Vrijdag was een enerverende dag. We gingen naar de Sanctuary in Igishe. Vandaar zouden Jo en Ron Jowett ons meenemen naar een dorpje in the “middle of nowhere” Jacudo. Daar is een kleine zigeunergemeenschap. Hier leven 15 gezinnen in zeer mensonwaardige omstandigheden. In de gezinnen leven 64 kinderen waarvan er maar een paar naar school gaan. De meeste kinderen zijn niet eens geregistreerd. Al waren ze wel geregistreerd, dan nog konden ze niet naar school omdat ze te vuil zijn. De huizen zijn zo slecht dat als het regent het water gewoon naar binnen stroomt.
We reden er met twee 4x4 wagens naar toe. Deze waren ook wel nodig omdat de weg er naar toe door de regen moeilijk begaanbaar was geworden. Gelukkig was het weer schitterend.
Wat we aantroffen was nog erger dan we ons probeerden voor te stellen. De huisjes waren bijna allemaal in zeer slechte staat. Sommige waren van leem, met wat plastic als. In de huisjes stonden hooguit een paar bedden met smerig beddegoed en iets dat op een kachel leek.
Schrijnend was de situatie van Nadia, een vrouw die in hokje van 2,5 bij 2,5 woont met 4 kinderen. Haar man/partner komt hoofdzakelijk om haar zwanger te maken gaat dan vervolgens weer om haar met weer een kind achter te laten. Ze is in verwachting van het 5de kind. Ze kan in huis amper koken omdat het huis dan vol rook staat, doordat er geen goede schoorsteen is. Eén van haar kinderen is onlangs zo ernstig door een rat gebeten dat het in het ziekenhuis behandeld moest worden. Varkens in Nederland zijn veelal beter af dan dit gezin. Zij moet ronkomen van de kinderbijslag voor twee van haar kinderen die geregistreerd zijn: € 15,—per maand. Niet eens genoeg om eten van te kopen.
Het is te absurd voor woorden dat dit in 2010 in Europese Unie mogelijk is.
Wat me zo trof was dat ik in de ogen van de kleinste kinderen nog pretlichtjes zag. Ondanks het vuil en de misère kunnen ze nog spelen en genieten. Bij de oudere kinderen en de volwassenen zie je de wanhoop.
Jo en Ron Jowett van LoveLightRomania willen de gezinnen betere huisvesting geven. Ze zijn al begonnen de slechtste daken te vervangen door iets beters. Verder voorzien ze gezinnen maandelijks van zeep, shampoo en waspoeder voor een betere hygiene. Zij willen heel graag dat er nieuwe huisvesting komt en de input van maatschappelijk werk die er voor gaat zorgen dat de kinderen geregistreerd worden, zodat ze op termijn ook naar school kunnen. Verder willen ze sponsoren vinden voor elk gezin, zodat ook voor de lange termijn de condities beter blijven. Alle kinderen naar school, meer menswaardige omstandigheden zijn de minimale doelen die zij zichzelf gesteld hebben. Ik heb diep respect voor het werk van Jo en Ron.
Ik ben erg blij dat ik het gezien, al voel ik me wel machteloos en boos.
De weg terug was ook nog heftig. De dorpelingen wisten een kortere weg door het bos, maar op een punt was de weg zo stijl en glad dat de auto waar in we zaten bij op haar kant viel. Gelukkig konden we via de oude weg toch weer thuis komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten