Igish

De nieuwe trap in Casa Mariana

Gistermiddag (dinsdag), na in Velt geweest te zijn ben ik naar Igish gegaan, naar "The Sanctuary". Daar was in eerste instantie alleen Richard de fotograaf. Een poos met hem gekletst. Hij is onder andere bezig het kerstverhaal te verfilmen dat gespeeld gaat worden door de kinderen van Jacodu. Hopelijk kunnen we dat laten zien tijdens onze kerstdienst. Later kwamen ook nog Robert en Ron. Je merkt dat we zo langzaam aan een band hebben gekregen. We hebben een poos gepraat over de voortgang van alle projecten. Met name wat er in Jacocu is bereikt is verbazingwekkend. het is nog maar twee jaar gelden dat we er voor het eerst waren en nu al is er zoveel verbetering te zien. De kinderen gaan vrijwel allemaal naar school en hebben er zin in. Richard vertelde dat de meisjes zelfs kieskeurig worden over de kleren die ze dragen en dat ze het vervelend vinden in vuile kleren te lopen. Toen ik er twee jaar gelden voor het eerst was liepen ze allemaal in vuile kleding. God heeft het werk van Jo en Ron bijzonder gezegend. In een jaar is het gemeenschapshuis afgebouwd en draait er de kinderclub.

Ik mocht Ron het geld dat tijdens de trouwerij van Dirk Jan en Andra is opgehaald overhandigen. Het gaat gebruikt worden voor materiaal voor de kleuterschool, waar veel van de kinderen van Jacodu naar  toe gaan. De school heeft vrijwel geen materiaal en het geld was zeer welkom en zal goed besteed worden. Ron heeft me vervolgens meegenomen naar Casa Mariana. Het huis dat in aanbouw is en waar Persida en Christy gaan wonen. Zij mogen niet in "The Sanctuary" blijven omdat zij niet met HIV besmet zijn en de andere jongeren wel. De mannen van de kerk in Bazna hebben een paar dagen meegeholpen het dak af te maken. Ron had net de trap geïnstalleerd. Er is nog een heleboel werk te doen. Jo hoopt het op kerstavond te openen.

's Avonds was er wekelijkse bijeenkomst in de kerk. Het is meer een bidstond dan een gewone kerkdienst. Ik mocht ook een stuk delen en daarna de tijd nemen om met en voor mensen te bidden.
God had me een aantal verzen uit Psalm 68 gegeven.
Er mooie verzen over de aard en het hart van God de Vader:

 4 Zing voor God, zing psalmen voor Zijn Naam; 

baan de wegen voor Hem Die door de vlakten rijdt, 

want HEERE is Zijn Naam; 

spring op van vreugde voor Zijn aangezicht.

5  Vader van de wezen en Rechter van de weduwen: 

 dát is God in Zijn heilige woning;

6  een God Die eenzamen in een huisgezin plaatst, 

Die gevangenen uitleidt in voorspoed; 

maar de opstandigen wonen in een dor land.

Broeder Miguel

Ik mocht voor de mensen bidden. Ik heb verscheidene mensen gewoon een hug gegeven om ze de liefde van God de vader te laten ervaren. Eén jongen, die zijn vader al op jonge leeftijd verloren heeft, was er aangeraakt. Ik vond het heel speciaal de liefde van God zo door te geven. In de dienst was er ook een zendeling uit Peru. Hij heeft jaren in Engeland gewoond en verblijft tegenwoordig in Barcelona. Broeder Miguel vertelde zijn getuigenis van toen hij tot geloof gekomen was in het streng katholieke Peru. Hij was een  wees die bij een oom en tante leefde. Toen hij Jezus aannam als zijn redder ging hij een evangelische kerk bezoeken en ging hij de bijbel lezen. Zijn oom en tante kwamen erachter en zette hem en zijn jongere zusje de deur uit. Hij werd opgenomen in het gezin van de voorganger van de kerk en die vertelde hem dat zijn voortaan zijn nieuwe vader, moeder, broers en zusters zouden zijn. Het sloot zo mooi aan bij wat ik mocht delen over Gods huisgezin. Alleen God weet van te voren hoe alle dingen op elkaar aansluiten. Dit bedenk je zelf niet.