Bucuresti

Gisteren dinsdag 18 oktober was een dag die een diepe indruk op me ge maakt heeft. Niet zozeer de leiderschapsbijeenkomst van de Nehemia-gemeente, waar het voornamelijk over het nieuwe kerkgebouw ging. Nehemia hoopt deze week van de gemeente Câmpina te horen of zij een gebouw kunnen kopen waar zij een nieuwe kerk in kunnen vestigen. Het huidige gebouw is dan bestemd om de plannen voor sociale projecten, zoals een gaarkeuken en een kringloopwinkel in uit te voeren. Komende maanden al zijn er plannen om te beginnen met alfabetiseringscursussen voor de gemeenteleden die niet kunnen lezen en schrijven.

Nee de meeste indruk heeft de trip naar Bukarest. Na de middag ben ik er met Henk naar toegereden. Het is een mooie stad om te zien. Vroeger had het de naam het Parijs van het oosten. Veel doet ook denken aan Parijs. Allereerst het paleis van Ceaucescu bezocht met een officiele gids. Het is nu het parlementsgebouw dus er zijn vrij strenge veiligheidsmaatregelen. De tour was voornamelijk het bezichtigen van de verschillende zalen met de extravagante inrichting. Zo is er meer 3000 ton kristal uit Medias verwerkt. Eén kroonluchter alleen al bevatte 3 ton kristal. Toch was het interessant te zien dat sommige muren gewoon van Rigips zijn gemaakt (het meest favoriete bouwmateriaal van Roemenië).

Na het paleis zijn we naar het gebouw van de Victory Outreach Gemeente gegaan in het centrum van Bucarest, vlak bij het Gara de Nord. Met een aantal jongens/mannen uit hun gemeente zijn we de straat op geweest met een trolley vol brood en thee. Het brood hebben we uitgedeeld aan vooral jongeren die in de beruchte riolen van de stad leven. Het duurde een tijd voordat we juiste plek gevonden hadden. Wat ik daar zag brak mijn hart. Toen ik in het gat in de grond keek zag ik net een 12 jarige jongen een naald in zijn arm steken om een shot heroine te nemen. Naast hem lag iets dat leek op een vuurwapen. In een ander kanaal, zoals deze riolen ook wel genoemd worden, leefde een groep jongeren. Zij allen hadden een plastic zakje met metaalverf waar ze regelmatig aan snoven. Zo worden ze high en kunnen ze de gevoelens verdoven. Veel van hen kunnen niet fatsoenlijk praten doordat de verf en drugs hun hersenen aantasten. Ik vroeg aan Cornel, de jongen die de leiding had, hoeveel jongeren er in deze omstandigheden leven. Hij schatte meer dan 400. Hij heeft zelf als jongen in de kanalen geleefd en is er door de Heer uitgehaald. Hij probeert nu de jongeren  te vertellen van de liefde van Jezus voor hen.
Victory Outreach heeft in hun huis Casa Cerului (Huis van de hemel) een weekprogramma met maaltijden, diensten speciaal voor de verschillende groepen die op straat leven. Ze kunnen er douchen en kunnen schone kleren krijgen. Pastor Lucas en zijn vrouw Lisa leiden het werk. (Lees meer op hun website: http://vobucharest.wordpress.com/)
Het was heel heftig om dit te zien. Te weten dat de overheid niets doet. Deze kinderen worden bijna door ieder genegeerd. Velen van hen sterven na enkele jaren aan Aids of andere drugsgerelateerde ziekten. Je voelt je machteloos. Het enige wat je kan doen is een broodje of een kop thee geven.