Tijdens mijn bezoek ben ik 3 maal naar het ziekenhuis van Tirnaveni geweest. Reden was dat Lenuta en Adela er lagen. Twee vrouwen van de Christian Life Fellowship in Bazna. Lenatu voor leverkanker en Adela voor een zenuwinzinking.
Toen we de eerste keer aankwamen moesten we ongeveer een half uur wachten. Het ziekenhuis was hermetisch gesloten. Alleen via een poortje, na contact met een portier kon je binnengelaten worden. Op het ziekenhuisterrein liepen al patiënten rond. Bijna allemaal in Pyjama. Sommige vroegen door het hek heen om een lei voor een sigaret. Het leek eerder op een dierenverblijf dan een ziekenhuis. Toen het bezoekuur begon en het hek openging konden we naar binnen. Van alle kanten vroegen de buitenlopende patiënten ons om geld voor sigaretten. Op zaal was het niet veel beter. Een oud gebouw met oude voorzieningen. Wat hebben we het in Nederland dan goed.
Tijdens mijn tweede bezoek, ik reed Janosh met wat familieleden naar het ziekenhuis om Adela te bezoeken, maakte ik kennis met Clara. Haar verhaal was hartverscheurend. Zij zat al zes! jaar op de pschiatrische afdeling van het ziekenhuis. Zij was in het begin opgenomen met een verbrijzelde voet, veroorzaakt door haar dronken man. Ze is ondertussen gescheiden, haar familie woont in het buitenland en zorgt niet meer voor haar. Zij heeft geen inkomen en zit daardoor `vast` in het ziekenhuis. Ze hoopt volgend jaar een pensioentje te krijgen en dan uit het ziekenhuis weg te kunnen. Toen ik haar verhaal hoorde moest ik onwillekeurig denken aan de man in Bethesda die daar al vele jaren lag en die Jezus opzocht.
We hebben aan de ziekenhuisleiding gevraagd of Clara met ons mee mocht naar de vrouwenbijeenkomst op zaterdag 13 augustus. Helaas mocht dit niet. Ik kon nog wel met haar bidden.
Ik hoop dat de kerk in Roemenië wat voor deze mensen gaat betekenen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten