Beierse sneeuw

Mijn hotelkamer

Ik zit nu aan de koffie met Apfelstrudel in Hotel-Gasthof Zur Post  in Velburg. Mijn vaste overnachtingsplaats op de terugweg uit Roemenië.
 Ik heb vandaag 1300 km afgelegd. Heb om de twee uur minstens een kwartier gestopt anders zou ik het niet kunnen volhouden. Als ik eenmaal Roemenië uit ben is het bijna alleen maar snelweg, dus dan schiet het behoorlijk op. Het weer was tot aan Budapest goed, vanaf daar regende het de hele tijd en ging het in zuid Duitsland over in sneeuw. De laatste honderd kilometer sneeuwde het behoorlijk. Gelukkig was er zout gestrooid. Maar veel harder dan 80 durfde ik toch niet. Ik laat voor de oktoberreis altijd winterbanden monteren op de huurbus en dat was nu dan ook echt nodig.

Gisteren (vrijdag) heb ik  nog verscheidene mensen van de kerk uit Bazan bezocht. Ze waarderen het heel erg als je bezoekt en de tijd neemt om met ze te bidden en hun verhaal aan te horen.

Sneeuw in Velburg

Gisteravond kunnen bijkletsen met Gabi die het weekend over is uit Timishoara.
Helaas is het nu weer voorbij en ga ik maandag weer gewoon aan het werk.
Hopenlijk is de weg morgen een beetje schoon zodat ik een beetje kan doorrijden. Het is zondag en het is de Duitse autobahn, dus lekker gas geven, als de weg het toelaat. Morgen weer thuis bij mijn geliefden. Daar zie ik natuurlijk naar uit. Ik kijk terug op een geslaagde reis. De praktische hul\p aan de zigeuners in Bjalel en Diana in Velt, de verscheidene preekbeurten, de bemoedigde mensen, het werk van Henk en Ineke, de zegen in Jacodu, het uitzien naar de volgende reis, dit alles maakt dat het nog steeds meer dan de moeite waard is om naar Roemenië te gaan. Te meer omdat er nog zoveel hulp op alle fronten nodig is.

De volgende reis staat gepland voor de voorjaarsvakantie en de week aansluitend. Ik zal dan Brasov, Câmpina en Bucarest bezoeken. Meer daarover later. Ik ga zo naar mijn kamer. Ik ben nu 18 uur op, dus hoogste tijd om te gaan slapen.

De laatste uurtjes

Het is nu vrijdag en morgen ga ik al weer terug naar Nederland. Woensdag en donderdag stonden in het teken van de connecties met Engeland. Zowel David en Helen, als Rodney en Heather zijn in Bazna aangekomen. Rodney voor een bijbelstudieserie over het lichaam van Christus. Het sluit naadloos aan bij de serie preken die ik heb gegeven over de kerk als familie. We wisten van elkaar niet wat we zouden behandelen.

We werken al sinds 2004 samen in Bazna. Onafhankelijk van elkaar zijn beide echtparen betrokken geraakt in Bazna en er is tussen hen onderling en met ons uit Nederland een zeer warmen band gegroeid.

Foto uit de oude doos:
Rodney preekt in Bazna (2004)

Foto uit de oude doos;
links David en Helen 

Gisteravond had Rodney de eerste preek over het lichaam van Jezus Christus. God heeft er voor gekozen om door de kerk heen nog steeds uit te reiken naar de wereld. Helaas is de kerk vaak niet meer dan een religieus genootschap of een besloten club geworden, terwijl zij de liefde van God naar de mensen moet brengen.
De boodschap van Rodney wordt mooi weergegeven door het lied "If we are the body" van Casting Crowns.

Jo en Ron waren ook in de kerk, samen met een viertal Engelsen uit Dover die deze week gewerkt hebben aan Casa Mariana. We hebben kort gesproken over het project in Jacodu, dat er in zo'n korte tijd zoveel bereikt is. Het is nog maar twee jaar geleden dat we er voor het eerst waren en we erg geraakt waren door de troosteloze situatie van met name de kinderen. Nu gaan veel kinderen naar school en zien ze er verzorgd uit en genieten ze van school. Richard de fotograaf heeft er een videopresentatie van gemaakt. Deze volgt hieronder. 

Vandaag staan de laatste bezoekjes op het programma. Het is nog een druk programma. Helaas ben ik wat verkouden geworden en is het energie-level wat lager dan anders, maar God is erbij.

Henk en Ineke

Henk, Ineke en David

Het is nu dinsdagavond en ik ben weer terug in Bazna. Gisteren en vanochtend stonden in het teken van het bezoek aan Henk en Ineke Pas en hun zoon David. Zijn zijn een zendingsechtpaar in Câmpina en worden door mijn kerk (Beth-Shalom) ondersteund. Hun oudste zoon Mats woont sinds een jaar weer in Nederland. Ik probeer elke keer als ik in Roemenië ben hen een bezoek te brengen om hun te bemoedigen en te kijken wat voor activiteiten zij allemaal ondernemen. De roeping van Henk en Ineke is voornamelijk kinderen en jongeren in Roemenië. Zij maken deel uit van het leidersteam van de De Evangelische Gemeente Nehemia. Ineke is betrokken bij het kinderwerk en en bij de voedsel- en kledinghulp. Henk is verantwoordelijk voor het kinderwerk, hij leidt de bovenbouw van de zondagsschool. Daarnaast leidt hij op zaterdag een creatieve club voor de kinderen van de kerk.

Naschoolse opvang

Sinds kort helpt hij de weer op de stichting Maina Deschisa bij de naschoolse opvang. De kinderen die bij stichting zijn krijgen na schooltijd hulp bij het huiswerk, ze kunnen spelen en creatief bezig gaan. Ook kinderen van de kerk komen. Henk helpt bij het creatieve gedeelte. Binnenkort gaat Henk samen twee andere gemeenteleden, Gigi en Sara, ook clubactiviteiten opstarten in een kindertehuis in Câmpina. Sara is psycholoog en het programma zal gericht zijn op om kinderen met een bindingsstoornis te helpen. Ook hier zal Henk zijn creatieve gaven in gaan zetten.

Een deel van de kerk in Voila

Henk en Ineke hebben een goede band met  de kinderen. Overal waar Henk komt wordt hij altijd wel enthousiast begroet door enkele kinderen.

Tijdens mijn verblijf hebben we ook een bezoek gebracht aan een zigeunerkerkje in Voila, een wijk van Câmpina. Hier werkt Nehemia mee samen. Zo zal er met kerst weer de operatie schoenendoos plaatsvinden voor de kinderen van Nehemia en van de kerk in Volia. Het is de bedoeling dat de kinderen met kerst een kerstspel opvoeren, zowel in Nehemia als in de kerk in Voila.

De muur scheurt doordat hij verzakt.

Toen we de kerk  binnenkwamen kwamen er er meteen veel kinderen binnen. We hebben ze het lied "I've got joy" geleerd. Daarna hebben de kinderen voor ons een ontzettend leuk liedje over het mosterdzaad geleerd met leuke gebaren. De kerk staat in het zigeunergedeelte van Voila. Het is een arm gedeelte, de voorganger nam ons mee naar een huisje van een weduwe met verschillende kinderen. De achterwand van het huisje zakt weg, doordat de aarde van de heuvel, waar het huis op gebouwd is, langzaam wegschuift. Dit is hoofdzakelijk veroorzaakt doordat de meeste bomen gekapt zijn voor het hout en daardoor de structuur van de aarde is verdwenen. Natuurlijk hopen de mensen dan dat je kunt helpen.

Anton en zijn vrouw.

Ik heb afgesproken dat ik probeer in februari, als ik weer naar Roemenië ga, ik de kerk in Voila opnieuw zal bezoeken.

Henk heeft de laatste tijd ook helpen bouwen aan het nieuwe huis van Anton en zijn vrouw. Zij wonen in Câmpina en hun huis was ook verzakt in de winter en daardoor was het dak lek. Jurjen en Henk zijn volop bezig het nieuwe huis af te bouwen zodat Anton met zijn dove vrouw er voor de winter in kunnen.
Er is erg veel afgunst onder met name de zigeuners. Als Nehemia een familie helpt dan klagen de anderen dat er voor hen niets gedaan wordt.

