Weer thuis.

Zo. Gisteren om half twee veilig thuis aangekomen na een voorspoedige reis. De eerste dag zo’n 1350 à 1400 kilometers afgelegd tot Velburg in Zuid-Duitsland. Daar overnacht en heerlijk ontbeten. De ontbijt zaal is daar één groot museum van opgezette dieren. Helaas wel een koudje opgelopen in Roemenië dus wat onregelmatig geslapen. 

De tweede dag was het nog maar 640 kilometer. Dus in de middag op tijd thuis. De bus schoonmaken en direct wegbrengen. Met de mensen van Pouw nog gesproken over de situatie met Servië. In hoge uitzondering geven ze de originele papieren mee en dit is dus zo’n situatie. Dus de volgende keer naar Servië met de bus.

Heerlijk om weer thuis te zijn. Lekker genieten van mijn vrouw en m’n kids. Alhoewel Tamara komt pas zondag thuis van de 10 dagen bidden en vasten met Herman Boon.

De financiën van de Roemenië rekening op orde gebracht. M’n spullen uitgepakt en lekker gegeten bij IKEA.

Kreeg een mailtje van Jo en Ron. Zij hebben een Off-road sponsor challenge gereden. Wow knap om zo dwars door de bergen te rijden. In de link hieronder kun je foto’s bekijken van deze challenge.

http://www.rjamesfeaver.co.uk/llr/4x4/

Één foto wil ik hier laten zien. Wat is het Roemeense land toch bijzonder mooi. Vrijdag 22 april DV ga ik weer!!!

De laatste dag alweer (voorlopig).

Vandaag de laatste dag. Vanochtend eerst naar Igishe geweest om nog wat spulletjes af te geven bij de “the Sanctuary”. Alleen Robert was er. Jo en Ron hebben Off the Road Challenge door de bergen van Sibiu. Met de auto dwars door de bergen over smalle bergweggetjes. Ze doen dit terwijl ze zich laten sponsoren. Robert moets eerst nog even naar de school van Persida en Christi, daardoor had ik even tijd om met de vader van Persida en Christi te praten, voor zover als dat lukte. Hij is aan één arm verlamd vanwege een beroerte. Normaal leeft hij op straat, maar vanwege de winter zal hij wel in de “the Sanctuary” blijven. Ondanks de armoede is het een blijmoedig man. Toen Robert terug was gesproken over de situatie in Jacudo en de rijkdom die wij hebben in het westen. Ik heb een grote bewondering voor Robert. Een Engelse jongen die er voor kiest de rijkdom van Groot Brittanië op te geven om de armen in Roemenië te helpen.

Mijn tweede bezoek was aan de basis van Jeugd met een Opdracht in Medias. Een vast item in mijn bezoek aan Roemenië. Alleen geen bijbelstudie deze keer omdat er een school gaande is.
Samen een pizza gegeten. Lichte maatlijd gekozen omdat ik vanacht ineens heftige darmkrampen had en erg vaak naar de wc moest.
Zoals gewoonlijk weer veel gepraat over zending en de kerk in Roemenië. Interessant was dat Florin zei dat kerken die korte termijn contacten hadden met buitenlanders zich sneller ontwikkelden en een duidelijkere visie hadden dan kerken zonder deze contacten. Veel kerken in Roemenië vinden de korte termijnactiviteiten zoals wij die elke zomer in Bazna ontwikkelen eigenlijk te weinig rendement hebben en geloven daarom meer in lange termijn zendingsprojecten. Dit was wel bemoedigend om te horen. Hij moedigde ons aan om vooral door te gaan.

Tenslotte nog boodschappen gedaan. Medias gaat vooruit in de vaart der volken; de eerste parkeerautomaat gezien en wel op de plek waar ik altijd parkeer. En hij werkt. Voor 1,50 Ron een hele dag parkeren (0,35 euro). Het leven wordt duur. Op de terug weg een oude vrouw een lift gegeven. Ze zag de tas met boodschappen en begon meteen te vragen om eten en voor ik het wist keek ze er al in. Ik heb haar maar één van mijn twee zakken bruine bolletjes gegeven. Klaagde ze dat ze te droog waren; of ik er niets op had. Ik weet dat bijbel zegt dat we onze vrijmoedigheid niet moeten prijsgeven die een ruime vergelding te wachten staat, maar of daar dit mee bedoeld werd…? Ik heb haar bij het uitstappen ook maar één van mijn yoghurt-toetjes gegeven. Ik blijf het moeilijk vinden om met deze armoede om te gaan. In Medias staat er aan het begin van de winkelstraat een vrouwtje met een kind op haar arm die om 1 Lei vraagt. Ik weet dat het niet goed is geld te geven omdat het systeem dan in stand gehouden wordt. Toch moet ik soms wat doen. Ik heb voor haar een belegde Italiaanse bol gekocht. Heb die haar gegeven. De gretigheid waarmee ze hem aannam gaf wel aan dat ze echt honger had. Soms is het zo moeilijk.

