Weer thuis

Ik ben weer thuis. Na twee dagen rijden ben ik weer thuis bij mijn familie. Wat is dat heerlijk. Samen met Henk en Mats een reis zonder problemen gehad. In Velburg weer overnacht. Om 14.00 uur in Rijssen Mats en Henk afgezet bij hun tijdelijke adressen. De bus schoongemaakt en weer ingeleverd. Nu bijkomen en genieten van mijn geliefden.

De laatste uren

Nog een paar uur en dan weer op weg naar Nederland. Ik ben nu best wel een beetje moe. Moet straks nog naar Targa Muresh om Henk en Mats op te halen. Ze hadden wat pech met de auto en zijn dus pas later op het vliegveld.
Vanacht om 3.00 uur afscheid genomen van de vrienden uit Engeland. Hat was eeen fantastische tijd. Hopenlijk kunnen we binnenkort een keer naar Manchester gaan.

David en Geoff

Vanmorgen naar Medias geweest om boodschappen te doen voor tijdens de reis. Daarna naar de basis van Jeugd met een Opdracht geweest om Florin Mihaly te ontmoeten. Een traditie ondertussen. Praten over onze bevindigen, over Roemenië en over zending.

Gemengde gevoelens, ik wil dolgraag nog een poos blijven, maar ik wil ook graag bij mijn familie zijn. Over een paar maanden, dan ga ik weer naar het fantastische land.

Het volgende bericht volgt als ik weer terug ben in Nederland.

Bezoeken

De laatste dagdelen in Bazna zullen voornamelijk gevuld zijn met bezoeken van kerkleden om ze te bemoedigen. Gisteravond ben ik nog bij Adela en Janosh geweest. Daarna met David, Helen en Geoff naar Alin en zijn gezin geweest. Alin brengt altijd het water naar Casa Bucurii en vult onze watertanks. Hij heeft een lief gezinnetje met twee kinderen. Hij is erg gezegend en het is een harde werker.

Alin en zijn gezin.

Vanochtend naar The Sanctuary geweest met de Engelsen. Het was goed om Perisda en Christy te zien. Zij hebben vakantie en waren bezig om voor Olympia, een van de oudere meiden, kadootjes te maken. Het was haar verjaardag. We hebben doorgepraat over de plannen in Jacodu. Zij willen in mei echt proberen het huis klaar te maken zodat ze kunnen starten met de activiteiten. Zo hopen ze één de onderwijzers uit hun woonplaats naar Jacodu te laten komen voor 1 à 2 dagen per week om de oudere kinderen te onderwijzen in basisvaardigheden. De oudere kinderen willen wel naar school gaan, maar dit is haast onmogelijk gezien de achterstanden. Vandaar deze plannen. Het is goed om te bidden dat Jo en Ron mogelijkheden vinden om deze educatie te kunnen gaan verzorgen.

Het was heerlijk om Imre weer te zien. Ik kreeg weer een stapel tekeningen mee die hij had gemaakt.

Imre en Robbert in The Sanctuary

Vanmiddag ga ik nog naar Theuta, de oma van Cosmin om met hen te praten en met hen te bidden. Vanavond de laatste kerkdienst die ik deze weken mee kan maken in Bazna. 

Back in Bazna

HEt is nu maandagmorgen 24 oktober. Gisteren om 18.00 uur ben ik weer in Bazna aangekomen. Onderweg genoten van het schitterende landschap van Roemenië, een landschap waar je echt verliefd op kunt worden.
Nu eerst een korte update van de rest van mijn tijd in Brasov. Er is veel gebeurd in afgelopen 3 dagen (vrijdag tot en met zaterdag).
Vrijdagochtend ben ik eerst met Dragos naar de kerk geweest om samen te bidden. Daarna heb ik een bezoek gebracht aan Sorin en zijn familie. Normaal zou ik in zijn huis verblijven, maar Alexandra is in Bazna en Sorin moet erg veel werken omdat in Roemenië iedereen op 1 november op winterbanden moet rijden. Aangezien hij bij een bandenbedrijf werkt is het dus extra druk. In de avond ben ik naar een jonge kerk geweest: Punctulzero. Het is een kerk in een voormalige bar. Erg sfeervol
De kinderen van Mircea en zijn vrouw waren allen betrokken in de praiseband. Ik heb ontdekt dat de dienst in zijn geheel op youtube staat. De tijd van lofprijs was erg goed.

Zaterdagmiddag ben ik met Mircea naar Valerica geweest. Een zuster uit de kerk die erg aan haar huis gekluisterd is. Er moest een lamp vervangen worden. We mochten voor haar bidden. Mircea bezoekt haar elke week zodat ze wat aanspraak heeft. Ze woont in één van de vele flats. De volgende stop was bij een voormalige fitnesss-studio. Een aantal leden van de kerk willen hier een nieuwe gemeente stichten.

