Roerige reis

Zaterdag 5.30 vertrokken. Mooi weer en alles ging zeer voorspoedig.
Onderweg stegen er opeens 10 luchtballonnen op in Duitsland achter Dortmund.
Nergens Stau gehad. En net na half zes kwam ik in Lével bij het hotel aan.
Heerlijk gegeten, nog wat gelezen en voor mijn doen vroeg naar bed gegaan: 22.00 uur.


Toen om 4.00 uur de wekker ging had ik lekker geslapen en maakte ik me klaar voor het tweede deel van de reis. Deze zou iets langer duren dan ik van te voren had verwacht.



Ik besloot om het nieuwe deel van de rondweg om Budapest te proberen. De M0.
Daar sloeg een fazant toe. Ik zag hem te laat en hij vloog regelrecht tegen mij linkerspiegel.
Deze was in één klap weg. Als eerste reactie baal je enorm, in de middel of nowhere met een kapotte auto, op Paaszondag. Rijden is dan erg lastig en verboden volgens mij. Toch ervoer ik een enorme rust en vrede, ookal omdat op eerdere reizen God me geleerd had Hem in zulke situaties te vertrouwen. Goed de hulpdiensten gebeld, ze zouden me afslepen naar een Servicepunt van Volkswagen; de sleper zou er met een uur zijn. Na twee en een half uur de hulpdienst nog maar een keer aangeroepen. Bleek de verkeerde plek doorgegeven te zijn.

Om kwart voor elf gaat mijn op de wagen en wordt ik afgesleept. De man sprak geen woord Engels, twee woorden Duits, schat ik, dus communiceren was moeilijk. Wel maakte hij mij duidelijk dat hij profisorisch de spiegel zou maken, omdat ik tot anders tot dinsdag zou moeten wachten. Dan kon ik verder en zou ik hem in Roemenië maar officieel moeten laten maken. Het reparen gebeurde bij hem thuis, met een oude spiegel, geroeste bouten en moeren en een een minimum aan gereedschap heeft hij een donkergetinte spiegel gemonteerd. We hebben nog een kop koffie gedronken. Bij het vertrek dankte ik hem en gebaarde dat hij voor mij als een engel was. Ik bood hem aan voor hem te bidden, wat hij goed vond. Toen ik het Nederlands begon te bidden maakte hij duidelijk dat hij het niet verstond. Ik gebaarde God wel en hij moest lachen en ik mocht hem in het gebed zegenen.



Al met al was het al 13.15 uur. Met mijn "nieuwe spiegel" vertrok ik weer en besloot om via Arad te reizen, wellicht kon ik daar overnachten als het moest. De reis verliep weer voorspoedig. Om half zes Roemeense tijd ging ik de grens over. Alleen paspoortcontrole.

Toch maar besloten door te rijden. De weg van de grens tot voorbij Sebes is comlpeet vernieuwd en het rijdt super. Bij Deva het vertrouwde Mac-moment gehad. Daarna een lastig stuk in het donker op het nieuwe asfalt zonder strepen.
Uiteindelijk was ik om kwart voor twaalf in Casa Burii. Moe maar voldaan. God was er de hele dag bij geweest. Het was super om Hem te prijzen ook in de moeilijke momenten. Er is geen mooier leven dan om de uitdaging aan te gaan Hem je levensweg te laten kiezen. En daar horen ook moeilijke momenten bij. Juist dan wil Hij laten zien dat Hij er is en dat je Hem altijd kunt vertrouwen.