Onderweg nog een paar foto’s genomen van het mooie en kalme Roemeense land. Jammer dat ik morgen alweer weg moet.

“Gewoon een dinsdag….”

Vanmorgen wat langer blijven liggen. Heb weinig op het programma staan. Heb een beetje hoofdpijn, dus ga ik het rustig aan doen.
Ik moet ook weer voor school aan de slag omdat mijn 4 VWO leerlingen een aantal opdrachten hebben ingeleverd via de computer en deze moet ik beoordelen. dat kan gelukkig ook via de computer.

Tijdens dit werk ging de bel en daar stonden Nellu en Christi. Zijn kwamen een paar “schragen” halen uit de achtertuin van Casa Bucuriei. Het waren behoorlijke grote gevaartes. De bedoeling was om deze op kruiwagen achter een fiets naar het andere kant van  het dorp te brengen. Ik heb ze toen maar aangeboden de stellages met mijn busje te vervoeren. Kon ik meteen een kopje thee bij Nellu en Hilda drinken.

  

Bij de Casa teruggekomen ontmoette ik weer Florin Mitra. De man die met mij in Brateiu had gepreekt. Hij had met Claudius een afspraak om over zijn visie te spreken en de visie van Claudius te leren kennen. Het was een lang maar goed gesprek. God heeft hem geroepen naar Medias om een New-Wine gemeente te stichten. Een charismatische kerk waar het werk van de Heilige Geest centraal staat. Hij heeft vergelijkbare profetieën gehad over Medias als wij. Heel bijzonder om God aan het werk te zien. We mochten aan het einde voor elkaar bidden.

Na dit gesprek verder gewerkt aan mijn schoolwerk en even geslapen. Om 7 uur een speciale dienst voor de doop in de Heilige Geest. Het was een feest. Er waren diverse genezingen; Emanuel was na het gebed van zijn rugpijn af. Verscheidene mensen ontvingen de doop in de Heilige Geest. Alina straalde na afloop met een glimlach van oor tot oor. Het mooiste vond ik nog dat de kinderen zoals Julian en David en Lina met net zo veel vuur baden voor de doop in de Geest als de volwassenen. Het koninkrijk van God is voor groot en klein. Jammer dat ik er geen beelden van kan laten zien.

Morgen een dagje Medias en Igishe en daarna pakken. Nog één dag. Het geeft altijd zo’n dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik wel blijven, maar aan de andere kant verlang ik er enorm naar mijn vrouw en kinderen weer in mijn armen te sluiten.

De laatste week alweer.

Gisteren was het zondag. De dag stond in het teken van twee keer preken. Eerst in de ochtenddienst van Bazna en ‘s avonds in de kerk in Bratteiu. Het waren twee goede diensten. ‘s Avonds was bijzonder omdat er eigenlijk nog een ander spreker uitgenodigd was. Ze hadden pas vrijdag gehoord dat ik kwam, maar het was geen probleem. De spreker was er bij de aanvang van de dienst nog niet dus kon ik spreken. Tijdens mijn preek kwam hij toch nog binnen; hem was niet verteld dat de dienst om 6 uur begon. Hij ging uit van 7 uur. Hij kreeg nog de gelegenheid te spreken nadat ik klaar was. Hij sloot heel erg mooi aan op mijn verhaal. Na afloop hebben we kennis gemaakt en bleek dat hij in Medias was komen wonen om een gemeente te stichten. Hij had daarover al contact gehad met Claudius uit Bazna. Wellicht dat we kunnen samenwerken.
Vanochtend op koffievisite geweest bij Jonutz en Florina.  Ik had hen al wat babyspullen gebracht bij mijn eerste korte bezoekje aan Bazna (zie maandag 11-10). We hebben van elkaar gehoord hoe we in Bazna terecht waren gekomen. Bijzonder is te zien dat God mensen leidt.
Vanmiddag naar de BHOP geweest, na eerst een poos te hebben geslapen. Daarna samen met Gietze Mereu naar de kring van ouderen geweest. Ik mocht daar kort preken. Er heerste eerst een zwaarmoedige atmosfeer. Veel problemen, zorgen. Na een aantal heerlijke oude Roemeense liederen gezongen te hebben, was er een tijd van gebed. Persoonlijke problemen werden doorgebeden. Vervolgens mocht ik spreken. Mijn basis was Hebreeen 12: 2-3
Laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: denkend aan de vreugde die voor hem in het verschiet lag, liet hij zich niet afschrikken door de schande van het kruis. Hij hield stand en nam plaats aan de rechterzijde van de troon van God. Laat tot u doordringen hoe hij standhield toen de zondaars zich zo tegen hem verzetten, opdat u niet de moed verliest en het opgeeft.
Na afloop weer een aantal liederen gezongen, het was goed om te merken dat er met veelgeloof gezongen werd. Het is altijd dankbaar deze groep ouderen te bemoedigen.
Tot slot moesten we mee-eten; er was een complete maaltijd klaargemaakt. Het altijd verbazingwekkend hoeveel we moeten eten. Ik zat bommetje vol en nog vonden ze dat ik at als een kind.
 

