Timishoara

Zoals ik al schreef ben ik in Timishoara aangekomen. Gisteren rond een uur of één ben ik aangekomen bij het huis waar Gabi, Claudius, Naomi, Christi en Daniel verblijven. Het is een prachtig huis, van een broer van de voorganger van de kerk waar het huis van gebed gehouden wordt. We hebben bijgepraat en een simpele maaltijd genoten. Om 17.00 uur zijn we naar het huis van gebed geweest, voor een tijd van voorbede. Claudius vroeg of ik kort een aantal punten van gebed kon inleiden zodat ze ook voorbede konden doen voor ons land. Ik vooral gevraagd of ze konden bidden dat er meer gebed zal komen in de kerken. Ik ben altijd onder de indruk van het toegewijde gebed van de Roemenen als ik in het huis van gebed kom. Na afloop mocht ik nog praten en bidden met Daniël. Nou ja praten. Hij was doofstom, dus het “praten” ging via papier. Hij kon wat Engels. Een bijzondere ervaring.

De nacht heb ik doorgebracht in een hotel vlakbij. Het is een goed hotel, eigenlijk meer een hostel. Het hotel in Balauseri was toch iets luxer, voor minder geld. Maar het ontbijt was hier beter.

Vanochtend weer naar het Timishoara house of Prayer geweest (TM-HOP).
Ik geniet er altijd van om tijd te nemen om in tegenwoordigheid van God te komen. Christi leidde de aanbidding, en ik moest denken aan de allereerste keer dat we in Roemenië waren en dat God over Christi sprak dat hij de aanbidding zou leiden voor grote groepen. Bijzonder om te zien dat het 9 jaar later ook werkelijk zo is.

De lunch hebben Gabi en ik bij de Mac doorgebracht. Een Cappucino met een McChicken in het centrum van Timisoara. Het is een mooie stad met mooie oude gebouwen. We hebben de Kathedraal bezocht. Er hangt altijd een aparte sfeer in dit soort kerken.

Ons viel een jongen op die een hele lange tijd vooraan bij het altaar geknield zat. Toen hij naar buiten ging heb ik hem één van mijn Roemeense kaartjes gegeven om hem te bemoedigen en we raakten aan de praat. Hij was op zoek naar de wegen van God. Hij voelde zich schuldig. Daarom was hij de kerk binnen gegaan om te bidden. We konden hem vertellen dat God hem lief heeft. Gabi heeft hem zijn oude bijbel gegeven. We mochten voor hem bidden, hij gaf aan dat hij de kracht van God voelde. Het was een hele bijzondere ervaring.

De laatste middag in Roemenië. Morgen op weg naar huis. Gemengde gevoelens. Het is goed om hier te zijn, maar bij mijn gezin te zijn is toch wel weer beter. In het centrum van Gods wil te zijn het best.