Weer in Nijverdal

Alex en ik.

Ik ben weer thuis. Wel een gekke gewaarwording, vanochtend nog in Boekarest, nu al weer op de bank met een kopje Hollandse koffie. De terugreis was voorspoedig, een vliegtuig vol met teleurgestelde Ajax-fans, die duidelijk nog het verlies van gisteren tegen Steaua Boekarest aan het verwerken waren.
Heb wel gemengde gevoelens, ben blij dat ik weer bij Mirjam en de kids ben, maar mijn gedachten zijn nog wel bij de mensen in Roemenië. Ik kreeg gisteren te horen dat Pista en Alex, weggelopen zijn uit Victory Outreach en weer op de straat leven. Ik blijf voor ze bidden dat ze er helemaal door zullen komen.

Daniël

Ik denk ook aan Daniël, een jongen die aan Aids lijdt, hij was laatst opgenomen in het ziekenhuis en ze hebben hem daar gewoon laten liggen in de veronderstelling dat hij toch snel zal overlijden. Gevolg 17 vreselijke doorligplekken. Hij wordt nu door Lisa en Mihai verzorgt. Ik mocht voor hem bidden. Het ging de laatste dag dat ik in Victory Outreach was aanmerkelijk beter. Hij kwam zelfs naar de kerkzaal om mee te doen met de bijbelstudies. Als het kan bid dan voor deze jongen dat de kracht van God in zijn leven zichtbaar zal worden.
Ik zal nog wel een paar dagen nodig hebben om alle indrukken te verwerken en een plaatsje te geven.
Het was voor mij wel een zeer geslaagde reis. In weken voorafgaand heb ik wel eens getwijfeld over alles. Moet ik wel doorgaan. God gaf me via verscheidene mensen door dat ik niet moest twijvelen maar door moest gaan. God heeft het bevestigd. Ik ben blij dat ik tot een zegen kon zijn voor de mensen die ik heb ontmoet. In mei hoop ik weer te gaan en dan concentreer ik me meer op Bazna, Jacodu en hopelijk ook Reghin.

Laatste dag.

Het is alweer bijna het einde van de laatste dag hier in Câmpina. Vanochtend de laatste pakketten weggebracht samen met Henk. In Breaza, een lintdorpje (meer dan 10 kilometer lang!) vlak bij Câmpina.
Vooral het bezoekje aan Helena was leuk, een joodse vrouw die erg enthousiast is en vol leven. Toen ze hoorde dat ik morgen alweer vertrok pakte ze ma vast en zei dat ze me vast zou houden tot de kerkdienst van zondag.

's Middags heb ik bijgekletst bij Jurjen en Dana, het voorgangersechtpaar van Nehemia. Altijd een goede tijd, waarin we veel over elkaars gemeente spreken om van elkaar te leren.

Om 5 uur werden we verwacht in de zigeunerkerk in Voila, waar ik uitgenodigd was om te spreken. Samen met Jurjen en Henk gingen we er naar toe. Jurjen zou me vertalen. Het kleine kerkje zat vol met mensen, jong en oud. Ik mocht weer spreken over Job en zoals altijd mocht ik daarna samen met Jurjen bidden voor de hele kerk, met de mensen afzonderlijk.

Voila, is één van de armste wijken van Câmpina, waar veel zigeunergezinnen wonen. Henk had voor alle gezinnen van de kerk een voedselpakket samengesteld die we na de dienst hebben uitgedeeld. Wederom dankbaar werk.

Morgen om 7.30 vertrek ik naar Boekarest om de auto in te leveren en naar huis te vliegen. Ik merk dat ik nog wel aan het verwerken ben, vooral de tijd in Boekarest, maar ik zie er naar uit om toch ook weer thuis bij mijn gezin te zijn.

Victory Outreach (2) Alex verjaardag

Ik met de jarige Alex

Hier volgt deel twee van mijn verslag van mijn tijd in Victory Outreach (VO). Zoals ik al schreef begon de dinsdag erg vroeg. Om 5.30 ging de wekker, aankleden en samen met de staf naar de huiskamer van Pastor Lukas om de dag te beginnen met gebed en het programma door te nemen. Alex is jarig vandaag, hij wordt 23. Alex is sinds een week weer in de Home en volgt het programma. Hij is net afgekickt van zijn heroïneverslaving. Je kunt de littekens van de naalden nog zien zitten. Het is een lieve jongen, een beetje hyper soms. Hij komt steeds met je praten omdat hij de vele aandacht nodig heeft. Lichamelijk ben je snel van de verslaving af, maar geestelijk duurt het veel langer.