Valerica

Het gebouw van de nieuwe gemeente

Hierna gingen we op weg naar Bran. Eén toeristisch dorp bij uitstek, vanwege het kasteel waar Vlad Dracul heeft gewoond. Onderweg stopten we bij een groot huis, gebouwd door een invloedrijke ondernemer in Brasov. Een enorm groot huis voor alleen zijn gezin (3 personen). Hij heeft het huis afgestaan aan een stichting die kansarmen helpt en het is nu een huis voor bejaarde vrouwen. Meer dan 20 dames leven in dit huis, met 3 personen in een slaapkamer en ontvangen gratis, onderdak en medische zorg. Het was voor mij de mooiste ervaring van de dag deze dankbare vrouwen te zien. Sommige gedroegen zich nog als jonge meiden, dor grapjes te maken. Mircea bezoekt ze ongeveer één keer per maand en verzorgt dan een korte kerkdienst voor ze. Eén vrouw van 91 droeg een gedicht voor me voor, ze kende het nog helemaal uit haar hoofd.

Elke vrouw heeft een eigen postbus

Mircea met een paar van de dames

In Bran heb ik even de toerist uitgehangen en een aantal kadootjes voor de familie gekocht en koffie gedronken met Mircea.

De rest van de middag werd gevuld met een verjaardag van één van de leden van de jeugd van de kerk. In de kerk was er lekker eten en drinken en werden er spelletjes gespeeld.

Zondagmorgen mocht ik preken in de kerk over het kennen van God. God wil zich laten kennen, maar wel op Zijn manier. Job mocht dat ontdekken.

Nu is het maandag en zit ik dit item te typen. Ik heb mijn was gedaan, de financieen van de Roemenië-rekening bijgewerkt en veel met Geoff, David, Helen en Sandra gepraat. Zijn over uit Engeland om de kerk en met name Georghe te ondersteunen na het overlijden van Lenuta.

Straks moet ik weer een uur online zijn voor mijn leerlingen. Ik stop nu.

Armoede heeft een naam

Ik wil jullie deelgenoot maken van de video die Richard de fotograaf van Love Light Romania heeft gemaakt, nadat wij het huis van Erica hebben bezocht vorige week donderdag.

Update Brasov.

Het is alweer vrijdagochtend. Er zijn alweer twee dagen voorbij sinds ik voor het laatst een item heb gepost. Hoogste tijd dus. Ik ben nu in Brasov. Woensdag was een dag helpen in de gemeente Nehemia. Ik heb Henk en Marius geholpen dozen te sorteren, meubels te verplaatsen. In de kelder van de kerk is een betonvloer gestort en de gemeente is bezig de hulpgoederen te sorteren en geordend op te slaan. Ook moesten er nog oude, en versleten, meubelen van de eigenaar van het gebouw in de kelder bewaard worden. Deze activiteiten hebben het meeste van de dag gevraagd. 's Avonds ben ik naar de bidstond van de kerk geweest en heb ik afscheid genomen van de meeste mensen van de kerk. Donderdag om half negen ben ik vertrokken naar Rasnov, een plaatsje in de buurt van Brasov. Daar kwamen een groep voorgangers samen voor hun wekelijkse bidstond. HEt was een bont gezelschap. Een Koreaanse broeder, Roemeense broeders en ik als Nederlander. We hebben gebeden voor allerlei zaken. Ook voor Hassan en Roxanna. De broeder die me vertaalde, Florin Adam, bleek een goede bekende te zijn van Bert de Haan en kende de gemeente in Câmpina ook.

De broeders in Ransnov; Mircea is de derde van rechts.

Ik ben met Mircea naaar zijn huis gereden en heb daar de middag doorgebracht voornamelijk met praten met Dragos, Mircea's zoon.

's Avonds werd ik uitgenodig om mee te gaan naar de kerk van pastor Nellu in Christian. Zijn kerk is, net als de kerk van Mircea, een kerk van de vergadering  van de gelovigen. Het was de gebedsbijeenkomst en er was een klein aantal vooral oudere mensen gekomen. Mircea leidde de gebedstijd en ik mocht de avond afsluiten met een kort woord.

De kerk in Christian

Ik ben redelijk vroeg naar bed gegaan. Ik heb een mooie kamer voor mijzelf, compleet met "fitnesscentrum".

Vanochtend ben ik met Dragos naar de kerk geweest en hebben we gebeden voor elkaar en voor de kerk. Vanmiddag op bezoek bij de familie van Sorin.