Het nieuwe terrein

Een ander bouwproject van een iets andere omvang is het nieuwe gebouw dat de gemeente gaat bouwen. Het terrein is aangekocht en de het bouwrijp maken is begonnen. Twee loodsen van 9 bij 33 meter uit Arad worden op het terrein geplaatst. hier zal de nieuwe kerkzaal komen, maar ook opslag voor de hulpprojecten en een gaarkeuken. Hierbij wordt samengewerkt met de gemeente, die aan zal geven welke mensen in aanmerking komen voor maaltijd, omdat zij zelf geen inkomen hebben.

Vanochtend ben ik met Henk op bezoek geweest bij Jurjen en Dana, het voorgangersechtpaar van de gemeente. We hebben de ontwikkelingen van de gemeente besproken en we konden elkaar bemoedigen. Het is een gemeente die volop in ontwikkeling is en die God enorm gebruikt.

Het was goed om zo het werk van Henk en Ineke in Nehemia te zien. Ze zijn echt op hun plek. Laten we aan hen denken in gebed, Een kaartje, of ander steun is ook welkom. Download hier hun laatste nieuwsbrief met nog meer informatie.
Kwart over twaalf ben ik weer teruggereden naar Bazna. Vanavond een pizza gegeten in Medias. Morgen komen David en Helen en Rodney en Heather in Bazna aan.

Weekend

 

Ik zit nu aan de keukentafel van Henk en Ineke in Câmpina. Gisteravond na een rit van meer dan vijf en een half uur ben ik aangekomen. Normaal zou de reis anderhalf uur korter zijn geweest, maar ik heb van Predeal tot aan Comarnic de hele weg file gereden. Heb ondertussen wel kunnen genieten van het mooie uitzicht op de bergen. Het is een bekend skigebied.
Onderweg kwam ik nog een rijtje Nederlands caravans tegen. Vermoedelijk start de CaravanKing hier binnenkort ook een filiaal.

Het weekend was rustig. Zaterdagmorgen zoals al geschreven begon met boodschappen doen en koffie drinken op de camping in Blajel.
In de middag op bezoek geweest bij zuster Viorica uit de kerk. Zij is een vrouw van in de zestig en heeft op dit moment de zorg voor twee kleinkinderen die bij haar inwonen. Hun vader verblijft al een ruime tijd in Spanje om daar te werken en de moeder zit in de gevangenis.
Er zijn vele gezinnen op deze manier gebroken doordat één of vaak ook beide ouders van huis weg zijn om in het buitenland geld te verdienen. Vaak passen dan grootouders, of oudere broers/zussen op de jonge kinderen. Zuster Viorica maakte een sterke indruk. Zij ziet het belang van aandacht voor de kinderen en is bereid dit te geven, ook al laat haar leeftijd niet alles meer toe. Zij heeft verder nog een zoon thuis wonen die alcoholist is en haar het leven zwaar maakt. We mochten voor haar bidden en bemoedigen. 's Avonds heb ik Jonut, Florina en Anna mee uit eten genomen in Hanul Vanatorilor. De hele week mocht ik mee-eten met hen en nu kon ik de maaltijd verzorgen. Het was een goede tijd.

 'Zondagochtend naar de kerk geweest. Het was een bijzondere dienst omdat er een baby werd opgedragen. Het zoontje van Robert en Oana, Janis. Hij is de captain van het nationale zaatvoetbal-team en dus een nationale bekendheid. Ik mocht samen broeder Miguel voor het kind bidden. Een bijzondere ervaring.
Na de dienst met de ouders en vrienden van de ouders gegeten. Florina had een heerlijke maaltijd bereid.
Vervolgens vertrokken naar Câmpina, maar dat was al bekend.

Waterleverancier

Het is nu zaterdagmiddag half één. Ik ben net terug uit Medias van booschappen doen. Op de terugweg een Hollands bakkie gedaan bij Hans en Wilma van de Camping "Doua Lumii" in Blajel. De camping waar we een aantal zomers hebben verbleven toen we naar Bazna gingen. Ze zijn zich aan het klaar maken voor de winter die ze in Holland gaan doorbrengen.

Gisteren was een intensieve dag met verschillende bezoeken aan de kerkleden in Bazna. 's Ochtends bij Nellu en Hilda en Nicu en Dana op bezoek geweest. Het was goed om met ze te bidden en ze te bemoedigen. Je merkt dat de winter er aankomt en dat brengt nogal wat zorgen met zich mee. 's Middags ben ik samen met Jonut op bezoek geweest bij broeder Valer en het gezin van Teuta en Georghe, de vader van Cosmin. Broeder Valer maakt het goed hij straalde veel levenskracht uit voor z'n 83 jaar. Georghe lag op bed met vermoedelijk een hernia. Of hij geopereerd wordt is afhankelijk van geld dat er nu nog niet is. Ook voor hen hebben we mogen bidden en hen mogen bemoedigen. Het is mooi om te zien dat Jonut echt een herderlijk hart heeft. Hij draagt veel zorg voor de gemeenteleden. De situaties gaan hem echt aan het hart. Samen met zijn vrouw Florina zijn zij echte peilers van de kerk geworden. Ik vind het een voorrecht om met hen samen te mogen werken. Het is goed om hen ook te ondersteunen in het gebed, dat ze van God de wijsheid mogen blijven ontvangen de gemeente te blijven leiden op deze bijzonder wijze.

De rest van de dag stond in het teken van water. De tank die we donderdag hadden opgehaald hebben we schoongemaakt en weer in de bus gezet. De schone tank hebben we bij Georghe Boancas gevuld met water uit het rioleringssyteem dat niet gebruikt wordt. Dit water hebben we naar Casa Bucurii gebracht om daar de twee resterende tanks te vullen. Ik was dus even de waterman van Bazna.

's Avonds geskyped met Vincent en Willemieke om hen op hun trouwdag mijn gelukwensen te geven. Het was leuk om het bruidspaar in hun mooie kleren in de huiskamer van Beth-Shalom te zien. Het is hier overdag prachtig weer, wat 's avond mooie plaatjes op levert.

Transportonderneming

Gisteren, donderdag 18 oktober, ben ik 's ochtends naar de BHOP geweest en heb daarmee gedaan met het programma. Ik heb veel nagedacht over wat me de hele week al bezighoudt, dat de kerk het gezin van God moet zijn waar Hij de eenzamen kan plaatsen. (Zie Psalm 68 : 4-6)
Ik denk dan bij mezelf, is de kerk de plaats waar mensen naar toegaan omdat ze eenzaam zijn? Staan we zo bekend? Heb er veel voor gebeden.

's Middags met Jonut naar Targa Muresh geweest om een andere watertank op te halen voor de kerk. Eén van de watertanks, de eerste uit 2006, is kapot gegaan en moet vervangen worden. De familie van Florina en Jonut hebben een tank beschikbaar gesteld. Deze konder we ophalen. En "mijn bus" heeft ruimte, dus vandaar. Na de tank schoongemaakt te hebben zijn we verder gegaan. Verder moesten we nog allerlei boodschappen doen, dus we waren totaal meer dan 5 uur onderweg geweest. Het was vermoeiend, ook omdat het in de stad druk was en dat erg intensief rijden is.

Foto uit de oude doos: Mannes en Job installeren de tanks.

De nieuwe tank.

Jonut haalt resten klei uit de tank.

's Avonds naar Georghe geweest en met hem, David en Miguel een competitie tafelvoetbal gedaan. Voor Georghe is het goed om gezelschap te hebben. Iets meer dan een jaar geleden overleed Lenuta. Miguel kan goed met Georghe praten omdat hij ook weduwnaar is sinds zijn vrouw vrij jong is overleden.

De voetbalcompetitie...

Blajel

Gisteren (woensdag) heb ik overdag veel tijd doorgebracht met Gheorghe en Miguel, de pastor uit Peru. Veel gepraat over de rol van de kerk in deze tijd en de invloed op de samenleving. Het was een goede tijd.


Om vijf uur ben ik naar Jonathan gegaan om de slaapzakken en dekens weer op te halen om ze naar de zigeunerkerk in Blajel te brengen. Jonathan en Diana hadden de goederen verdeeld in paketten en ze toebedeeld aan de families die de samenkomsten bezoeken. Ik had van Jonathan begrepen dat de wijk waaar we naar toe zouden gaan best wel een gevaarlijke buurt in Blajel is waar zelfs de politie niet echt graag  komt vanwege het gevaar dat ze belaagd worden. Dus dt beloofde wat. Jonathan had geregeld dat ik mijn bus bij de familie vanValer kon parkeren in hun tuin, achter een gesloten hek. Dat was al een hele zorg minder. Ik mocht preken die avond.
We gingen naar een huis in aanbouw en in de nog kale kamer stonden een paar banken en daar hielden we de dienst. Jonathan had een keyboard meegenomen en leidde de zangdienst. Mijn boodschap ging over het leven van David die door zijn ouders verworpen was, maar toch had ontdekt dat God een Vader voor hem wilde zijn.

Ik mocht met bijna alle mensen van de kerk bidden. Er waren enorm veel kinderen en ook zij kwamen naar voren gerend om gezegend te worden.

Ik had veel bewogenheid voor deze groep mensen en ik hoop en bid dat ze gaanontdekken dat God hen wil gebruiken om een gezinte zijn voor veel eenzamen, zoals in Psalm 68 staat. Het is een mooie groep mensen, ook al zie je dat vele de pijn van het harde levenmet zich mee dragen.

Na afloop van de dienst hebben we vanuit de achterbak van de bus de paketten uitgedeeld aan de verschillende familes. In tegenstelling tot wat ik eerder meemaakte ging het heel ordelijk en ontstond er geen ruzie. Iedereen was erg blij met wat ze kregen. Dank voor iedereen die in Nederland meegeholpen heeft de spullen bij elkaar te brengen.

Het was een bijzonder goede avond. Ik denk dat als ik in de gelegenheid ben wel weer naar deze bijzondere groep mensen zal gaan.

Igish

De nieuwe trap in Casa Mariana

Gistermiddag (dinsdag), na in Velt geweest te zijn ben ik naar Igish gegaan, naar "The Sanctuary". Daar was in eerste instantie alleen Richard de fotograaf. Een poos met hem gekletst. Hij is onder andere bezig het kerstverhaal te verfilmen dat gespeeld gaat worden door de kinderen van Jacodu. Hopelijk kunnen we dat laten zien tijdens onze kerstdienst. Later kwamen ook nog Robert en Ron. Je merkt dat we zo langzaam aan een band hebben gekregen. We hebben een poos gepraat over de voortgang van alle projecten. Met name wat er in Jacocu is bereikt is verbazingwekkend. het is nog maar twee jaar gelden dat we er voor het eerst waren en nu al is er zoveel verbetering te zien. De kinderen gaan vrijwel allemaal naar school en hebben er zin in. Richard vertelde dat de meisjes zelfs kieskeurig worden over de kleren die ze dragen en dat ze het vervelend vinden in vuile kleren te lopen. Toen ik er twee jaar gelden voor het eerst was liepen ze allemaal in vuile kleding. God heeft het werk van Jo en Ron bijzonder gezegend. In een jaar is het gemeenschapshuis afgebouwd en draait er de kinderclub.

Ik mocht Ron het geld dat tijdens de trouwerij van Dirk Jan en Andra is opgehaald overhandigen. Het gaat gebruikt worden voor materiaal voor de kleuterschool, waar veel van de kinderen van Jacodu naar  toe gaan. De school heeft vrijwel geen materiaal en het geld was zeer welkom en zal goed besteed worden. Ron heeft me vervolgens meegenomen naar Casa Mariana. Het huis dat in aanbouw is en waar Persida en Christy gaan wonen. Zij mogen niet in "The Sanctuary" blijven omdat zij niet met HIV besmet zijn en de andere jongeren wel. De mannen van de kerk in Bazna hebben een paar dagen meegeholpen het dak af te maken. Ron had net de trap geïnstalleerd. Er is nog een heleboel werk te doen. Jo hoopt het op kerstavond te openen.

's Avonds was er wekelijkse bijeenkomst in de kerk. Het is meer een bidstond dan een gewone kerkdienst. Ik mocht ook een stuk delen en daarna de tijd nemen om met en voor mensen te bidden.
God had me een aantal verzen uit Psalm 68 gegeven.
Er mooie verzen over de aard en het hart van God de Vader:

 4 Zing voor God, zing psalmen voor Zijn Naam; 

baan de wegen voor Hem Die door de vlakten rijdt, 

want HEERE is Zijn Naam; 

spring op van vreugde voor Zijn aangezicht.

5  Vader van de wezen en Rechter van de weduwen: 

 dát is God in Zijn heilige woning;

6  een God Die eenzamen in een huisgezin plaatst, 

Die gevangenen uitleidt in voorspoed; 

maar de opstandigen wonen in een dor land.