De Bijbelstudie

's Middags zou er een verjaardagsfeestje zijn met taart en een feestmaal. Het programma zou er iets voor omgegooid worden. Na de leidersmeeting begonnen we met koffie, waarna de Bijbelstudie startte. Radu, ook een oudere man, deelde eerst een korte studie, waarna ik iets mocht doorgeven. Ik deelde wat gedachten uit het leven van David, die ondanks een slechte relatie met zijn vader en de moeilijkheden die hij meemaakte ( o.a. een schoonvader die hem wil vermoorden), God als de bron van zijn vreugde behield. Zijn identiteit la in zijn relatie met zijn Hemelse Vader. Dit wordt mooi weergegeven in Psalm 27. Alin die we ontmoet hadden de avond ervoor is de hele tijd gebleven, hoewel hij een groot deel sliep.

Mihai is bezig met de taart

Na de Bijbelstudie volgde het ontbijt. Na het ontbijt ben ik een cadeautje gaan kopen voor Alex en heb ik een tijdje op het station Gare du Nord gezeten. Het is zo vreemd om de armoede zo zichtbaar mee te maken. De daklozen die daar zitten of bedelen en de reizigers die zich naar hun trein spoeden zonder aandacht te schenken het blijft moeilijk om het te accepteren en dat wil ik ook niet. Ik wil dat de ellende me blijft raken. Al kan ik misschien maar één broodje geven aan een van de mensen, of een arm om hen slaan en voor hen bidden, dan wil ik het blijven doen.

De maaltijd

In de middag heb ik tijd genomen om me voor te bereiden op mijn preek die ik mocht houden tijdens de avonddienst. Ik ben even op bed gaan liggen omdat het toch best heftig is al die indrukken. Ik lag op bed en het was best rumoerig omdat het ook de schoonmaakdag was voor de jongens. Ondanks de drukte ervoer ik een enorme rust en wist ik dat God aanwezig is in het huis. Gods hart gaat uit naar mensen zoals de jongens in het programma en dat ervoer ik erg sterk op dat moment.

Om vijf uur was het feest. Eerst een heerlijk maaltijd en daarna taart. Een mooie taart met kaarsen werd binnen gebracht en Alex mocht hem,

De taart

zichtbaar geroerd, uitblazen en aansnijden. Daarna hebben we voor Alex gebeden.

Om zeven uur begon de kerkdienst. De hele week waren er extra diensten om de mensen van de straat bekend te maken met het evangelie.
Er waren ongeveer 8 mensen van buiten naar de dienst gekomen. Ik mocht ook nu weer spreken over Job, die God juist beter leerde in de ellende waar hij inzat. Ik kon zien dat het woord van God vele harten raakte. De mensen kwamen naar voren voor gebed. Ook Alin, de jongen die ik avond ervoor had leren kennen. Uiteindelijk mocht ik voor iedereen in de kerk bidden. Een van mannen van buiten gaf zijn hart aan Jezus. Hij hoopt in het programma van VO mee te kunnen draaien om zijn leven weer op orde te kunnen krijgen. Er is weinig ruimte op het moment. Laten we bidden dat Lukas en Lisa de mogelijkheden krijgen om  het werk uit te breiden, hier zijn meer of andere gebouwen nodig. Ik ben voldaan gaan slapen. Gelukkig begon het programma op woensdag pas om 8.00 uur.

Victory Outreach (1): Heftig....

Het is woensdagmiddag en ik ben weer terug in Câmpina bij Henk en Ineke. Maandag jl. ben ik naaar Boekarest vertrokken naar Victory Outreach, de kerk van Pastor Lukas en zuster Lisa. De bedoeling was daar een tijdje te verblijven en mee te draaien in de "Home", een opvanghuis voor straatjongeren. Jongeren is een ruim begrip omdat de oudste man 75 jaar is. Maar het zijn allemaal mannen die sociaal ontspoord zijn (geweest) en via de Home weer hun leven op de rit proberen te krijgen. Ik heb er erg veel meegemaakt, het was best heftig, maar het was een hele goede tijd. Ik zal van de drie dagen in meerdere items verslag doen.

Zo'n 120 daklozen doen zich te goed aan een maaltijd.