Bucuresti

Gisteren dinsdag 18 oktober was een dag die een diepe indruk op me ge maakt heeft. Niet zozeer de leiderschapsbijeenkomst van de Nehemia-gemeente, waar het voornamelijk over het nieuwe kerkgebouw ging. Nehemia hoopt deze week van de gemeente Câmpina te horen of zij een gebouw kunnen kopen waar zij een nieuwe kerk in kunnen vestigen. Het huidige gebouw is dan bestemd om de plannen voor sociale projecten, zoals een gaarkeuken en een kringloopwinkel in uit te voeren. Komende maanden al zijn er plannen om te beginnen met alfabetiseringscursussen voor de gemeenteleden die niet kunnen lezen en schrijven.

Nee de meeste indruk heeft de trip naar Bukarest. Na de middag ben ik er met Henk naar toegereden. Het is een mooie stad om te zien. Vroeger had het de naam het Parijs van het oosten. Veel doet ook denken aan Parijs. Allereerst het paleis van Ceaucescu bezocht met een officiele gids. Het is nu het parlementsgebouw dus er zijn vrij strenge veiligheidsmaatregelen. De tour was voornamelijk het bezichtigen van de verschillende zalen met de extravagante inrichting. Zo is er meer 3000 ton kristal uit Medias verwerkt. Eén kroonluchter alleen al bevatte 3 ton kristal. Toch was het interessant te zien dat sommige muren gewoon van Rigips zijn gemaakt (het meest favoriete bouwmateriaal van Roemenië).

Na het paleis zijn we naar het gebouw van de Victory Outreach Gemeente gegaan in het centrum van Bucarest, vlak bij het Gara de Nord. Met een aantal jongens/mannen uit hun gemeente zijn we de straat op geweest met een trolley vol brood en thee. Het brood hebben we uitgedeeld aan vooral jongeren die in de beruchte riolen van de stad leven. Het duurde een tijd voordat we juiste plek gevonden hadden. Wat ik daar zag brak mijn hart. Toen ik in het gat in de grond keek zag ik net een 12 jarige jongen een naald in zijn arm steken om een shot heroine te nemen. Naast hem lag iets dat leek op een vuurwapen. In een ander kanaal, zoals deze riolen ook wel genoemd worden, leefde een groep jongeren. Zij allen hadden een plastic zakje met metaalverf waar ze regelmatig aan snoven. Zo worden ze high en kunnen ze de gevoelens verdoven. Veel van hen kunnen niet fatsoenlijk praten doordat de verf en drugs hun hersenen aantasten. Ik vroeg aan Cornel, de jongen die de leiding had, hoeveel jongeren er in deze omstandigheden leven. Hij schatte meer dan 400. Hij heeft zelf als jongen in de kanalen geleefd en is er door de Heer uitgehaald. Hij probeert nu de jongeren  te vertellen van de liefde van Jezus voor hen.
Victory Outreach heeft in hun huis Casa Cerului (Huis van de hemel) een weekprogramma met maaltijden, diensten speciaal voor de verschillende groepen die op straat leven. Ze kunnen er douchen en kunnen schone kleren krijgen. Pastor Lucas en zijn vrouw Lisa leiden het werk. (Lees meer op hun website: http://vobucharest.wordpress.com/)
Het was heel heftig om dit te zien. Te weten dat de overheid niets doet. Deze kinderen worden bijna door ieder genegeerd. Velen van hen sterven na enkele jaren aan Aids of andere drugsgerelateerde ziekten. Je voelt je machteloos. Het enige wat je kan doen is een broodje of een kop thee geven.

Câmpina

He is nu maandag. Al bijna twee hele dagen voorbij in Câmpina. Gisteren (Zondag) stond bijna de hele dag in het teken van preken. 's Ochtends eerst in de Nehemia gemeente. Ik mocht spreken over het erfdeel van Kaleb en zijn volharding om het in bezit te nemen, ook al moest hij 45 jaar wachten, 's avonds mocht ik spreken in Sotrile. Een dorpje een paar kilometer van Câmpina. HE was een zigeunerkerkje in een specifieke zigeuner wijk. De dienst begon wat later omdat een aantal gemeenteleden nog terug moesten komen van een begrafenis. Het is een klein kerkje. Er waren ongeveer 20 mensen, Volgens de traditie zaten mannen en vrouwen gescheiden. Er was echte zigeunermuziek, met het wat klagende gezang.

Ik mocht spreken over mijn meest favoriete deel van de bijbel: de gelijkenis van de verloren zoons. Dat zij hun identiteit in de liefde van de Vader. Ik mocht voor alle aanwezigen bidden.

Vandaag een dagje meegedraaid met Henk met werk voor de stichting Mana Deschisa. In de middag heb ik in de kaarsenmakerij meegeholpen met het maken van kaarsen, met name met het uitproberen met nieuwe ideeen.
Er is al weer een doos met kaarsen klaar voor Beth-Shalom die voor kerst verkocht kunnen worden.