Jacudo

Vrijdag was een enerverende dag. We gingen naar de Sanctuary in Igishe. Vandaar zouden Jo en Ron Jowett ons meenemen naar een dorpje in the “middle of nowhere” Jacudo. Daar is een kleine zigeunergemeenschap. Hier leven 15 gezinnen in zeer mensonwaardige omstandigheden. In de gezinnen leven 64 kinderen waarvan er maar een paar naar school gaan. De meeste kinderen zijn niet eens geregistreerd. Al waren ze wel geregistreerd, dan nog konden ze niet naar school omdat ze te vuil zijn. De huizen zijn zo slecht dat als het regent het water gewoon naar binnen stroomt.

We reden er met twee 4x4 wagens naar toe. Deze waren ook wel nodig omdat de weg er naar toe door de regen moeilijk begaanbaar was geworden. Gelukkig was het weer schitterend.

Wat we aantroffen was nog erger dan we ons probeerden voor te stellen. De huisjes waren bijna allemaal in zeer slechte staat. Sommige waren van leem, met wat plastic als. In de huisjes stonden hooguit een paar bedden met smerig beddegoed en iets dat op een kachel leek.

Schrijnend was de situatie van Nadia, een vrouw die in hokje van 2,5 bij 2,5 woont met 4 kinderen. Haar man/partner komt hoofdzakelijk om haar zwanger te maken gaat dan vervolgens weer om haar met weer een kind achter te laten. Ze is in verwachting van het 5de kind. Ze kan in huis amper koken omdat het huis dan vol rook staat, doordat er geen goede schoorsteen is. Eén van haar kinderen is onlangs zo ernstig door een rat gebeten dat het in het ziekenhuis behandeld moest worden. Varkens in Nederland zijn veelal beter af dan dit gezin. Zij moet ronkomen van de kinderbijslag voor twee van haar kinderen die geregistreerd zijn: € 15,—per maand. Niet eens genoeg om eten van te kopen.

Het is te absurd voor woorden dat dit in 2010 in Europese Unie mogelijk is.

Wat me zo trof was dat ik in de ogen van de kleinste kinderen nog pretlichtjes zag. Ondanks het vuil en de misère kunnen ze nog spelen en genieten. Bij de oudere kinderen en de volwassenen zie je de wanhoop.

Jo en Ron Jowett van LoveLightRomania willen de gezinnen betere huisvesting geven. Ze zijn al begonnen de slechtste daken te vervangen door iets beters. Verder voorzien ze gezinnen maandelijks van zeep, shampoo en waspoeder voor een betere hygiene. Zij willen heel graag dat er nieuwe huisvesting komt en de input van maatschappelijk werk die er voor gaat zorgen dat de kinderen geregistreerd worden, zodat ze op termijn ook naar school kunnen. Verder willen ze sponsoren vinden voor elk gezin, zodat ook voor de lange termijn de condities beter blijven. Alle kinderen naar school, meer menswaardige omstandigheden zijn de minimale doelen die zij zichzelf gesteld hebben. Ik heb diep respect voor het werk van Jo en Ron.

Ik ben erg blij dat ik het gezien, al voel ik me wel machteloos en boos.

De weg terug was ook nog heftig. De dorpelingen wisten een kortere weg door het bos, maar op een punt was de weg zo stijl en glad dat de auto waar in we zaten bij op haar kant viel. Gelukkig konden we via de oude weg toch weer thuis komen.