Broeder Miguel

Ik mocht voor de mensen bidden. Ik heb verscheidene mensen gewoon een hug gegeven om ze de liefde van God de vader te laten ervaren. Eén jongen, die zijn vader al op jonge leeftijd verloren heeft, was er aangeraakt. Ik vond het heel speciaal de liefde van God zo door te geven. In de dienst was er ook een zendeling uit Peru. Hij heeft jaren in Engeland gewoond en verblijft tegenwoordig in Barcelona. Broeder Miguel vertelde zijn getuigenis van toen hij tot geloof gekomen was in het streng katholieke Peru. Hij was een  wees die bij een oom en tante leefde. Toen hij Jezus aannam als zijn redder ging hij een evangelische kerk bezoeken en ging hij de bijbel lezen. Zijn oom en tante kwamen erachter en zette hem en zijn jongere zusje de deur uit. Hij werd opgenomen in het gezin van de voorganger van de kerk en die vertelde hem dat zijn voortaan zijn nieuwe vader, moeder, broers en zusters zouden zijn. Het sloot zo mooi aan bij wat ik mocht delen over Gods huisgezin. Alleen God weet van te voren hoe alle dingen op elkaar aansluiten. Dit bedenk je zelf niet. 

Velt

Het is nu woensdagochtend en hoog tijd voor een nieuw bericht hier. Er is best wel veel te melden. Maandag   stond vooral in het teken van de bus uitpakken en sorteren. Er waren dozen met vooral kleding voor de kerk in Bazna, dozen met jassen voor de zigeuners in Blajel, een paar dozen voor Câmpina en vooral veel dekens en slaapzakken voor Blajel. Nadat de spullen voor de kerk er uitgehaald waren ben ik naar Jonathan en Diana gereden om daar de spullen voor de zigeunergroep in Blajel af te leveren.

Jonathan en Diana gaan de slaapzakken, dekens en kleding verdelen over de twintig gezinnen en maken er paketten van. Heb een tijd met Jonathan en Diana gepraat over het werk onder de zigeuners. Het is altijd al een passie van Jonathan geweest om voor zijn eigen bevolkingsgroep iets te kunnen betekenen. Zij hebben hem een aantal maanden terug gevraagd om weer kerkdiensten met hen te houden. In het verleden (2003), voordat hij de opleiding tot pastor ging volgen leidde hij ook al de diensten van een groep zigeuners in Blajel.

Woensdagavond ga ik naar deze gemeenschap toe en worden de spullen afgeleverd en mag ik preken voor deze groep. Het lijkt me best een uitdaging.

Dinsdagochtend ben ik naar Velt geweest en heb ik Diana opgezocht op de kleuterschool waar ze werkt. Ik had voor haar voor de school allerlei schoolamteriaal meegenomen. Klei, verf, prikpennen, lijm, kleurpotloden etc.. De kwaliteit van het Hollandse materiaal is zoveel beter dan wat er in Roemenië voorhanden is, dat Diana erg blij was. Op haar vorige school in Bojan hadden ook al materiaal geleverd in 2008 en 2009 en dit materiaal gebruiken ze nog steeds. Zelfs de klei. Ik werd ontvangen door ongeveer 15 kleuters. Ze waren erg stil toenik aankwam. We hebben samen nog een Hollands liedje geleerd: "Ja God is goed".
Het was de eerste keer dat ik in Velt ben geweest. Het behoort samen met Bojan tot de gemeenschap van Bazna. Er wonen veel zigeuners die vaak te weinig geld hebben om hun kinderen naar school te sturen met een fatsoenlijke maaltijd. Diana probeert dan eten voor hen te regelen en de ouders er van te overtuigen dat het goed is de kinderen toch te sturen.

