaatsje tussen Medias en Sighisoara. Ben daar op bezoek geweest bij Stefan. Ik heb ontmoet op de leidersconferentie in Reghin vorige week donderdag. We ontmoeten elkaar op de plek waar vroeger de pastorie van de Duitse Evangelische kerk heeft gestaan. De schuur is daar omgebouwd tot kerkzaal. Hier is een kleine Vineyard gemeente gevestigd waar Stefan en zijn vrouw Helga leiding aan geven. Daarnaast geven ze nog leiding aan een Vineyard gemeente in Sighisoara.

Stefan

 Ze zijn 19 jaar geleden naar Roemenië gekomen na 8 jaar in Nederland gewoond te hebben. Het was heerlijk om eens in het Nederlands te praten. Naast het werk in de gemeente hebben ze een stichting "Huis van de gastvrijheid". Hier komen kinderen na schooltijd om huiswerk te maken onder begeleiding. Hier krijgen ze ook bijbelonderwijs. 's Winters verzorgen ze een aantal keren per week maaltijden voor (vooral) de zieunerkinderen van het dorp.
Achter de kerk wil Stefan op termijn een vakschool realiseren waar jongens opgeleid kunnen worden tot metaalbewerkers.

De klas van de naschoolse opvang.

Het was goed om elkaar te ontmoeten. We hebben elkaars levensverhalen gedeeld. Het is gaaf om te zien hoe God in een leven van iemand kan werken. Ik heb Stefan beloofd dat ik graag terug wil komen om hem te helpen bij het bouwen aan de kerk in Valchid en Sighisoara. In feite is Stefan al vervulling van het profetische woord dat God had gegeven dat ik in nieuw gebied zou gaan werken.

De kerkzaal.

Op de weg terug genoten van het landschap. Het is eindelijk zonnig en is het weer zoals het altijd is geweest in oktober. Prachtig nazomerweer. Het is een prachtig land en ik voel dan enorm thuis als ik op weg naar Bazna de schoonheid van het land. Ik voel me gezegend.

Mooi Roemenië

Așteptăm!

Het is nu maandagavond. Tijd om weer even een korte update te geven van wat ik de afgelopen dagen heb gedaan. Het was een tijd van veel bezoekjes. Zaterdagmiddag onder andere bij de familie Mereu en 's avonds Jonathan en Diana. Veel gaan of gingen door een moeilijke tijd en in de gesprekken ging het dan vaak over blijven verwachten dat God Zijn beloftes gaat waarmaken. We blijven verwachten, așteptăm.
Zondagochtend mocht ik preken en ik heb gesproken over de vrijsteden. Steden in Israël waar de priesters en Levieten woonden en waar iemand die onopzettelijk iemand had gedood naar toe kon vluchten en veilig kon wonen en de familie van de gedode man of vrouw geen bloedwraak kon voltrekken. In de stad was de voortvluchtige vrij van aanklacht. Dit is een prachtige verwijzing naar Jezus die onze vrijstad is. In Hem zijn we vrij van aanklacht.

(Ik heb hierover ook in de Christengemeente The Cross gepreekt en deze preek kan hier beluisterd worden, voor hen die er meer over willen weten)

De tekeningen van Imre

's Middags ben ik naar Igishe geweest om Ron en Jo te bezoeken en om de jongenlui van de The Sanctuary te zien. Ik had voor Imre een zakje ballonnen meegenomen. Hij was er erg blij mee en als dank kreeg ik weer zijn hele voorraad tekeningen mee.
Ik heb in de the Sanctuary kennis gemaakt met Izidor, één van de vele kinderen die voor de val van het communisme in de tehuizen voor "onoplosbare gevallen" waren gestopt verborgen voor de buitenwereld. Kinderen die een defect hadden. Izidor had polio en kan minder goed lopen. Velen van deze kinderen zijn geadopteerd en naar het buitenland gebracht en zijn nu 25 jaar later op zoek naar hun roots. Izidor heeft er een boek over geschreven en zet zich voor deze vaak verlaten kinderen hun familie terug te laten vinden.
Zijn verhaal is erg indrukwekkend.

De bidstond

Vandaag de dag vroeg begonnen met een bidstond bij Georghe en Luminita thuis. Veel gebeden voor de kerk. Ook hier kwam het weer terug in de gesprekken en de gebeden. We moeten niet opgeven en blijven verwachten; așteptăm.

Vanmiddag rustig aangedaan en verjaardagsvisite geweest bij Alina (La multia ani!) Bijgepraat met Sammy over de visie van de kerk. Ook zij blijven de beloftes van God verwachten; așteptăm.

In het gesprek en de gebeden met Sammy ervoer ik weer dat ik op mijn plaats ben en mag staan in de roeping van God voor Roemenië.

