Wat een dag…..

Dinsdag 12-10 om 5.00 uur vertrokken om Beta Mereu op te pikken en samen naar Servië te reizen. Daar gaat ze voorlopig wonen en trouwen met Serdjan. De reis ging voorspoedig. In Deva de eerste stop voor koffie in de Mac. Daar sprak een man me aan met de mededeling dat hij niets te eten had alleen wat zakjes suiker. Ik hem hem toen een aantal broodjes gegeven die ik meegenomen had voor onderweg. Ik mocht met hem bidden. Hij ging erg blij weg.

De weg  was goed en om 12.30 waren we bij de grens met Servië. Daar begonnen de problemen. Ik had van het verhuurbedrijf niet de originele papieren van de bus meegekregen (nog nooit trouwens) omdat volgens hen niet hoeft. Bij de Roemeense grens keken ze wel moeilijk, maar het werd geaccepteerd. Bij de Servische grens werd er al meteen moeilijk gedaan over het feit dat de groene kaart een kopie was en niet origineel. We moesten terug een een tijdelijk groene kaart in Roemenië kopen. Dit kon niet omdat het niet een Roemeense auto was. Dan maar kopen in Servië (€100,-). Maar toen ze de kopieën van het kenteken zagen waren ze nog resoluter, ze konden ons niet toelaten. Dus wij weer terug (voor de tweede keer). NIET naar Servië. De alarmcentrale van het verhuurbedrijf gebeld. Ik moest maar contact opnemen met Pouw Rijssen. Daar waren ze zeer verbaasd, dit was de eerste keer dat ze dit meemaakten. Toen maar besloten terug te rijden naar Timishoara om daar een auto te huren. (Waarschijnlijk kan ik de kosten verrekenen met de verhuur).
In Timishoara op het vliegveld diverse verhuurmaatschappijen gevraagd voor een auto met papieren en groene kaart voor Servië. Dit laatste was voor deze bedrijven een probleem. Geen auto voor Servië. Uiteindelijk bij Europcar was er een Skoda Fabia.

Heel bijzonder was de hartelijkheid van de man die ons hielp. Hij kwam zelf uit Servië. De service was super. Ik kon mijn bus parkeren op hun parkeerterrein op het vliegveld. De spullen overgepakt in een andere auto waarmee we naar het centrum van Timishoara reden, waar de auto stond bij het kantoor in de stad. Onderweg kwam ik erachter dat ik de lader van mijn GPS-systeem vergeten was mee te nemen. De verhuurder bood meteen een lader aan die hij nog wel in zijn auto had liggen. En deze was wel nodig. We moesten alleen in Julius Mall een groene kaart voor Servië kopen. Dat was gelukkig zo gedaan. Na een grote koffie bij Starbucks, uiteindelijk weer op weg naar de Servische grens. Om 18.30 kwamen we voor de derde keer bij de grens aan. Aan de Roemeens kant werkten nog dezelfde douaniers. Ze begroetten ons lachend omdat ze ons die middag al drie hadden zien langs komen. Binnen 5 minuten waren we in Servië en konden we in de avondschemering onze weg vervolgen. De autokaarten had ik in de bus laten liggen. Ik moest dus volledig op mijn GPS vertrouwen, al leidde deze me door soms erg bochtige wegen. Wat is zo’n apparaat dan een zegen. Om iets over 11 waren we in Uzice waar Beta haar vriend kort kon begroeten. Om half twaalf waren we uiteindelijk in het Oranje Huis, de basis van Jeugd met een Opdracht in Bela Zemjla. Dit is een klein dorpje net buiten Uzice. Totaal heeft de reis 19 uur geduurd. Het bijzondere vind ik dat ik totaal niet moe ben geweest. Ook in het donker na meer dan 15 uur onderweg zijn kon ik me volledig concentreren.
We werden hartelijk ontvangen door Chris en Mirjam. Na een korte tour door de basis hebben we even bij gekletst. Om één uur zijn we naar bed gegaan. Daar stond nog een bijzondere attente verrassing te wachten. Een kaartje met wat lekkers. De foto is wat van slechte kwaliteit. Mijn camera heb ik vergeten en laten liggen in de bus.

Wat ik zo bijzonder vind is dat ik de dag voor de reis tijdens het gebed van de BHOP een tweetal woorden kreeg van de jeugd:
God zal met me zijn…
en psalm 23 : 1
Een psalm van David. De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken.
Ik heb dit wel op een bijzondere wijze ervaren. De auto, de GPS, de rust. God is goed