Vanavond lekker pizza gegeten met het gezin van Henk en Ineke.

De tweede week

Het is nu zondagmiddag als ik dit schrijf. Hoogste tijd om even bij te praten. Vrijdag was een dag van bezoeken.
Nadat ik 's ochtends mijn item over Jacodu had geschreven ben ik 's middags op bezoek geweest bij familie Hiriza. Maria en haar 4 kinderen wonen in Bazna op de heuvel. Ze hebben het niet breed. Maria sinds eentijdje om gezondheidsredenen werekloos en krijgt een kleine uitkering. Een uitkering die afgelopen maand weer met enkele tientallen procenten was gekort vanwege bezuinigingen. Alleen hun zoon Vlad gaat nog naar school. Dochter Anna is gestopt met school omdat de kosten voor de busreis niet meer betaald kan worden. Soms vind ik het erg moeilijk om voor hen gezinnen te bidden, terwijl er vaak praktische hulp nodig is. De kerk in Bazna probeert te ondersteunen, maar de financiële crisis in Roemenië heeft er voor gezorgd dat de nood alleen maar groter is geworden. Toch blijven de Roemenen hun geloof in God vasthouden. Dit geloof is vaak de enige houvast die ze nog hebben.

Na dit gesprek liep ik met liep ik Marius, mijn tolk mee naar zijn huis. Hier zou ik wachten voordat we naar het volgende bezoek zouden gaan. Bij zijn huis werd ik aangesproken door een Roemeen Vio (afkorting van Viorel). Hij vroeg of ik een vuurtje had. Het was een man van het formaat klerenkast. Toen hij erachter kwam dat ik wat Duits kon spreken, startte hij in gebrekkig Duits een gesprek met me. Hij had als uitsmijter in een Duitse discotheek gewerkt, wat paste bij zijn postuur. Hij stortte zijn hele levensverhaal voor me uit. Hij geloofde niet meer dat God van hem kon houden, omdat hij zoveel verkeerd had gedaan in zijn leven. Hij worstelde met het feit dat hij het moeilijk vond om voldoende geld voor zijn gezin te verdienen. Het bleek dat hij die nacht zijn vrouw zodanig geslagenhad dat zijn hiervoor behandeld moest worden. Zij waren beide dronken geweest en zijn vrouw had hem in haar boosheid geschopt waarop hij haar had geslagen. Gaandeweg het gesprek werd hij "steeds kleiner". Ik heb naar mogen luisteren en kon het verhaal van de verloren zoon vertellen. Dat God als Vader nog steeds op hem wacht. Uit de liefde van Vio voor zijn twee kinderen kon ik hem vertellen dat God net zoveel om hem geeft als hij (Vio) om zijn kinderen. Ik mocht na het gesprek voor hem bidden. Hij vroeg of ik nog langer bleef in Bazna. We hebben de afspraak gemaakt dat ik hem opzoek als ik terug ben in Bazna over een week.
's Avonds eerst bij Janos en Adela geweest ook daar voor hen gebeden. Ook hier veelal financiële nood. Geen geld om hout te kopen voor de winter.

Als laatste een bezoek gebracht aan Eduard, de baby voor wie ik en kinderwagen heb meegenomen. Eduard is de zoon van Emilia en Gietze. Zij is een nichtje van Leontina en Hilda, twee vrouwen uit de kerk in Bazna. zij hadden van het zomer gevraagd of er nog een kinderwagen was. Zuster Annet uit Beth-Shalom had er nog een en deze mocht ik meenemen en dus nu afleveren.

Zaterdag was een reisdag. Eerst de Casa opgeruimd en schoongemaakt. Spullen gepakt en naar Câmpina gereisd. Daar in de middag aangekomen. Goed om weer bij Henk en Ineke te zijn. De avond doorgebracht bij de "meiden van de stichting". Het was filmavond. Ik heb ondertussen mijn preek voor deze ochtend voorbereid. Daar zal ik in het volgende item meer over vertellen. Over een drie kwartier gaan we naar Sotrille, naar een zigeunerkerkje waar ik uitgenodigd ben om te spreken. Ik zie er naar uit.

Erica's huis

Gisteren ben ik, zoals ik al had geschreven, bij het huis van Erica geweest. Zij is de zuster van Persida en Christi en de dochter van Mariana. Zij is op de vuilnisbeld blijven wonen nadat Mariana in 2007 is overleden en de Haar jongste kinderen, Persida en Christi, opgenomen zijn in The Sanctuary door Ron en Jo. Zij heeft met haar partner ondertussen 4 kinderen;  Marius, Maria, Ursula and Richi. Het huis op de vuilnisbeld heeft zij verkocht voor een veulen en wat andere kleine dieren. Sindsdien leidt zij een zwervend bestaan. Jo voelt zich deels verantwoordelijk voor haar vanwege de relatie met Mariana. Meerdere keren heeft zij geprobeerd Erica op een vaste plaats te krijgen, maar Erica heeft het steeds afgehouden.
Richard de fotograaf uit Engeland heeft een presentatie over haar leven gemaakt. Deze is te vinden onder volgende link: http://www.rjamesfeaver.co.uk/erica-audio-presentation/

Erika woont nu op een paar meter van een drukke spoorlijn in Sigishoara. Haar kinderen spelen daar gewoon buiten. De volgende video geeft een beeld van de omgeving en de leefomstandigheden.

Er is nu een mogelijkheid dat er een verandering in de leefomstandigheden van Erica komt. Tarzan uit Jacodu is een verre familielid van Erica (ze schijnen bijna allemaal familie te zijn). Hij heeft toegezegd een huis voor Erica te willen bouwen achter zijn eigen huis. Dit is wat Ron en Jo graag willen, de kinderen kunnen dan meedoen in het werk dat er in Jacodu opgestart wordt en is er meer toezicht op het wel en wee van Erica.

Plaats waar Erica's huis gaat komen.

Toevallig ontvingen Ron en Jo een gift die bestemd mocht worden voor het te bouwen huis. Ze proberen het nog voor de winter rond te krijgen.

Jacodu: 1 jaar later

Voortuitgang

Gisteren ben ik met Jo, Ron en Richard de Engelse fotograaf weer naar Jacodu geweest. Het is bijna een jaar geleden dat we voor het eerst geconfronteerd werden met de schrijnende situatie in de kleine zigeunergemeenschap an de rand van het dorp. (Een verslag op 24 oktober 2010 is hier te vinden).

Aankomst in Jacodu.

Er is veel veranderd. Alle huizen op één na zijn van een nieuw dak voorzien en zijn waterdicht. Het huis dat nog gerepareerd moet worden is van een vrouw die op dit moment in het ziekenhuis ligt en ze wil niet dat het zonder haar gebeurt. De meeste huizen hebben een betonnen vloer en een houten toilet gekregen. Er wordt door Tarzan nog steeds hard gewerkt om zoveel mogelijk huizen af te krijgen.  Tarzan is sinds kort in dienst bij Jo en Ron en krijgt dus een vast salaris. Hij is verantwoordelijk voor het werk aan de huizen en het gemeenschapshuis dat Jo en Ron aangeschaft hebben. Verderop meer hierover.

Een huis met een vernieuwd dak.

Tarzan en zijn vrouw

Overal staan de herkenbare toiletten.

Sinds een paar weken hebben alle huizen op twee na een fornuis gekregen dat ook als verwarmingsapparaat functioneert. In de huizen waar ik binnen ben geweest was het behaaglijk warm en overal gaven de vrouwen dezelfde reactie: "Het is eten is nu veel sneller klaar!" De twee gezinnen die (nog) geen fornuis hebben gekregen zijn tijdelijk uit het programma gezet omdat zij hun toilet hadden verkocht. Om te laten merken dat dit toch niet gewenst is deze maatregel genomen. Later zullen de gezinnen weer opgenomen worden in het programma.

Een trotse bewoonster met haar nieuwe fornuis.

Er gaan ook meer kinderen naar school dan vorig jaar. Als is het nog wel met vallen en opstaan. Er moet nog meer discipline bij sommige kinderen komen. Ik mocht van Anastasia haar schriften zien. Vol trots gaf ze aan dat ze blij was om naar school te gaan.

Een trotse Anastasia...

... en haar schrift.

Er is nog veel te doen, maar er is een verandering ingezet. Ik ben dankbaar dat wij, als Beth-Shalom, er een bijdrage aan konden en kunnen leveren.

Toekomst

Na het bezoek aan de gemeenschap reden we naar het huis dat Ron en Jo konden kopen in Jacodu om er een basis van te maken voor het werk aan de zigeunergemeenschap van Jacodu. We hadden lunch in de tuin van het huis en we bespraken de toekomst. Het huis moet eerst grondig worden opgeknapt. De muren moeten gerepareed worden, de deuren en ramen vernieuwd, een nieuwe trap moet worden geplaatst en het binnenwerk moet geschilderd worden. Kosten zijn geraamd op vijfentwintighonderd euro.