Terug in Bazna

Ik ben sinds gisteren weer terug in Bazna. HEt is goed om Mannes, Jenny, Geert en Hermien weer te zien. Vandaag (donderdag) veel  gebeden. Na een bezoekje aan Jonathan en Diana wezen wandelen in de Baille, het voormalige kuuroord van Bazna. Het blijft jammer om al die vergane glorie te zien. Het doet me wel denken aan de beloftes die God regelmatig heeft gegeven uit Jesaja 61:4.

Zij zullen de overoude puinhopen herbouwen, het verwoeste uit vroeger tijd doen herrijzen en de steden vernieuwen, die in puin liggen, die verwoest hebben gelegen van geslacht op geslacht.

Na het wandelen naar de BHOP geweest. Daar leidde Geert samen met Christ de lofprijs en aanbidding. Ik vind het heerlijk om in de vrijheid te komen die er is bij God.

Tijdens de BHOP verder nagedacht over overoude puinhopen, maar ook het herstel dat er zal komen (Jesaja 49:8)

Zo zegt de HERE: Ten tijde des welbehagens heb Ik u verhoord, en ten dage des heils heb Ik u geholpen; Ik zal u behoeden en u stellen tot een verbond voor het volk om het land weder te herstellen, om verwoeste eigendommen weer tot een erfdeel te maken..

Ik moet dan ook denken aan de woorden van Paulus dat de schepping zucht en uitziet naar het openbaar worden van de zonen van God, die het Koninkrijk van God brengen zoals Jezus deed. (Romeinen 8:19-21)

Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden der zonen Gods.
Want de schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar om de wil van Hem, die haar daaraan onderworpen heeft, in hope echter, omdat ook de schepping zelf van de dienstbaarheid aan de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid der kinderen Gods.

De avonddienst was een genezingsdienst.  Na een woord van Claudius over geloof en genezing heeft de hele kerk met elkaar gebeden voor degene die ziek waren. We wachten op de getuigenissen.

De dienst duurde zolang dat het ondertussen te laat geworden was om met Georghe en Lenuta nog Pizza te gaan eten in Blajel. Ze vliegen morgen voor een korte vakantie naar Barcelona. Morgen gaan wij met ons allen naar de Sanctuary. Jo en Ron willen ons meenemen naar een dorpje met zigeuners voor een nieuw project dat zij willen opzetten.

Vocea Evangheliei

Nog een korte update van mijn tijd in Brasov. Gisteravond gesproken in de Petra-gemeente van pastor Mirca. Het was de bidstond en ik mocht een kort woord brengen. Na afloop bij Mirca en zijn familie thuis koffie gedronken en gegeten. Het is een bijzondere familie, al de kinderen, 3 jongens en 1 meisje, volgen God en zetten zich voor de kerk en het huis van gebed (BVHOP).
Vanochtend om 9 uur een kort radio-interview gegeven voor de Vocea Evangheliei (De stem van het Evangelie). Dit is een christelijk radiostation dat dagelijks van 17.00 tot 21.00 uur uitzendingen verzorgt voor de Baptisten-, de Pinkstergemeenten en de Vergadering van gelovigen. Narcis Grawa is de medewerker die alle uitzendingen verzorgd. Hij stelde me vragen over mijn reizen naar Roemenië, mijn werk daar en wat ik vond over de situatie rondom de crisis. Ik mocht afsluiten met een korte boodschap. Ik kon enkele gedachten delen over Mattheüs 6. God verlangt er naar dat we bezig zijn met Zijn Koninkrijk. Dat mensen Hem leren kennen. Hij zal dan voor ons zorgen.
Vraag je dus niet bezorgd af: “Wat zullen we eten?” of: “Wat zullen we drinken?” of: “Waarmee zullen we ons kleden?”
dat zijn allemaal dingen die de heidenen najagen. Jullie hemelse Vader weet wel dat jullie dat alles nodig hebben.
Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden.
Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.

Straks vertrek ik naar Bazna. Daar hoop ik te blijven tot ik weer naar Nederland vertrek. Mannes en Jenny, Geert en Hermien zijn er, dus het zal nog gezellig zijn. Het was goed.

Brasov

Gisterenmiddag (maandag 18 oktober) vertrokken uit Câmpina. ‘s Ochtends eerst nog een tijd gesproken met Jurriën (de voorganger van de Nehemia-gemeente) en Henk over dingen die we mogelijk in de toekomst kunnen doen. Ook de speciale dienst van zondag passeerde de revue. Het is goed om de banden sterker te maken om Henk en Ineke en de jongens te ondersteunen. Ik kreeg een doos met kaarsen uit de kaarsenmakerij om in Nederland te verkopen. Dus een ieder die dit leest is uitgenodigd.

