De laatste dag alweer (voorlopig).

Vandaag de laatste dag. Vanochtend eerst naar Igishe geweest om nog wat spulletjes af te geven bij de “the Sanctuary”. Alleen Robert was er. Jo en Ron hebben Off the Road Challenge door de bergen van Sibiu. Met de auto dwars door de bergen over smalle bergweggetjes. Ze doen dit terwijl ze zich laten sponsoren. Robert moets eerst nog even naar de school van Persida en Christi, daardoor had ik even tijd om met de vader van Persida en Christi te praten, voor zover als dat lukte. Hij is aan één arm verlamd vanwege een beroerte. Normaal leeft hij op straat, maar vanwege de winter zal hij wel in de “the Sanctuary” blijven. Ondanks de armoede is het een blijmoedig man. Toen Robert terug was gesproken over de situatie in Jacudo en de rijkdom die wij hebben in het westen. Ik heb een grote bewondering voor Robert. Een Engelse jongen die er voor kiest de rijkdom van Groot Brittanië op te geven om de armen in Roemenië te helpen.

Mijn tweede bezoek was aan de basis van Jeugd met een Opdracht in Medias. Een vast item in mijn bezoek aan Roemenië. Alleen geen bijbelstudie deze keer omdat er een school gaande is.
Samen een pizza gegeten. Lichte maatlijd gekozen omdat ik vanacht ineens heftige darmkrampen had en erg vaak naar de wc moest.
Zoals gewoonlijk weer veel gepraat over zending en de kerk in Roemenië. Interessant was dat Florin zei dat kerken die korte termijn contacten hadden met buitenlanders zich sneller ontwikkelden en een duidelijkere visie hadden dan kerken zonder deze contacten. Veel kerken in Roemenië vinden de korte termijnactiviteiten zoals wij die elke zomer in Bazna ontwikkelen eigenlijk te weinig rendement hebben en geloven daarom meer in lange termijn zendingsprojecten. Dit was wel bemoedigend om te horen. Hij moedigde ons aan om vooral door te gaan.

Tenslotte nog boodschappen gedaan. Medias gaat vooruit in de vaart der volken; de eerste parkeerautomaat gezien en wel op de plek waar ik altijd parkeer. En hij werkt. Voor 1,50 Ron een hele dag parkeren (0,35 euro). Het leven wordt duur. Op de terug weg een oude vrouw een lift gegeven. Ze zag de tas met boodschappen en begon meteen te vragen om eten en voor ik het wist keek ze er al in. Ik heb haar maar één van mijn twee zakken bruine bolletjes gegeven. Klaagde ze dat ze te droog waren; of ik er niets op had. Ik weet dat bijbel zegt dat we onze vrijmoedigheid niet moeten prijsgeven die een ruime vergelding te wachten staat, maar of daar dit mee bedoeld werd…? Ik heb haar bij het uitstappen ook maar één van mijn yoghurt-toetjes gegeven. Ik blijf het moeilijk vinden om met deze armoede om te gaan. In Medias staat er aan het begin van de winkelstraat een vrouwtje met een kind op haar arm die om 1 Lei vraagt. Ik weet dat het niet goed is geld te geven omdat het systeem dan in stand gehouden wordt. Toch moet ik soms wat doen. Ik heb voor haar een belegde Italiaanse bol gekocht. Heb die haar gegeven. De gretigheid waarmee ze hem aannam gaf wel aan dat ze echt honger had. Soms is het zo moeilijk.

Onderweg nog een paar foto’s genomen van het mooie en kalme Roemeense land. Jammer dat ik morgen alweer weg moet.