He is nu zondagmiddag als ik dit bericht schrijf. Gisteren een relaxte dag gehad. Bijkomen van de lange reis uit Servië. ‘s Middags bijgepraat met Henk en Ineke over de gemeente, het werk op Mana Deschisa en andere zaken. Ik heb Henk en Ineke en de jongens mee uit eten genomen. Lekker een schnitzel met koolsalade. In de nacht me voorbereid op de preek. Lucas 15: de twee verloren zoons.
‘s Ochtends met de bus van de kerk in de omgeving kerkleden opgehaald. Soms zitten er wel meer dan twintig personen in de bus. Veelal kinderen, dus daar passen er wel een paar van in.
De dienst was vertrouwd evangelisch. Net als bij ons in Beth-Shalom eerst een zangdienst met fijne aanbidding. Daarna de preek. Het was voor mij raar om in het Nederlands te preken. Ik werd namelijk vertaald door Dana, de voorgangersvrouw. Zij spreekt zeer goed Nederlands omdat zij getrouwd is met Jurjen Nagel. Voor mij is preken in Roemenië, preken in Engels.
Ik mocht spreken over de twee zoons uit de gelijkenis van de verloren zoons. De vader wacht op de zoons en staat op de uitkijk. Ik mocht een uitnodiging doen met de vraag of men echt al eens ervaren . Er kwamen heel veel mensen naar voren. Twee mensen kwamen met het verlangen om hun leven aan Jezus te geven. Fantastisch.
Ook heel apart was dat op het moment dat de preek begon, Imre binnenkwam. Dit is een man die in het programma van Mana Deschisa heeft gezeten. Hij is drugsverslaafd geweest, maar is uit het programma weggelopen. Net op het moment van het lezen van het verhaal van de verloren zoon, ook weggelopen, kwam hij terug.
Het woord dat ik mocht delen was het juiste woord op het juiste moment. Claudius had tijdens het gebed in BHOP op maandag geprofeteerd dat ik Rhema mocht brengen. Het juist woord van God op de juiste plaats op het juiste moment. Dit heb ik wel zo ervaren.
Tijdens de dienst heb ik bijna de hele tijd gestaan. Van de preek tot het einde van het bidden heeft bijna twee uur geduurd. Ik heb mijn been niet gevoeld. Tot vanochtend deed mijn been nog steeds zeer als ik een langere tijd stond. Nu niet. God is groot.
Vanavond met Henk mee geweest naar Mana Deschisa. Daar gegeten met de meiden die in het programma zitten en Bianca die als “nachtwacht” in het huis woont. Met de meeste meiden ‘s ochtends gebeden. Ik mocht woorden doorgeven waar ze erg blij mee waren. Ze waren verbaasd dat de woorden die de Heilige Geest me gaf zo aansloten bij waar ze mee zitten. Bijna alle meiden hebben een probleem jeugd gehad met drugsgebruik en zo. We hebben veel over de liefde van de Vader gesproken aan de keukentafel.
Laten we voor ze bidden. Van links naar rechts; Bianca, Ana, Adina, Georgiana en Dana
Geen opmerkingen:
Een reactie posten