In de loop van de middag aangekomen in Brasov bij Sorin en Alexandra. Ik heb wel eerder bij Sorin gelogeerd, maar toen was hij nog niet getrouwd. Sinds 3 juli is Alexandra zijn vrouw. Eerst lekker geacclimatiseerd en bijgepraat tijdens het eten. ‘s Avonds bij de ouders van Sorin op bezoek geweest en zo goed mogelijk Roemeens gepraat. Een goede leerschool voor mij. Zij spreken geen Engels, dus moet ik wel in het Roemeens. Ik ben vroeg naar bed gegaan omdat ik vanochtend om 7.00 uur naar het huis van gebed wil gaan. In de kerk om de hoek komen een aantal jongeren bij elkaar om te bidden voor Brasov.

Om 6.15 uur opgestaan en me klaargemaakt om naar het huis van gebed te gaan (BVHOP; Brasov House of Prayer). We waren er met z’n drieeen. Dragos, Dellia en ik. We hebben eerst gedeeld uit de bijbel over het koninkrijk. Daarna hebben we gebeden voor Brasov. Na het ontbijt bij Sorin en Alexandra ben ik Brasov in gegaan om de stad te zien en een gelegenheid te vinden om te internetten. Ik moest nodig mijn mail checken van school. Verder wilde ik de zwarte kerk bekijken. Een Luthers Evangelische Kerk met een rijke historie. Het is de grootste Gotische kerk van Oost-Europa. Ik heb er de tijd genomen te bidden en de geschiedenis te bekijken die er was weergegeven in een kleine tentoonstelling. HElaas mocht je er geen foto’s maken.

 

Brasov is een trotse stad. De grootste kerk, de oudste drukkerij. Ook in het stadswapen komt het terug. Een boom met een kroon. De originele Duitse naam voor de stad is “Krohnstadt” of Corona. Mensen uit Brasov zeggen dan ook nog steeds dat het de mooiste stad van Roemenië is. En mooi is zeker, gelegen tussen de bergen.

Vanavond mag ik weer spreken in de Petra-gemeente. Een traditionele kerk (vergadering der gelovigen).  Ik hoop dat het weer net zo’n gezegende dienst als afgelopen zondag wordt. Op mijn  hart ligt in ieder geval weer de boodschap van de verloren zoons.

Câmpina

He is nu zondagmiddag als ik dit bericht schrijf. Gisteren een relaxte dag gehad. Bijkomen van de lange reis uit Servië. ‘s Middags bijgepraat met Henk en Ineke over de gemeente, het werk op Mana Deschisa en andere zaken. Ik heb Henk en Ineke en de jongens mee uit eten genomen. Lekker een schnitzel met koolsalade. In de nacht me voorbereid op de preek. Lucas 15: de twee verloren zoons.

‘s Ochtends met de bus van de kerk in de omgeving kerkleden opgehaald. Soms zitten er wel meer dan twintig personen in de bus. Veelal kinderen, dus daar passen er wel een paar van in.

De dienst was vertrouwd evangelisch. Net als bij ons in Beth-Shalom eerst een zangdienst met fijne aanbidding. Daarna de preek. Het was voor mij raar om in het Nederlands te preken. Ik werd namelijk vertaald door Dana, de voorgangersvrouw. Zij spreekt zeer goed Nederlands omdat zij getrouwd is met Jurjen Nagel. Voor mij is preken in Roemenië, preken in Engels.

Ik mocht spreken over de twee zoons uit de gelijkenis van de verloren zoons. De vader wacht op de zoons en staat op de uitkijk. Ik mocht een uitnodiging doen met de vraag of men echt al eens ervaren . Er kwamen heel veel mensen naar voren. Twee mensen kwamen met het verlangen om hun leven aan Jezus te geven. Fantastisch.

 

Ook heel apart was dat op het moment dat de preek begon, Imre binnenkwam. Dit is een man die in het programma van Mana Deschisa heeft gezeten. Hij is drugsverslaafd geweest, maar is uit het programma weggelopen. Net op het moment van het lezen van het verhaal van de verloren zoon, ook weggelopen, kwam hij terug.

Het woord dat ik mocht delen was het juiste woord op het juiste moment. Claudius had tijdens het gebed in BHOP op maandag geprofeteerd dat ik Rhema mocht brengen. Het juist woord van God op de juiste plaats op het juiste moment. Dit heb ik wel zo ervaren.