Thanksgiving (dankdag)

Gisteren (zondag) stond in het teken van Thanksgiving. In de kerk wordt dan een speciale dienst gehouden uit dankbaarheid aan God dat Hij weer voor een nieuwe oogst heeft gezorgd. Iedereen brengt dan  groente, fruit of zelfbereide jam of salade mee. Deze wordt dan uitgestald voor in de kerk.  De dienst staat in het teken van dankbaarheid en veel mensen geven hun getuigenis uit dankbaarheid aan God. De dienst gisteravond was een gemeenschappelijk dienst van de CLF, de baptisten en de Pinkstergemeente. Er waren rondde 100 mensen, een behoorlijke opkomst. Na afloop werd er met elkaar gegeten om het te vieren. Je merkt dat de mensen hier veel dichter bij de natuur leven dan wij in Nederland. Zoals ik van het zomer al geschreven heb over het water zijn de mensen veel meer afhankelijk van het land dan wij in Nederland. Er is dit weekend pas echt weer regen van betekenis gevallen sinds augustus. Het blijft een worsteling water in Bazna.
Vandaag gestart met het beetje correctiewerk dat ik heb liggen. Verder de bus voor een deel uitgepakt. De dozen met materiaal en kleding voor de kerk staan nu in de kerk en kunnen verwerkt worden. Straks ga ik met al het materiaal voor de zigeuners in Blajel naar Jonathan. Meer daarover later

Terugblik.

File bij Budapest

Ik ben nu veilig aangekomen in Bazna. Voor de 25ste keer dus. Ik heb vanochtend maar weer eens de route gereden die we het eerste jaar ook reden tijdens de tweede dag. Via Budapest, Szeged, Nadlac, Arad, Deva, Alba Julia, Blaj en Medias. Het eerste jaar was er veel minder snelweg en moesten we voor elk stuk in Hongarije apart tol betalen. Nu haal je een vignet en je bent in één keer klaar. Ik had wel de pech dat er op de rondweg om Budapest een ongeluk was gebeurd. Ik meer dan een uur stilgestaan.

De Nieuwe snelweg in aanbouw

Het weer was goed en het was niet erg druk. Onderweg de nieuwe snelweg gezien die al volop in aanbouw is. Over een paar jaar kunnen we dan bijna helemaal via de snelweg naar Bazna. De reis wordt dan zeker een paar uur korter.

Het blijft Roemenië...

Onderweg zie je nog steeds de enorme industriele complexen die een overblijfsel zijn van de industriele tijd. Veel complexen zijn leeg en worden gesloopt. Het geeft het land wel een beetje een troosteloze aanblik. Maar de natuur compenseert dat ruimschoots. Het is en blijft een mooi land om doorheen te rijden. En dan loopt er ineens een oma op de weg met opa in de rolstoel, zomaar tussen al het vrachtverkeer. Het blijft Roemenië.

Industrie.

De wegen zijn toch wel wat beter dan 9 jaar geleden. Al is het laatste stuk van Blaj naar Copsa Mica een rammelweg van jewelste. Opeens ging mijn binnenverlichting aan en gaf de auto aan dat er een deur niet meer goed gesloten was. De zijdeur was net een beetje losgeschoten, zodat het contact niet meer goed gemaakt was.

Onderweg 9 jaar geleden...

Ik heb hieronder een foto uit de oude doos toegevoegd. Op de eerste reis kwamen we ergens in de buurt van Blaj tussen de koeien te zitten. Deze kwamen terug van een dag lekker grazen en gingen weer naar huis. Een uniek fenomeen. De koeien lopen het laatste stukje zlef naar huis. Elke koe weet precies waar ze moet zijn.

Wat helaas ook niet veranderd is zijn de dronken mannen en de prostituees langs de kant van de weg. Ik zag net een dame uit een vrachtwagen stappen toen ik er langs reed. Wat zal zo'n vrouw ervaren? Ik luisterde net een preek waar het over Gods liefde voor ieder mens gaat. Netjes of aan de kant van de samenleving. Jezus kwam om het verlorene te zoeken. Hij ging om met de dronkaards en prostituees om ze echte liefde te geven. Geen veroordeling maar onvoorwaardelijke liefde. Zijn Liefde was zichtbaar tot in de dood aan het kruis.
Op zo'n moment ervaar ik weer mijn roeping. Dan wil ik die dronken mannen een hug geven om ze te laten merken dat er iemand is die om ze geeft. Mannen die misschien nog nooit zo'n aanraking hebben ervaren. Ik heb mannen zien huilen alleen omdat ze een hug kregen.
Zijn wij, ben ik beschikbaar om Gods Liefde door te geven aan de wereld om ons heen? Het was het thema van mijn preek van afgelopen zondag.