Het gemeenschapshuis

Er zijn al volop plannen voor het huis. In mei hopen ze het huis zover klaar te hebben dat er gestart kan worden met een kinderclub voor de kinderen van de gemeenschap van Jacodu. Jo wil dat de kinderen de de hoop die Jezus biedt leren kennen. Samen met Marius hoopt ze half mei te starten. Ik kreeg de vraag of de kinderen van de Shalomkidzz (de zondagsschool van Beth-Shalom) een naam voor de club willen bedenken. Een blijk van waardering voor onze betrokkenheid bij het werk van Jo en Ron. Verder was er nog de concrete vraag of er wellicht mensen konden helpen in het begin van mei met het klaar maken van het huis.
Na de lunch hebben Richard en Jo nog een "officieel interview" met me afgenomen voor de website over Jacodu. Deze willen ze binnen kort bijwerken.

Ron

Jo

Richard

Op de terugreis zijn we via Sigishoara teruggereden en hebben we het huis van Erica bezocht. Erica is de zuster van Persida en Christi. Ze woont zu tijdelijk in een tweekamer huisje/bouwval. De omstandigheden zijn vreselijk. Ik wil hier een apart item van maken, ook omdat er plannen zijn van Ron en Jo om voor haar een huis te bouwen in Jacodu.

Tijdens dit korte bezoek ontmoette ik een ander gezin. Vader met 3 zoons. Ze waren bezig om met klei een tweede huisje te maken. Ik mocht voor deze mannen bidden. Ze zijn christenen. Voor de middelste zoon Marcel ervoer ik een aparte bewogenheid. Ik geloof dat God hem speciaal wil gebruiken en ik heb gebeden dat hij in contact mag komen met mensen die hem verder kunnen helpen. Jo zei dat ze Marius met hem in contact wil brengen. Ik mocht alle mannen een hug geven, ook al zat Marcel onder de klei. Ik hoop dat ze Gods liefde mogen ervaren.

Marcel staat in het midden, zijn haar is geblondeerd.

Kaleb

Het is nu woensdagavond. Vandaag een redelijk afwisselende maar rustige dag geweest. Vanochtend met Jonut naar een kerkleidersbijeenkomst geweest. Onderweg kwamen we weer tussen de koeien te zitten. Het blijft boeiend. Dit maakt Roemenië zo mooi.

Elke woensdag komt een aantal kerkleiders van een vijftal kerken in en rond Medias bij elkaar om elkaar te bemoedigen en samen te bidden. Ik mocht er voor de tweede keer bij zijn. Ik kreeg ruimte om iets te delen en ik heb het gehad over Kaleb. Een man van vijfentachtig, die bij het in bezit nemen van Israël niet koos voor een rustig plekje in een "appartement aan de Jordaan", maar er voor koos het beloofde gebied Hebron in te willen nemen. Een stuk land vol met reuzen en versterkte steden. Hij heeft er 45 jaar op gewacht. Een man van 85 jaar!.

We hebben met elkaar gesproken wat onze Hebron is. Geloven we nog in het beloofde/de belofte? Of zijn we het vergeten. WE hebben elkaar bemoedigd om ons Hebron in te nemen. De belofte te blijven najagen.
Het was een erg goede tijd waarin veel voor elkaar gebeden hebben.

's Middags naar Medias geweest voor wat boodschappen en om te bidden voor de stad. Het is een mooie stad met een mooie geschiedenis wat betreft de kerken. Heb gebeden dat het weer een toonaangevende stad zal worden. Ik heb een tijd gezeten in het park van de stad. Een plaats waar veel oude mannen samenkomen. Sommige in groepen, sommige alleen. Regelmatig zie ik er een met een fles bier zitten. Wat me altijd treft is de gelatenheid van deze mannen. Ik hoop dat ze wat van de spirit van Kaleb mogen krijgen die op hoge leeftijd nog visie had en een erfdeel in ging nemen.

Op de terugweg bij de camping in Blajel geweest. Hans, de eigenaar, is nog druk om het nodige onderhoud te plegen. Over twee weken gaat hij voor de winter terug naar Nederland.

Vanavond de was gedaan, de leiders van de Christian Life Fellowship Bazna van koffie voorzien tijdens hun wekelijks vergadering. En nu dus dit blogitem. Straks nog skypen met mijn gezin en dan maar slapen. Morgen met Jo en Ron naar Jacodu. 

