Uzice 2

 

Donderdag, de tweede dag in Uzice. Eerst ontbeten met Beta. Daarna een tijd van gebed gehad met Chris en Mirjam voor Beta en Srdjan. Zijn gaan in november trouwen en zijn daar druk mee. De familie van Srdjan hebben andere ideeën dan het echtpaar. De familietraditie is erg belangrijk, vanuit orthodoxe hoek. Srdjan en Beta willen graag evangelische vrienden uitnodigen voor de bruiloft, maar de familie wil het niet. We mochten ze bemoedigen. 

‘s Middags een bezoek aan het toeristische centrum Zlatibor gebracht. Souvenirs gekocht voor de familie. Eens iets anders. Normaal altijd Roemeense cadeaus meegenomen na een reis. Vervolgens in de stad Uzice de Orthodoxe kerk bezocht. Wat me opviel was dat er alleen maar mogelijkheid tot staan is. De kerk is dan ook veel minder een plaats van gemeenschap/ontmoeting dan bij ons in Nederland. We hebben gebeden.

De middag werd afgesloten met een bezoek aan het kindertehuis/internaat. We, Chris en ik, werden daar rond geleid door Branca. Zij is psychologe en werkt als bibliothecaresse in het tehuis. Het kindertehuis vangt deels weeskinderen op, alswel uit huis geplaatste jongeren, waarvan de thuissituatie onhoudbaar is geworden. Totaal gaat het om ca. 40 jongeren. We konden de leefgroepen bekijken.
Naast het kindertehuis  worden er 300 jongeren gehuisvest uit plaatsen en dorpen rondom Uzice, waarvoor de dagelijkse reis naar school te ver is. Zij volgen hier beroepsonderwijs. In het weekeinde gaan ze veelal weer naar huis.

Het nieuwste onderdeel van het centrum is een dagopvang voor verstandelijk gehandicapte jongeren. Er worden zo’n 18 kinderen opgevangen en een dagbesteding gegeven. Het is uniek voor Servië en door de overheid opgezet. Gehandicapte kinderen komen zo uit hun isolement. We mochten de verschillende ruimtes bekijken.

 

Na dit bezoek genoten van een traditionele Servische hamburger. Vele malen groter en lekkerder dan die van McDonalds.1 

‘s Avonds de dag afgesloten met praten over de visie van Chris en Mirjam, de orthodoxe tradities, de toekomst. We mochten voor elkaar bidden. Ze gaven blij te zijn met mijn bezoek. Ze waren bemoedigd. Ik ben blij dat ik gegaan ben en gehoorzaam ben geweest aan wat God me had verteld.

Als ik dit schrijf ben ik veilig aan gekomen bij Henk en Ineke in Câmpina. De reis was wederom lang. Ik moest eerst de auto in Timishoara afleveren en mijn “eigen” auto weer ophalen. Om 6 uur vertrokken. Na zes en half uur aangekomen op het vliegveld. Daarna nog  acht en halve uur rijden naar Câmpina. Het was weer een lange dag.