Bidden voor Bazna

Vandaag stond in het teken voor bidden voor Bazna. Er is een evangelisatiedienst gehouden vanavond waar het hele dorp voor uitgenodigd was. Om dat voor te bereiden waren gebedsmomenten gedurende de dag. In mijn stille tijd vanochtend was ik met de gitaar aan het zingen voor God. Broeder Vincente uit Italië kwam erbij en samen hebben God groot gemaakt. Het was een hele bijzondere ervaring, het leek net alsof we elkaar versterkten. Ik moest onwillekeurig denken aan de profetieën die voor Bazna gelden dat buitenlanders zullen komen. Lees de tekst uit Jesaja 61 hiernaast. Het blijft bijzonder; een Nederlander en een Italiaan aan het bidden in een onbetekenend klein dorpje in Roemenië. Allebei door God geroepen.

Om 11.00 gingen we met de BHOP (Bazna House of Prayer) de berg op om voor Bazna te bidden. Het bijzondere is dat ik het hele eind gelopen heb  zonder dat ik pijn in mijn been heb gehad. Sinds vorig jaar zomer een beknelde zenuw gehad, 5 maanden fysiotherapie, een MRI en het advies van de dokter om toch maar een hernia-operatie te denken. Tot een week voordat ik naar Bazna ging kon ik niet langer dan 5 à 10 minuten staan of lopen. In de week voorafgaand aan mijn reis heb ik een aantal dagen gebeden en gevast voor Roemenië. Tijdens deze tijd merkte ik dat de pijn af begon te nemen en dat ik steeds langer kon staan zonder pijn in mijn been. Speciaal een fiets gekocht en meegenomen naar Bazna om me toch in het dorp te kunnen verplaatsen, er van uitgaande dat ik nog steeds slecht ter been zou zijn. Het gaat gewoon super. God is groot.
Op de berg hebben we gezongen, gevlagd en de sjofar geblazen. Het was een bijzondere ervaring.



De dag sloot dus af met de evangelisatiedienst. De zaal zat goed vol. Broeder Florin Mitra verzorgde het woord. Verscheidene mensen reageerden op de oproep. We mochten met diverse mensen bidden.
Morgenavond is er weer een evangelisatiebijeenkomst waar speciaal gebeden gaat worden met zieken. Broeder Vincente zal voorgaan.

Targa Mures

Vandaag was een indrukwekkende en vermoeiende dag. Vanochtend eerst wat schoolzaken gedaan. Ik moet bereikbaar blijven voor mijn leerlingen, dus check ik elke dag mijn email en geef ik antwoord op vragen.
Vervolgens mijn Roemeense lessen weer eens doorgelezen. Het is een mooie, maar moeilijke taal en je moet regelmatig tijd investeren. Helaas lukt me dat als ik in Holland ben niet.

Vanmiddag met Ionut naar het ziekenhuis in Targa Mures geweest om zuster Ina te bezoeken. Zij ligt daar sinds een aantal dagen en ze heeft vermoedelijk een hartinfarct gehad. Haar man Valer bezoekt haar zo vaak hij kan. Op de foto staan ze in betere tijden. Het was een hele toer om haar te zien te krijgen. Bleek het op woensdag geen bezoekdag te zijn. Er is alleen op een aantal dagen maar een bezoekuur. We waren speciaal gegaan om voor te bidden en haar te zalven met olie. We kregen gezelschap van een Italiaanse broeder Vincente. Hij blijft een paar dagen in Bazna en spreekt vrijdagavond op de tweede evangelisatie avond. We konden hem oppikken van het busstation in Mures en hij reed mee terug naar Bazna.
Om zuster Ina toch te bezoeken zijn we naar de afdeling gegaan waar ze volgens onze informatie zou moeten liggen. Op zijn Roemeens werden we vervolgens van hot naar her gestuurd om gedaan te krijgen om haar toch te bezoeken. Uiteindelijk na een half uur konden we bij haar op de afdeling. Nou ja afdeling. Het was erg deprimerend om te zien; een oud kamertje met oude bedden en drie zieke mensen. Zuster Ina's ogen straalden paniek uit. Ze greep Ionut en mij vast en heeft ons een poos vast gehouden. Ze bleek zich niet te kunnen wassen, of gewassen te kunnen worden. Deze omstandigheden raken je wel. Overal kapotte dingen, vieze vloeren met kauwgum, oude bedden.  En dan te bedenken dat dit ziekenhuis bekend staat als één van de betere. Wat een verschil met Nederland.

We mochten voor Ina bidden en een bijbelgedeelte met  haar lezen. Het maakte haar wat rustiger. Ik maakte daarna plaats voor broeder Vincente (er mochten maar twee mensen tegelijk bij haar). Hij heeft ook nog voor en de andere dames op "de zaal" gebeden.

Terug in Bazna een simpele maaltijd gehad bij Ionut en Florina thuis samen met broeder Vincente. Daarna het laatste deel van de BHOP bijeenkomst bijgewoond. Even op bed gelegen en daarna het gesprek met de leiders van de kerk over de zomerplannen. Het was een goed gesprek, al zal er nog wel wat over en weer gesproken moeten worden om alles volledig duidelijk te krijgen, maar dat zal wel goed komen. 

Pasen (2)

Paasmaandag. Een lange dag. Ik werd laat wakker (voor mijn doen). Had niet goed gelegen op het kussen, want ik had wat hoofdpijn. Ik ben mijn eigen kussen vergeten en heb nu twee kleinere kussens. IN de ochtend niet veel gedaan. Bijbel gelezen, weblog bijgewerkt etc..

Om 13.00 uur uitgenodigd voor het eten bij zuster Marioara. Ook  haar jongste zoon Lutian en zijn vrouw Magdalena en hun twee dochters waren uitgenodigd. In de woonkamer en de slaapkamers hingen de gordijnen die ik anderhalf jaar geleden had meegebracht. De kamers waren geverfd met verf uit Holland, achtergelaten door Mannes. Het zag er goed en verzorgd uit. De  man van zuster Marioara is een typische Roemeense man. De hele dag zit hij en doet weinig. Het is moeilijk om te zien dat veel mannen weinig perspectief hebben. Geen werk, geen dagbesteding. Helaas vluchten ze dan al te vaak in  overmatig alcoholgebruik met alle nare gevolgen van dien.

Tijdens het eten, een zeer overvloedige maaltijd met allerlei soorten vlees van de barbeque, gesproken met Lutian over zijn toekomstperspectieven in Roemenië. Deze zijn er nauwelijks. Hij en zijn vrouw wilden wel een bedrijfje beginnen, maar ze kunnen niet aan startkapitaal komen. Hij gaat volgende week weer naar Duitsland, om zijn werkvergunning bij Volkwagen rond te krijgen. Als dat lukt wil hij zijn gezin na de zomer over laten komen om dan in Hamburg te gaan wonen. Tijdens het gesprek merkte ik dat hij het moeilijk vond. Het liefst wilde hij werk in Roemenië, maar daar krijgt hij als autospuiter een maximum salaris van 200 euro, terwijl hij voor zijn gezin haast het dubbele nodig heeft om rond te kunnen komen. Ik merkte de zorgen die hij had. Wat hebben wij het dan makkelijk in Nederland. Wij moeten leren meer dankbaar te zijn voor de rijkdom die we hebben. Ik heb de vrijmoedigheid genomen om voor ze te bidden. Dat is het minste wat ik kon doen. De maatlijd werd besloten met koffie en "prajitura". Speciale cakejes die in grote hoeveelheden gebakken worden voor Pasen.

Om 4 uur vetrok ik met de worshipband van BHOP naar Medias, waar we uitgenodigd waren voor een Jeugdralley, een bijeenkomst met allerlei jeugdgroepen in het teken van Pasen.
Onderweg konden we de bergen van de Carpaten zo helder zien, dat zelfs Gabi verrast was. Zo duidelijk had hij ze nog nooit gezien.

De jeugddienst was goed. Alle jeugdgroepen die er waren hadden een bijdrage. Er was heerlijke lofprijs en aanbidding. Er waren getuigenissen, een quiz voor tieners en diverse korte preekjes. Wij mochten als laatste en we kregen de kwalificatie van de beste wijn die voor het laatst werd bewaard. Te veel eer als ik het mag zeggen. Ik mocht kort preken en koos het verhaal van de koopman met de parel.

Mattheus 13 : 45-46:
Ook is het Koninkrijk der hemelen gelijk aan een koopman die mooie parels zoekt.
Toen hij één parel van grote waarde gevonden had, ging hij heen en verkocht alles wat hij had, en hij kocht hem.


Stel je de koopman voor. Hij heeft alles verkocht, geen huis meer, niets. Alleen een parel. Die parel moet dan wel zeer speciaal zijn. Wij zijn die parel in Gods hand. De moeite waard om alles voor op te geven. Dat is wat Jezus voor ons gedaan heeft.

De dienst duurde lang, van vijf tot negen uur, maar het was de moeite waard. Hier een klein stukje BHOP-muziek.

Het is nu dinsdagmiddag als ik dit schrijf. Vanmorgen voor boodschappen naar Medias geweest. Gaat het lampje van de koelvloeistof branden. Niveau te laag. In Medias gelukkig het goede type gekocht (G12). Blijkt daar nu ook verschillende soorten in te zijn. Hopen en bidden dat het goed blijft gaan. En dat met een bus die nog maar net één maand oud is.