Hier past mooi het lied: "I see the King of glory" bij, vooral het stukje dat zegt:

....Heal my heart and make it clean

Open up my eyes to the things unseen

Show me how to love like you have loved me

Break my heart for what is yours

Everything I am for your kingdom's cause

As I walk from earth into eternity

Hier volgt het lied in de Hillsong uitvoering.

Weer onderweg...

Ik zit nu in het hotel in Level in Hongarije, net voorbij de Oostenrijkse grens. De reis ging voorspoedig. Ik heb het relatief rustig aangedaan. Onderweg twee kleine files vanwege ongelukken, maar verder reed het goed door.Het weer in Duitsland was erg slecht. Veel regen en in Duitsland is weinig zoab.

De bus zit lekker vol met veel slaapzakken en dekbedden en veel dozen met kleding. Het was deze keer lekker makkelijkinpakken, geen gekke voorwerpen als fietsen, kinderboxen etc. Het stapelde lekker makkelijk weg.

Ik had een krat met lekker eten meegekregen en dat staat altijd naast me op de bijrijders bank. Ik heb ook geestelijk lekker gegeten. Ik heb 5 preken beluisterd die ik van de web-site van Beth-Shalom gedownload  had. Ik vind het altijd lekker om zo'n dag alleen te zijn en lekker muziek of goede preken te luisteren. Je laat de drukte van Nederland dan wel achter je.

Ik moest na Wenen wel onwilleurig terug denken aan de oktoberreis van vorig jaar. Toen overleed Lenuta op de eerste reisdag en kreeg ik het bericht in het hotel. Het is nog maar een jaar geleden (7 oktober).
De kerk heeft de moelijke tijden van vorig winter goed doorstaan en het lijkt wel if ze juist door de druk zijn gegroeid in hun geloof. Wat natuurlijk wel een bijbels principe is. Ik zie er naar uit iedereen weer te ontmoeten.

Ik ga vroeg slapen, want morgen wil ik weer rond vijf uur vertrekken, dus stop ik nu.

"Jubileum"

De dozen staan ook nu weer klaar.

Morgen ga ik weer. Voor de vijfentwintigste keer naar Roemenië. Op mijn verjaardag in 2003 begon het hele avontuur met de eerste reis naar Bazna. Nu 9 jaar later al de 25ste reis. Even wat statistieken. Totaal ben ik nu al meer 60 weken in Roemenië geweest. Heb ik ongeveer 120.000 km gereden tijdens de reizen. (Ik ben één keer met het vliegtuig geweest) Heb ik meer dan 10.000 digitale foto's gemaakt. Vier keer pech gehad met een auto. Ontelbaar veel dozen in en uit de auto geladen. Meer dan 50 keer mogen preken. Meer dan 180 posts op mijn blog geschreven. Vele vrienden gekregen in Roemenië. Maar het allerbelangrijkste voor mij is dat ik een zegen mocht zijn voor al deze mensen. Er is niets mooiers dan te weten dat je gebruikt wordt door God en dat je op Zijn plek bent.

Materiaal voor de school in Boian (2008)

Ik heb weer zin om te gaan. Henk en Ineke bezoeken. De vele dekens en jassen naar de zigeuners van Blajel brengen. Hartverwarmend te zien hoeveel mensen betrokken zijn en materiaal beschikbaar hebben gesteld.
Ook ga ik het schoolmateriaal afleveren voor de kleuterschool van Velt waar Diana nu werkt. Diana werkte eerst in Boian en daar hebben we in 2008 en 2009 ook materiaal afgeleverd. Professioneel materiaal van Heutink zoals, klei, plakkaatverf, educatieve posters etc. Van het zomer gaf Diana aan dat het materiaal in Boian nog steeds gebruikt wordt en dat men er erg zuinig op is geweest. Diana is een lange tijd  met zwangerschapsverlof geweest (2 jaar in Roemenië) en gaat nu op de school in Velt starten.
Natuurlijk ook het werk in Jacodu bekijken. Er is veel gebeurt in nog maar twee jaar tijd.
De broeders en zuster in Bazna ontmoeten en ze bezoeken. Ik geniet nog steeds van het hartverwarmende onvangst dat je krijgt als je langskomt.

Morgen om 5.00 uur op weg voor de 25ste keer. Ik heb er weer zin in.