Tijdens de dienst heb ik bijna de hele tijd gestaan. Van de preek tot het einde van het bidden heeft bijna twee uur geduurd. Ik heb mijn been niet gevoeld. Tot vanochtend deed mijn been nog steeds zeer als ik een langere tijd stond. Nu niet. God is groot.

Vanavond met Henk mee geweest naar Mana Deschisa. Daar gegeten met de meiden die in het programma zitten en Bianca die als “nachtwacht” in het huis woont. Met de meeste meiden ‘s ochtends gebeden. Ik mocht woorden doorgeven waar ze erg blij mee waren. Ze waren verbaasd dat de woorden die de Heilige Geest me gaf zo aansloten bij waar ze mee zitten. Bijna alle meiden hebben een probleem jeugd gehad met drugsgebruik en zo. We hebben veel over de liefde van de Vader gesproken aan de keukentafel.

Laten we voor ze bidden. Van links naar rechts; Bianca, Ana, Adina, Georgiana en Dana

Uzice 2

 

Donderdag, de tweede dag in Uzice. Eerst ontbeten met Beta. Daarna een tijd van gebed gehad met Chris en Mirjam voor Beta en Srdjan. Zijn gaan in november trouwen en zijn daar druk mee. De familie van Srdjan hebben andere ideeën dan het echtpaar. De familietraditie is erg belangrijk, vanuit orthodoxe hoek. Srdjan en Beta willen graag evangelische vrienden uitnodigen voor de bruiloft, maar de familie wil het niet. We mochten ze bemoedigen. 

‘s Middags een bezoek aan het toeristische centrum Zlatibor gebracht. Souvenirs gekocht voor de familie. Eens iets anders. Normaal altijd Roemeense cadeaus meegenomen na een reis. Vervolgens in de stad Uzice de Orthodoxe kerk bezocht. Wat me opviel was dat er alleen maar mogelijkheid tot staan is. De kerk is dan ook veel minder een plaats van gemeenschap/ontmoeting dan bij ons in Nederland. We hebben gebeden.

De middag werd afgesloten met een bezoek aan het kindertehuis/internaat. We, Chris en ik, werden daar rond geleid door Branca. Zij is psychologe en werkt als bibliothecaresse in het tehuis. Het kindertehuis vangt deels weeskinderen op, alswel uit huis geplaatste jongeren, waarvan de thuissituatie onhoudbaar is geworden. Totaal gaat het om ca. 40 jongeren. We konden de leefgroepen bekijken.
Naast het kindertehuis  worden er 300 jongeren gehuisvest uit plaatsen en dorpen rondom Uzice, waarvoor de dagelijkse reis naar school te ver is. Zij volgen hier beroepsonderwijs. In het weekeinde gaan ze veelal weer naar huis.

Het nieuwste onderdeel van het centrum is een dagopvang voor verstandelijk gehandicapte jongeren. Er worden zo’n 18 kinderen opgevangen en een dagbesteding gegeven. Het is uniek voor Servië en door de overheid opgezet. Gehandicapte kinderen komen zo uit hun isolement. We mochten de verschillende ruimtes bekijken.

 

Na dit bezoek genoten van een traditionele Servische hamburger. Vele malen groter en lekkerder dan die van McDonalds.1 

‘s Avonds de dag afgesloten met praten over de visie van Chris en Mirjam, de orthodoxe tradities, de toekomst. We mochten voor elkaar bidden. Ze gaven blij te zijn met mijn bezoek. Ze waren bemoedigd. Ik ben blij dat ik gegaan ben en gehoorzaam ben geweest aan wat God me had verteld.

Als ik dit schrijf ben ik veilig aan gekomen bij Henk en Ineke in Câmpina. De reis was wederom lang. Ik moest eerst de auto in Timishoara afleveren en mijn “eigen” auto weer ophalen. Om 6 uur vertrokken. Na zes en half uur aangekomen op het vliegveld. Daarna nog  acht en halve uur rijden naar Câmpina. Het was weer een lange dag.

Uzice 1

Hier is het eerste korte verslag van de twee dagen in Uzice.
Woensdagochtend eerst lekker rustig aangedaan. Lekker ontbeten met Beta en Srdjan. Daarna koffie gedronken bij Chris en Mirjam. Zij wonen op de onderste verdieping van het Oranje Huis. Het staat in Nova Zemjla, een dorpje op 5 à 10 minuten rijden van Uzice. Het is de bedoeling dat het huis als basis gaat functioneren voor Jeugd met een Opdracht (JmeO). Het heeft nog een tweede huis dat als woning gebruikt kan worden.

