Woensdagochtend eerst lekker rustig aangedaan. Lekker ontbeten met Beta en Srdjan. Daarna koffie gedronken bij Chris en Mirjam. Zij wonen op de onderste verdieping van het Oranje Huis. Het staat in Nova Zemjla, een dorpje op 5 à 10 minuten rijden van Uzice. Het is de bedoeling dat het huis als basis gaat functioneren voor Jeugd met een Opdracht (JmeO). Het heeft nog een tweede huis dat als woning gebruikt kan worden.
Op de twee hogere verdiepingen zijn er slaapkamers en een woon-keuken gedeelte voor gasten en kleine teams die zij ontvangen. Hier slaap ik dus. Het contact is goed. Het klikte meteen tussen hen en mij. We zijn van dezelfde leeftijd en Chris en ik hebben veel gemeenschappelijk. We hebben elkaar ons levensverhaal gedeeld. Mirjam en Chris hebben een aantal jaren in Constanta in Roemenië gewerkt met onder andere straatkinderen, verder hebben zij leiding gegeven aan de basis van JmeO daar. Na de lunch zijn we stad in gegaan en hebben we gebeden op het oude fort. Het is een fort dat overgebleven is uit de tijd van de Turkse overheersing. Van hieruit is er een mooi overzicht over Uzice. Het is een vrij gesloten gemeenschap, met een sterk Orthodox karakter. Er wordt beweerd dat het het meest etnisch zuivere deel van Servië is. Er wonen bijna geen buitenlanders. (Alleen wat Nederlanders en een Roemeense dus.) Alle moslims die er waren zijn weg en de moskeeën zijn afgebroken. We hebben gebeden voor activiteiten die er ondernomen kunnen worden om de mensen in contact te laten komen met het evangelie. Zo wordt er gedacht aan een “Wereldcafé” waar met name jongeren, in contact kunnen komen met jongelui uit andere culturen. Ook is een evangelische boekenwinkel een mogelijk activiteiten.
‘s Avonds naar een Thee-café geweest en twee Servische jongen ontmoet en mee gepraat over cultuur en geloof. Er is weinig bijbelkennis. Maar wel honger. Laten we bidden dat het team (Chris en Mirjam, Srdjan en Beta) de mogelijkheden vinden de jongeren te bereiken.
In de gesprekken komt de oorlog toch steeds naar voren. Veel mannen hebben gevochten in de oorlogen die zich in de regio hebben afgespeeld. Er zit veel pijn. Ook naar het westen. De bombardementen in de Kosovo oorlog liggen gevoelig. Ook Uzice is getroffen.
Als westerlingen moet je wel voorzichtig zijn. De Serviërs zijn trots. Zo heet de lokale voetbalploeg de Freedom Fighters. Zij willen vrij gebied, met familiewaarden die hoog in het vaandel van de Serviers staan. Er werd dan ook volop gesproken over de Gay-pride demonstratie van afgelopen zondag.
Wat me opviel was het verschil in cultuur met de Roemenen. De Serven zijn trotser en ondernemender. Maar daarbij ook meer gesloten voor invloeden van buitenaf. Roemenen zijn meer open naar buitenlanders, tenminste in het gebied rond Bazna.
Het was een goede dag. Op de één of andere manier voel ik me thuis.. Zoals Mirjam zei, het is net alsof we elkaar al jaren kennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten