Victory Outreach

Het was best een heftige dag vandaag. Het begon met een gesprek met een jongen uit de gemeente Nehemia. Hij is twintig en heeft al een heel leven vol narigheid, afwijzing en verdriet achter zich. Hij is betrokken geraakt in loverboys circuit. Telkens keer verbaas ik me erover hoeveel ellende een mens kan meemaken. Gelukkig heeft hij Jezus leren kennen en wil hij werken aan een hoopvolle toekomst.

In de loop van de ochtend zijn we naar Boekarest vertrokken om de inloopochtend van Victory Outreach mee te maken. Dit is een kerk die midden in de samenleving staat en zich richt op kansarmen. Elke maandag komen er vanaf 9.00 uur meer dan 70 daklozen, alcohol- drugsverslaafden naar het centrum. Daar kunnen ze zich douchen, kunnen schone kleren krijgen, en hun haren laten doen. Daarna wordt er een korte kerkdienst gehouden, waarna de bijeenkomst afgesloten wordt met een maaltijd. Ik mocht een korte preek verzorgen.
Het was een bonte verzameling van allerlei mensen. Eén vrouw  zocht contact met en op haar arm zag ik diverse grote littekens, vermoedelijk van zichzelf snijden.
 Ik heb gesproken over David die ervaren heeft dat ondanks dat zijn vader en moeder hem verlaten hadden, God hem als kind aan heeft genomen. Het raakte me wel dat ik woorden van Gods liefde mocht brengen aan mensen die wellicht nog nooit woorden van liefde hebben gehoord, maar van kinds af aan al leven op straat om te overleven. Het  was een moment dat ik niet heb willen missen. Pastor Lukas en zijn vrouw Lisa hebben gevraagd om in ieder geval weer terug te komen. Iets wat ik zeker zal overwegen. Op de terugweg namen we Mats mee, hij heeft een week meegelopen met het programma voor de jongens dat Pastor Lukas draait. In dit resocialistaieprogramma van 18 maanden worden straatjongeren, al dan niet verslaafd, opgevangen en begeleid om weer terug te kunnen in de samenleving en normaal te functioneren.

Pastor Lucas

Terug in Câmpina hebben Henk en ik nog Mariana bezocht, en haar zoon Andrei. We moesten blijven eten. We mochten een zegen bidden voor hen beiden. Zo wonen in een straat waar veel onrust is, ruzies, vechtpartijen, prostitutie. Het geeft een voldoening te zien dat de mensen na afloop zichtbaar bemoedigd zijn, alleen al doordat je de moeite neemt bij hen thuis te komen.

Zondag in Câmpina

Het mooie Roemeense land.

Het is nu zondagavond. De eerste dag in Roemenië zit erop. Gisteren de tweede reisdag gehad. HEt was een lange omdat ik doorgereden ben naar Câmpina. Ongeveer vier en een half uur langer rijden dan naar Bazna. Vertrok om 4.30 uur Hollandse tijd en was om 19.30 uur over. Het weer was schitterend en onderweg heb ik genoten van het mooie Roemeense land.
Toen ik bij Henk en Ineke aankwam was er nog meer bezoek uit Holland. Remon Masela en Carin, zijn vrouw zijn op bezoek met Atha een kennis uit de Molukken. Zij zijn ook rondreis door Roemenië.

Ik mocht vanochtend meteen spreken in de Nehemia-gemeente in Câmpina. Ik had een boodschap gekregen over Gods liefde. God houdt van ons als onze hemelse Vader. Dit is onze identiteit. Niet wat we doen bepaald Gods liefde voor ons. Nee Hij heeft er voor gekozen om van ons te houden. Dit staat mooi weergegeven in de tekst uit Efeze 1: 3-6


Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus,  omdat Hij ons vóór de grondlegging van de wereld in Hem uitverkoren heeft, opdat wij heilig en smetteloos voor Hem zouden zijn in de liefde.
Hij heeft ons voorbestemd om als Zijn kinderen aangenomen te worden, door Jezus Christus, in Zichzelf, overeenkomstig het welbehagen van Zijn wil, tot lof van de heerlijkheid van Zijn genade, waarmee Hij ons begenadigd heeft in de Geliefde.




Ik had 's nachts een droom gehad van een vader die zijn kind voor zich zette en hem aankeek en zij: "Ik houd van jou".

De hele dienst sloot op elkaar aan; de liederen in de zangdienst; het getuigenis van Remon waarin hij vertelde hoe God hem bevrijd had van drugs. Zijn leven lang had hij gehoord dat hij nergens voor deugde, totdat God in zijn leven kwam met Zijn Liefde. Veel mensen reageerden op de oproep voor gebed. We mochten voor ze bidden. Bijzonder was het gebed dat ik mocht bidden voor Stephie; ik werd bepaald bij een ruwe diamant, nog vuil van de modder waarin deze gevonden werd. Die heeft nog weinig schoonheid, maar als de diamant geslepen wordt dan gaat deze schitteren. Achteraf hoorde ik dat ze net twee weken in het programma van Mana Deschisa is en dat ze als 16 jarige al een aantal drugsverslaving achter de rug heeft. Bijzonder dat God zo betrokken is bij het leven van ieder mens.

Vanmiddag lekker de toerist uitgehangen, met twee auto's naar de zoutmijn geweest in Slanic. Meer mensen waren op dat idee gekomen want we moesten meer dan een uur in de rij wachten. Gelukkig zorgde Remon voor de nodige plezier, hij had zijn gitaar genomen.
In een echte mijnwerkerslift gingen we naar beneden als haringen in een ton. Echt iets voor de claustrofoben onder ons. Tweehonderd meter! Het is de grootste zoutmijn waar ik geweest ben.

Remon had zijn gitaar bij zich.

Een stukje van de  mijn.

Na het eten vanavond nog naar Mana Deschisa geweest. Daar hebben Atha en Remon en Carin nog lekker een tijd gezongen. Het filmpje geeft een korte impressie.

Morgen naar Boekarest; daar mag ik spreken bij Victory Outreach. Het wordt dus weer vroeg op.

Onderweg

Drukte rondom Wenen

Het is nu kwart over acht en ik zit op het balkon van mijn hotelkamer in Levèl in Hongarije. De reis  was zeer voorspoedig. Ik heb rustig aangedaan en ik was in 13 uur over. Alleen bij Wenen een beetje filevorming, voor de rest was het heerlijk rijden. Wat wel raar is dat het hier vandag boven de 28 graden Celsius is geweest. Ik ben vanochtend weg gegaan met toch nog wel redelijk winterse kleding. Zo mooi was het niet in Nederland.


Onderweg heb ik heerlijk genoten van muziek en een aantal preken. Ik had op een cd een preek van Jaap Dieleman over weduwen en wezen meegenomen. Ik was erg onder de indruk. Jaap verteld van zijn bewogenheid met weduwen in Kosovo die door de oorlag daar enorm hebben geleden. Hij vertelde dat een zigeunervrouw, die in een droom Jezus ontmoette die zich verdrietig verontschuldigde dat Hij niemand had gevonden om voor haar een fatsoenlijk huis te bouwen. Dit raakte Jaap, maar ook mij.

Zonsondergang op mijn balkon.

Ware godsdienst zegt de bijbel is omzien naar weduwen en wezen in hun moeilijkheden. Te weten dat er ca. 150 miljoen wezen op de wereld zijn die veelal nog geen hulp hebben. Hier ligt voor ons als kerk dan nog een taak die wij zouden moeten uitvoeren. Het raakte me omdat ik in Roemenië zelf ook veel schrijnende gevallen van armoede heb gezien. Het lijken druppels op een gloeiende plaat, maar ik ben blij dat ik wat kan doen. Ik zie uit naar het bouwen in Jacodu. De preek is te beluisteren op de website van Beth-Shalom: in het archief.


De zon is ondertussen ondergegaan. Ik ga zo slapen want morgen wil ik om half vijf alweer rijden, Het wordt dan nog een lange dag naar Câmpina.

Dit was trouwens mijn 150ste post sinds 2009. Best wel een heugelijk moment.

Het gebruikelijke ritueel...

Het gebruikelijke ritueel is weer geweest. De bus ophalen, volladen met dozen voor Bazna, Campina, en Jacodu. Kleding in de bus laden. Automaterialen, zoals de brandblusser, de autokaarten, GPS etc over zetten voor de reis. Kortom alles wat ik op de avond voor de reis doe. En nu een laatste bericht posten en straks slapen om morgen om 4.30 uur op te staan voor de reis.

Gisteren bij de familie Enserink een aantal dozen opgehaald. Er was sprake van 6 à 7 bananendozen. Ik dacht dat past wel in de Cinquecento. Dus daarmee naar Holten gereden, bleken het 11 dozen te zijn en een grote koffer. Maar je staat verbaasd wat er allemaal in koekblik past.

Het is nu donderdag kwart voor 10. Net nog de laatste boodschappen gedaan. Op de weg terug naar huis een enorme mooie regenboog recht voor. Toen ik thuis kwam stond hij recht boven de bus. Mooi beeld. De regenboog als symbool van Gods trouw boven de bus. Net alsof God zeggen wil dat Zijn trouw met me meegaat.
Ik moest bij de regenboog wel denken aan de boog die ik zag op de dag dat Lenuta.

Ik heb er zin in. Heerlijk de rust van de bus, in mijn eentje. Tijd om met God te praten en me voor te bereiden op alles wat er gaat komen. Maandag al ga ik naar Boekarest naar Victory Outreach waar ik het woord mag delen met de mensen die daar dagelijks komen voor hulp. Maar hierover volgt volgende week meer.

27 april...

Wat vliegt de tijd. Het is alweer bijna eind april. Aanstaande vrijdag vertrek ik weer voor drie weken naar Roemenië en waarschijnlijk Servië. Vanochtend in de dienst is er voor me gebeden, uitzegenen noemen we dat, en kreeg Chris het woord dat er nieuwe deuren open mogen gaan.
He is erg druk geweest de afgelopen maanden, maar langzaam begint het vizier weer op Roemenië te staan. Het wordt een gevarieerde reis. Ik ga eerst naar Câmpina naar Henk en Ineke en de gemeente daar. Vervolgens naar Bazna, dan rond 8 mei komt er nog een groep Beth-Shalomers om in Jacodu te helpen het gemeenschapshuis op te knappen. Dit zal een week vergen. Als het lukt wil ik dan 14 mei vertrekken naar
Timishoara en Servië.
In Servië staat een bezoek aan Chris en Mirjam en Srdjan en Bèta op het programma. Beide echtparen hebben op dezelfde dag een baby gekregen. Dus een dubbele kraamvisite. Op 17 mei hoop dan rechtstreeks vanuit Servië naar Nederland te reizen om op de verjaardag van Mirjam weer thuis te zijn. Als ik dit zo schrijf krijg ik er steeds meer zin in. Het wordt nog een intensieve week met bijna elke avond een activiteit en ik zie dan ook al uit naar het moment dat ik in het busje lekker in mijn eentje kan nadenken en bidden voor de reis. Het lijkt lang en saai twee dagen alleen in de auto, maar voor mij zijn het vaak gezegende momenten met God.
Wordt vervolgd......

Gezegend Pasen / A blessed Easter.

De Heer is waarlijk opgestaan!