Bemoedigen(d)

Vandaag was een dag bemoedigende dag, maar ook een dag waarin ik mocht bemoedigen. De dag begon met stille tijd en daarna had ik een afspraak met Jonut om te praten over mijn plannen in Bazna en over het wel en wee van de kerk. Jonut is een jonge man van eind 20 en is één van de oudsten van de kerk geworden. Vooral nu Claudius weg is en Georghe weinig kon doen vanwege de ziekte van zijn vrouw komt er veel op zijn schouders neer. Zo mocht hij de twee diensten rond de begrafenis leiden. Hij deed het voortreffelijk. Jonut is een hele nederige jongeman met een enorm verlangen God te dienen. Het is mooi om te zien dat God op een bijzondere wijze in zijn leven en het leven van zijn vrouw, Florina, werkt. Zo hebben ze twee weken terug na een lange tijd van gebed zomaar een auto gekregen die ze kunnen gebruiken voor het werk van de kerk. Zieken bezoeken, mensen naar en van het ziekenhuis of de kerk vervoeren. Tijdens ons gesprek kwam broeder Valer binnen om geld te brengen voor zuster Ina die weer in het ziekenhuis ligt, Florina was op dat moment in het ziekenhuis omdat Jonut's vader geopereerd werd aan zijn hart. Zij kon het geld voorschieten.


Jonut en ik hebben doorgepraat over de kerk en haar visie nu Claudius en Gaby wegzijn en Lenuta is weggevallen. Het is bemoedigend om te zien dat ze concrete stappen hebben genomen op het gebied van het kinderwerk. Ze hebben regelmatig kinderclub, soms met meer dan 50 kinderen naar ik begrepen heb. Daarnaast zijn ze gestart met zondagsschool in de huiskamer van de Casa tijdens de dienst in de ochtend. De meiden die het leiden hebben hun visie op papier gezet en een programma met plan van aanpak geschreven en aan de oudsten getoond. We hebben dit al regelmatig aan hun voorgelegd, dat het goed zou zijn om een follow-up te hebben na de zomerkampen.
Het kerkschema is ook iets veranderd. In plaats van twee diensten op de zondag hebben ze er nu één en komen ze 's avonds samen in celgroepen om meer fellowship te hebben. Ik was erg onder de indruk van de plannen en ik ben blij dat de kerk doorgaat onder goede leiding. We hebben voor elkaar gebeden tot slot.
Voor deze week mag ik op de dinsdagavond (vanavond dus) en de donderdagavond het woord brengen. Verder hebben we een aantal gezinnen uitgkozen die ik in de tijd dat ik in Bazna ben met hem zal bezoeken om hen te bemoedigen.

Gisteren kon ik al Daniëlle bemoedigen met de fiets waar ze om gevraagd had. Ze was er erg blij mee. Vandaag was ze op de fiets naar de BHOP. Na afloop kon ik mooi een foto maken voor mijn weblog en voor de Ronald en Marianne die de fiets geschonken hebben.

Vanavond mocht ik spreken op de dinsdagavonddienst. Deze was niet in de kerk, maar bij de familie Boancas thuis. Dit om ze te bemoedigen na de moeilijke dagen van het sterven. Het was wel bijzonder omdat de kerk in het begin ook in de huiskamer van Georghe en Lenta is begonnen. Het was goed om een tijd van lofprijs en aanbidding te hebben. Georghe speelde op zijn mondharmonica de liederen mee.  Ik mocht spreken over Kaleb en Jozua. Met name over Kaleb die na 45 jaar alsnog het aan hem beloofde erfdeel op 85 jarige leeftijd in bezit ging nemen. Hij ging niet voor een rustig plekje op zijn oude dag maar hij ging voor Hebron, het gebied waar de reuzen woonden. Hij wist dat God Zijn beloften altijd nakomt. En hij kreeg het gebied. Tijdens de avond realiseerde ik me dat dit ook de eerste preek was die ik ooit in Bazna mocht brengen. Jozua en Kaleb zagen dat het land, ondanks de reuzen, een goed land was en zij kregen het in bezit. Ik heb de mensen van de kerk uitgedaagd om vast te houden aan hetgeen God hen beloofd heeft. Bazna zal God toebehoren. We moeten het net als Kaleb blijven verwachten. Na afloop nog een broodje meegegeten met Georghe. We konden elkaar bemoedigen in gebed. En nu is de dinsdag bijna ten einde. Morgenvroeg naar een leidersbijeenkomst in Medias.

Maandag (verlengd)

Het is nu maandag. Een dag waarin weinig gepland staat. Ik ben nu online voor mijn leerlingen beschikbaar voor als zij vragen hebben over de lesstof scheikunde waar ze zelfstandig verder mee moeten werken. Het is rustig. Klas 5 VWO is op werkweek dus zij zullen zeker geen vragen hebben. 4 en 6 VWO zullen het nog wel rustig aandoen denk ik. Over twee weken verwacht ik meer drukte.
Vanochtend eerst naar Medias geweest om geld te wisselen en boodschappen te doen. Bijna alles was hier op, omdat er al bijna een maand niemand in het huis heeft gewoond. Claudius en Naomi zijn naar Timisoara vertrokken voor tenminste 6 maanden om daar een huis van gebed op te zetten in de Agape Kerk. Samen met Gabi, Christi, Daniel en Valentin.
Na de boodschappen op bezoek geweest bij Georghe en de familie Boancas. Ze waren allen laat uit bed vanwege de intensieve dag van gisteren. Heb een tijd met Anca en Sorin gepraat. Ook met Georghe, hij heeft mij zijn plannen verteld met de kamer van oma (die in december overleden is) om daar een kantoor van te maken. Ze hebben vanacht het bureau er weer in geplaatst. De computer werd aangesloten en ik heb ze de in memoriam laten zien die ik gisteren gepost heb.
Vanmiddag met Jo een afspraak gemaakt om donderdag naar Jacodu te gaan om daar de laatste ontwikkelingen te zien en te praten over de plannen met huis dat zij gekocht hebben.