Op de twee hogere verdiepingen zijn er slaapkamers en een woon-keuken gedeelte voor gasten en kleine teams die zij ontvangen. Hier slaap ik dus. Het contact is goed. Het klikte meteen tussen hen en mij. We zijn van dezelfde leeftijd en Chris en ik hebben veel gemeenschappelijk. We hebben elkaar ons levensverhaal gedeeld. Mirjam en Chris hebben een aantal jaren in Constanta in Roemenië gewerkt met onder andere straatkinderen, verder hebben zij leiding gegeven aan de basis van JmeO daar. Na de lunch zijn we stad in gegaan en hebben we gebeden op het oude fort. Het is een fort dat overgebleven is uit de tijd van de Turkse overheersing. Van hieruit is er een mooi overzicht over Uzice. Het is een vrij gesloten gemeenschap, met een sterk Orthodox karakter. Er wordt beweerd dat het het meest etnisch zuivere deel van Servië is. Er wonen bijna geen buitenlanders. (Alleen wat Nederlanders en een Roemeense dus.) Alle moslims die er waren zijn weg en de moskeeën zijn afgebroken. We hebben gebeden voor activiteiten die er ondernomen kunnen worden om de mensen in contact te laten komen met het evangelie. Zo wordt er gedacht aan een “Wereldcafé” waar met name jongeren, in contact kunnen komen met jongelui uit andere culturen. Ook is een evangelische boekenwinkel een mogelijk activiteiten.













‘s Avonds naar een Thee-café geweest en twee Servische jongen ontmoet en mee gepraat over cultuur en geloof. Er is weinig bijbelkennis. Maar wel honger. Laten we bidden dat het team (Chris en Mirjam, Srdjan en Beta) de mogelijkheden vinden de jongeren te bereiken.

In de gesprekken komt de oorlog toch steeds naar voren. Veel mannen hebben gevochten in de oorlogen die zich in de regio hebben afgespeeld. Er zit veel pijn. Ook naar het westen. De bombardementen in de Kosovo oorlog liggen gevoelig. Ook Uzice is getroffen.
Als westerlingen moet je wel voorzichtig zijn. De Serviërs zijn trots. Zo heet de lokale voetbalploeg de Freedom Fighters. Zij willen vrij gebied, met familiewaarden die hoog in het vaandel van de Serviers staan. Er werd dan ook volop gesproken over de Gay-pride demonstratie van afgelopen zondag.
Wat me opviel was het verschil in cultuur met de Roemenen. De Serven zijn trotser en ondernemender. Maar daarbij ook meer gesloten voor invloeden van buitenaf. Roemenen zijn meer open naar buitenlanders, tenminste in het gebied rond Bazna.
Het was een goede dag. Op de één of andere manier voel ik me thuis.. Zoals Mirjam zei, het is net alsof we elkaar al jaren kennen.

Wat een dag…..

Dinsdag 12-10 om 5.00 uur vertrokken om Beta Mereu op te pikken en samen naar Servië te reizen. Daar gaat ze voorlopig wonen en trouwen met Serdjan. De reis ging voorspoedig. In Deva de eerste stop voor koffie in de Mac. Daar sprak een man me aan met de mededeling dat hij niets te eten had alleen wat zakjes suiker. Ik hem hem toen een aantal broodjes gegeven die ik meegenomen had voor onderweg. Ik mocht met hem bidden. Hij ging erg blij weg.

De weg  was goed en om 12.30 waren we bij de grens met Servië. Daar begonnen de problemen. Ik had van het verhuurbedrijf niet de originele papieren van de bus meegekregen (nog nooit trouwens) omdat volgens hen niet hoeft. Bij de Roemeense grens keken ze wel moeilijk, maar het werd geaccepteerd. Bij de Servische grens werd er al meteen moeilijk gedaan over het feit dat de groene kaart een kopie was en niet origineel. We moesten terug een een tijdelijk groene kaart in Roemenië kopen. Dit kon niet omdat het niet een Roemeense auto was. Dan maar kopen in Servië (€100,-). Maar toen ze de kopieën van het kenteken zagen waren ze nog resoluter, ze konden ons niet toelaten. Dus wij weer terug (voor de tweede keer). NIET naar Servië. De alarmcentrale van het verhuurbedrijf gebeld. Ik moest maar contact opnemen met Pouw Rijssen. Daar waren ze zeer verbaasd, dit was de eerste keer dat ze dit meemaakten. Toen maar besloten terug te rijden naar Timishoara om daar een auto te huren. (Waarschijnlijk kan ik de kosten verrekenen met de verhuur).
In Timishoara op het vliegveld diverse verhuurmaatschappijen gevraagd voor een auto met papieren en groene kaart voor Servië. Dit laatste was voor deze bedrijven een probleem. Geen auto voor Servië. Uiteindelijk bij Europcar was er een Skoda Fabia.