Nieuw gebied (2)

Hier nog een kort bericht over mijn tijd in Reghin, afgelopen woensdag en donderdag. Tijdens de laatste dag ben ik met Fred en Jitske mee geweest naar een leidersconferentie van Vineyard
gemeentes in Roemenië en Moldavië. Onder leiding van twee Duitse leiders van de Vineyard gemeente aldaar werd er gesproken over wat de visie van de leiders was, of ze Gods stem hebben verstaan voor hun kerk en of ze daar nog op gericht waren. Reinhard Rehberg stelde simpel dat als God je geroepen had en Hij intussen niet iets anders had gezegd dat je roeping nog steeds geldt. Voor mij een duidelijke bevestiging. God heeft me geroepen voor Roemenië en dat geldt nog steeds. Ik mocht een aantal mensen spreken en in groepjes met elkaar bidden en er zijn een aantal nieuwe contacten uit voortgekomen die ik zeker warm wil houden. Reghin is een plaats waar ik zeker vaker naar toe zal gaan. Daarnaast wil ik Stefan en Helga in Sighisoara bezoeken. Een echtpaar dat ik op de conferentie heb ontmoet. Nieuw gebied waar ik in geleid wordt. God heeft bevestigd wat Hij eerder al had gesproken.

Reinhard Rehberg

Plaats van zegen.

Ben zojuist teruggekomen van een dag in Jacodu. Samen met Mannes, Jenny, David en Helen heb ik de dag doorgebracht me Ron en Jo en zijn we bijgepraat over alle activiteiten die ondernomen worden in de 4 huizen die ze ondertussen gebruiken in het project. Als eerste bezochten het huis waar de kinderen na school opgevangen worden en bijles krijgen van een docent. Sinds deze week is er een nieuwe docente, Eva. De vorige docent had zulk goed werk geleverd met de zigeunerkinderen, hetgeen tijdens inspectie werd gezien, dat ze haar adjunct-directeur hadden gemaakt van de hele school. In het gebouw zijn twee ruimtes. Een kamer waar de oudere kinderen de bijles volgen en één speelkamer voor peuters waar ze voorbereid worden op het naar school gaan.

De peuterruimte

De jongste schoolgroep

De nieuwe Juf Eva

De oudste groep

Achter het gebouw van het schoolproject werd er volop gebouwd door Ron, Tarzan en Joni. Hier wordt een schuur omgebouwd tot werkplaats waar oudere jongens later les kunnen krijgen in houtbewerken, timmeren, sleutelen aan motoren etc.. Ook is er ruimte voor naai-atelier waar oudere meiden les kunnen krijgen. Boven de werkplaats komen slaapruimtes waar de jongens kunnen blijven slapen. De bedoeling is dat ook jongens uit Albesti hier gaan komen en die kunnen dan overnachten zodat ze meer les kunnen krijgen en niet steeds teruggebracht hoeven te worden op dezelfde dag.
Het tweede huis; Het uilenhuis vanwege de uil op zolder. Dit is een huis waar Robert en Dana verblijven als zij in Jacodu werken en waar ook vrijwilligers kunnen overnachten.

De uil.

Joni, Tarzan en Ron aan het werk

Ron en Jo 

 De lunch hebben we doorgebracht in het Activiteitencentrum, Vanuit hier wordt alles geregeld. Het is de verblijfplaats van Jo en Ron. Hier is de keuken waar gegeten wordt. Het was goed met elkaar te praten over wat Ron en Jo met hulp van God in nog maar 6 jaar hebben bereikt. Klik hier om mijn weblog te lezen van ons allereerste bezoek aan Jacodu in oktober 2010 toen het project nog moeste beginnen. De kinderen die daar in de modder rondliepen zitten nu in de schoolbanken. Alles in zes jaar. Het is duidelijk dat Jacodu een gezegende plaats is waar Ron en Jo vanuit de liefde van Christus omgezien hebben naar de zigeunerkinderen van Jacodu.
Er nemen nu 53 kinderen deel aan het onderwijsproject. Veel van de jongste kinderen gaan naar de peuterklas. De eerste tieners, Joni en Alexandra, werken nu mee in het hele project. Joni in de bouwactiviteiten en Alexandra voornamelijk in de tweedehands (kleding)winkel die gestart is in het laatste huis dat we bezocht hebben. Een aantal middagen per week worden er tweede hands spullen verkocht door Alexandra en met het geld dat binnenkomt kan zij een klein salaris betalen. Allemaal mogelijk doordat zij in het project naar school konden gaan. De tieners die binnenkort de school verlaten zullen deels ingezet worden in de diverse landbouwprojecten die ook opgezet zijn, onder andere het verbouwen van groente en aardappelen op redelijk grote schaal.

Alexandra aan het werk

De tweedehands winkel

Er is ondertussen ook contact met een kerk in Boiu waar de kinderen naar een kinderclub zijn geweest. De bedoeling is dat dat vaker zal gebeuren. Om alles wat er verder in Jacodu gebeurt en wat Ron en Jo nog van plan zijn te doen te vertellen kost veelte veel tijd. Maar duidelijk is dat God het werk enorm zegent. Het is goed om te bidden dat Ron en Jo het werk van God kunnen blijven doen en dat zij de Liefde in Zijn hart blijven tonen aan een groep die door velen worden verguist. Ik wordt altijd enorm bemoedigd als ik met hen praat over wat er gebeurt in Jacodu. Het is zeker plaats van Gods zegen.