Wat ook nog wel het vermelden waard is dat ik gisteren nieuwe contacten heb kunnen leggen met broeders uit Oradea. Zij waren te vroeg naar Bazna gekomen om naar de kerk te kunnen gaan, maar deze hield geen dienst. Zij vroegen of ze hun late ontbijt dan mochten nuttigen in de keuken van de Casa. Ik heb hen van koffie en thee voorzien en de ontbijttafel bereid. Tijdens het eten hebben we kunnen praten over the House of Prayer waar zij deel van uitmaken in Oradea. Zij komen van 8.00 uur tot 22.00 uur samen. Er zijn geloof ik 70 evangelische kerken in Oradea. Een enorm potentieel. We hebben gepraat over Roemenië en Gods plan. Er ligt de afspraak dat ik een keer langs ga.

Wat wel bijzonder is dat er voor dat ik ging in Holland gebeden is dat ik nieuwe deuren geopend mag vinden. Op een begrafenis leg je dan nieuwe contacten.

Vanavond de spullen voor Bazna en Jacodu uit de bus geladen. Een grote hoeveelheid dozen en vuilniszakken met kleren en dekbedden. Heb het aan de leiding van de kerk overgedragen hoe zij de kleren gaan verwerken.  Een  aantal dames gaan daar zorg voor dragen. 

De rest van de avond ben ik naar de BHOP  geweest. Het was heerlijk om samen met de jongenlui die in Bazna achtergebleven zijn te bidden en te aanbidden. Ik ervoer duidelijk Gods tegenwoordigheid. Na afloop afscheid genomen van Claudius en Naomi. Zij gaan weer terug naar Timishoara. Ze vroegen me om goed voor Georghe, hun vader, te zorgen. Bijzonder dat ze dat vertrouwen in me hebben. 

En zo is de maandag voorbij.

In memoriam Lenuta Boancas

Het is nu zondag 9 oktober om 23.00 uur.Vandaag was de begrafenis van Lenuta Boancas. Een aparte dag, op zondag, zeker voor ons Hollanders. Er was 's ochtends geen kerkdienst maar om 13.00 uur een uitvaartsdienst in het huis van de familie Boancas. Het was druk, de straat stond al vol met auto's toen ik aankwam.

Lang niet iedereen kon in het huis. Buiten was de dienst te volgen via een geluidsinstallatie. Er waren al met al wel zo'n 150 à 200 mensen. En overal vandaan, van Arad, Brasov tot en met Oradea. Het was duidelijk dat Lenuta een geliefd persoon was. De hartelijkheid en gastvrijheid was een van de factoren waarom je altijd terug wilde komen naar Bazna. Iedereen kende de warmte van het gezin Boancas.
Indrukwekkend was te zien dat de hele familie een wit shirt droeg, terwijl de meeste van de gasten in het zwart gekleed gingen.

Tijdens de dienst spraken diverse sprekers en werden er traditionele liederen gezongen. Om half drie werd de kist door een paar mannen van de kerk naar een kar, gedragen. Getrokken door een paard ging de stoet lopend naar het kerkhof. De regen gaf een sombere stemming.

Bij het graf werd er nog een lied gezongen en enkele gebeden uitgesproken. Hierna werd het graf dichtgegooid. Dat was een aparte ervaring, vooral de holle klanken van de eerste scheppen aarde op de kist. Ik vind het wel mooier dan de Hollandse gewoonte waar het graf pas dichtgegooid wordt als iedereen weg is.

Ik vanavond de foto's van de afgelopen 8 jaar bekeken en een compilatie gemaakt van foto's van Lenuta. Het geeft een beeld van wie ze was en wat ze deed. Ik zal haar met heel veel bijzondere herinneringen blijven herdenken. De muziek is van een pelgrimslied en werd gezongen tijdens de uitvaartdienst. Ik vond het erg mooi. We zijn pelgrims op deze aarde, op weg naar het hiernamaals, waar we eens God zullen zien. Lenuta heeft dat voorecht nu al.