Heel bijzonder was de hartelijkheid van de man die ons hielp. Hij kwam zelf uit Servië. De service was super. Ik kon mijn bus parkeren op hun parkeerterrein op het vliegveld. De spullen overgepakt in een andere auto waarmee we naar het centrum van Timishoara reden, waar de auto stond bij het kantoor in de stad. Onderweg kwam ik erachter dat ik de lader van mijn GPS-systeem vergeten was mee te nemen. De verhuurder bood meteen een lader aan die hij nog wel in zijn auto had liggen. En deze was wel nodig. We moesten alleen in Julius Mall een groene kaart voor Servië kopen. Dat was gelukkig zo gedaan. Na een grote koffie bij Starbucks, uiteindelijk weer op weg naar de Servische grens. Om 18.30 kwamen we voor de derde keer bij de grens aan. Aan de Roemeens kant werkten nog dezelfde douaniers. Ze begroetten ons lachend omdat ze ons die middag al drie hadden zien langs komen. Binnen 5 minuten waren we in Servië en konden we in de avondschemering onze weg vervolgen. De autokaarten had ik in de bus laten liggen. Ik moest dus volledig op mijn GPS vertrouwen, al leidde deze me door soms erg bochtige wegen. Wat is zo’n apparaat dan een zegen. Om iets over 11 waren we in Uzice waar Beta haar vriend kort kon begroeten. Om half twaalf waren we uiteindelijk in het Oranje Huis, de basis van Jeugd met een Opdracht in Bela Zemjla. Dit is een klein dorpje net buiten Uzice. Totaal heeft de reis 19 uur geduurd. Het bijzondere vind ik dat ik totaal niet moe ben geweest. Ook in het donker na meer dan 15 uur onderweg zijn kon ik me volledig concentreren.
We werden hartelijk ontvangen door Chris en Mirjam. Na een korte tour door de basis hebben we even bij gekletst. Om één uur zijn we naar bed gegaan. Daar stond nog een bijzondere attente verrassing te wachten. Een kaartje met wat lekkers. De foto is wat van slechte kwaliteit. Mijn camera heb ik vergeten en laten liggen in de bus.

Wat ik zo bijzonder vind is dat ik de dag voor de reis tijdens het gebed van de BHOP een tweetal woorden kreeg van de jeugd:
God zal met me zijn…
en psalm 23 : 1
Een psalm van David. De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken.
Ik heb dit wel op een bijzondere wijze ervaren. De auto, de GPS, de rust. God is goed

Maandag 11-10

Vanochtend om 8.00 uur opgestaan. Heerlijke stille tijd gehad. Ik merk hier elke keer weer dat je in Nederland toch wel erg afgeleid kan worden door alle bezigheden. Hier heb ik meer tijd. En dan groeit geloof en verwachting. Aan het begin van de middag wat boodschappen gedaan in Medias voor de reis morgen naar Servië. Op de terugweg de babyspullen gebracht bij Jonutz en Florina. Zij verwachten de baby in maart. Zij hebben Gods stem verstaan om de BHOP te ondersteunen en zijn geloof naar Bazna vertrokken. Zij hadden geen huis, maar God heeft voorzien. Zij mogen een deel van een huis bewonen waarvan de bewoners in Medias leven en alleen in de zomer een paar weekenden in Bazna verblijven. Het is een enorm huis, mooi oud. Het lijkt wel een museum. Ze hoeven nauwelijks huur te betalen.

Ze zijn ondertussen volop actief in de kerk (CLF) en de BHOP. Jonutz mocht de BHOP leiden inde tijd dat Claudius in Zuid-Afrika was met Lenuta.
Ze mochten een babybadje, een box en een bedje ontvangen. Ik hoop na mijn rondzwervingen, als ik weer terug ben in Bazna, hen uitgebreider te kunnen bezoeken.
Als ik dit type ben ik “hard aan het werk” voor school. Ik ben online voor mijn leerlingen, voor het geval zij vragen over lesstof hebben.
Straks ga ik nog naar de BHOP voor een tijd van gebed.