Pasen 2011

Het is de tweede keer dat ik pasen in Roemenië vier. Het is vanuit de orthodoxe cultuur toch anders. Veel meer decor, tradities dan bij ons. Het begon al op zaterdagavond laat met de opstandingsdienst in de nieuwe Orthodoxe kerk achter Casa Bucurii. De dienst was ook de inwijdingsceremonie van de kerk. Onder luid gezang van priesters en nonnen trok iedereen in een optocht rond de kerk met kaarsen en lichtjes. Indrukwekkend om te zien.

's Ochtends kerk. Iedereen begroet elkaar met "Hristos a inviat". Waarop iedereen antwoord met  "Adevarat a inviat". (De Heer is opgestaan, Waarlijk Hij is opgestaan).

De  dienst was uitbundig. Er werd werkelijk gevierd dat Jezus opgestaan is, met luid applaus en gejuich. Dan zijn wij Hollanders toch wel erg rustig, dat mag best uitbundiger.

De maaltijden zijn ook extra feestelijk. Sarmale (traditionele koolrolletjes met gehakt en rijst) en heel veel taart. Wat is die lekker. 

De hele familie komt bij elkaar om het feest te vieren. Ik mocht mee-eten bij de familie Boancas.

In de avonddienst mocht ik spreken. Ik bracht een boodschap over David die ondanks zijn beroerde gezinssituatie en de dreigingen in  zijn leven zijn identiteit in zijn relatie met God zijn Vader vond. Wij zijn ook door God als kinderen van Hem aangenomen en vinden daar onze identiteit. Gods Liefde voor ons zijn dan onze levenssappen omdat wij daar onze wortels in hebben.

Efeze 1 : 3-7:

Geloofd zij de God en Vader, van onze Here Jezus Christus, die ons  gezegend heeft met alle geestelijke zegen in hemelse goederen in  Christus, gelijk Hij ons verkoren heeft in Hem, eer de grond der wereld gelegd was,  opdat wij heilig en onberispelijk voor Hem zouden zijn in liefde; en Hij heeft ons te voren verordend om zijn kinderen te zijn, door Jezus  Christus, naar het welbehagen van zijn wil, tot lof van zijn heerlijke genade, door welke Hij ons heeft aangenaam  gemaakt in de Geliefde, in wie wij de verlossing hebben door zijn bloed, de vergeving van zonden,  naar de rijkdom van zijn genade.

Back in Bazna

Het is nu 17.50 uur Roemeense tijd. Ik ben nu zo'n twee uurtjes in Casa Bucurii. Heb de dozen voor Bazna uitgeladen. Het gaat steeds sneller. In ongeveer 4 uur van de grens naar Bazna. Het laatste stuk snelweg is nu klaar en de tijdwinst is nu echt een heel uur ten opzichte van vroeger.
De reis was heel voorspoedig. Geen files, op een klein ongeluk net Wenen na, maar dat was net gebeurd dus kon ik er nog langs.
Schitterend weer. Jammer dat je twee dagen in de bus zit. De hele reis zon. Erg genoten van het frisse groen overal. Wat is Roemenië toch mooi.

De tijd nuttig gebruikt door goede muziek en preken te beluisteren. Ik voel me ook lang niet zo afgedraaid na de reis als andere keren.
Mijn mail net gecheckt en heb bericht van Chris en Mirjam Klop. Ik ga van 4 mei t/m 7 mei naar Uzice in Servië.

Straks met Gabi pizza eten, maar nu eerst even naar George en Lenuta om ze te begroeten.
Het is goed om er weer te zijn.

Goede vrijdag

Morgen, goede vrijdag dan is het weer zover. Weer naar Roemenië.
Net de bus ingepakt, zie de traditionele foto. Deze keer veel spullen voor Henk en Ineke
Pas in Câmpina. Ik ga ze van 30 april tot ca. 4 mei bezoeken. Er is veel gaande in het werk dat ze doen voor de kerk en de stichting Mana Deschisa.
Ze zijn net voor een week in Nederland geweest. Ze konden een presentatie geven in Beth-Shalom. Hieronder kun je deze presentatie zien.



Van het zomer hopen we met een klein team Henk en Ineke te helpen bij het houden van een kinderkamp. Mijn programma is verder in Bazna overleggen over het zomer programma. Ook daar een zomerkamp, kinderdagen, mannen- en vrouwenbijeenkomsten etc. Verder hoop ik nog een paar dagen naar Servië te gaan naar Chris en Mirjam Klop, al heb ik daar nog geen bevestiging van. Verder ga ik Jo en Ron van Love Light Romania ontmoeten om de stand van zaken in Jacodu te bekijken en afspraken te maken voor een activiteit met de kinderen daar tijdens de zomertrip. Kortom genoeg te doen. Het verslag zal hier volgen.