Het gebouw van Victory Outreach

Ik kwam ongeveer half elf aan en de zaal zat vol met daklozen en zwervers die maandag- en vrijdagochtend in de kerk zich kunnen wassen, schone kleren kunnen krijgen en een lekkere warme maaltijd voorgeschoteld krijgen. Voor de maaltijd is er een hele korte kerkdienst om ze ook het evangelie van Jezus Christus te laten horen. Ik mocht preken en ik heb gesproken over de gelijkenis van de parel. Jezus vertelt dat ieder mens als en kostbare parel is die een koopman kost wat kost wil  hebben en daarvoor alles wat hij heeft verkoopt om de parel te kunnen bemachtigen. Ook deze verwaarloosde mannen en vrouwen zijn voor God zo'n parel.
's Midags heb ik de omgeving van Victory Outreach (VO) bekeken. Zij op steenworpafstnad van Gara du Nord.
Dit gebied is bekend om de drugsverslaafden, de prostitutie en de criminaliteit. De huizen naast VO zijn in handen van een aantal zware jongens en er zijn geregeld schermutselingen.

Ik mocht ook een intake gesprek meemaken van een jongen die in het programma wil. Hij moest daarvoor wel eerst zijn officiele documenten halen zodat pastor Lukas kan zien of hij geen strafblad heeft en dat hij zo de politie probeert te ontvluchten. Het is een bizarre wereld.

Gara du Nord

We zijn ook nog gaan kijken naar het gebouw direkt achter VO, het staat leeg en Lukas hoopt het te kunnen huren om ook een programma voor meisjes te starten. Lukas en Lisa hebben op dit moment twee jonge moeders van de straat in huis, die ze proberen te helpen de kinderen goed op te voeden.

Elke avond deze week is er een kerkdienst waar de mensen van de straat zijn uitgenodigd om te komen. Ik mocht dinsdag spreken. Meer hierover later.

Alin

Na de kerkdienst zijn we de straat opgegaan om de jongelui van de straat te ontmoeten. Ze leven nog steeds in de kanalen van de stadsverwarming onder de grond. We hadden een gitaar bij ons, omdat ze graag komen luisteren. We stonden op een vluchtheuvel midden op in straat. Bij een opening van de kanalen lag een man op de grond. Tijdens het zingen kwam  de politie en stuurde ons weg omdat het de openbare weg was. We mochten een eindje verderop wel in een parkje staan. Het is hartverscheurend te zien dat zulke jonge levens zo kapot gemaakt zijn door de drugs en de "punga", een zakje met lijm of verf om te snuiven om high te worden.

Mijn slaapkamer

De eerste jongen die we tegenkwamen was Alin, hij had het zichtbaar koud en vroeg of we eten hadden. Ik heb een broodje gekocht bij de benzinepomp en wat drinken. We mochten voor hem bidden. De volgende morgen stond hij om 7 uur op de stoep van Victory Outreach. Tijdens de Bijbelstudie viel hij in slaap, waarschijnlijk omdat hij de hele nacht op straat was geweest.

's Nachts sliep in een stapelbed met Mihai, een oudere man die zelf ook in het programma heeft gezeten vanwege alcoholproblemen nadat z'n huwelijk gestrand was en hij zijn baan vanwege de alcohol kwijt was geraakt. Hij draait nu mee als staflid.


We gingen vroeg slapen omdat om dinsdag zou het programma al om half zes starten. Een onderdeel van het programma is elke dag tijd van Bijbelstudie. Op dinsdag start dan al om 6.00 uur voor de leiding om de dag door te nemen en om 6.45 voor de jongens  met het Bijbelstudieprogramma.
Al met al was het best heftig zoveel ellende mee te maken, maar het is fantastisch te zien wat Pastor Lukas met zijn kerk doet voor deze mensen die vaak door de samenleving worden genegeerd.
Meer over mijn ervaring volgt.

De kerkzaal van Victory Outreach

Pastor Lukas

Kerk in Câmpina

Het is zondagavond. Weer een dag voorbij in Câmpina. Vanochtend naar de dienst geweest in de Nehemia gemeente. Ze hadden mij gevraagd om het woord te doen. Ik sprak over Job, hoe hij in de ellende van zijn leven ontdekte dat God voor Hem wilde zorgen. Hij werd door God beschreven als de meest rechtvaardige man op aarde, maar toch moest Job concluderen dat Hij God kende van horen zeggen. Juist door het lijden heen leerde hij God persoonlijk kennen. Pas toen God persoonlijk tot hem sprak zag hij het licht van Gods liefde en ervoer hij wat David schreef in psalm 36 (zie hieronder).

Buurman Cornel

Na de preek kwamen er veel mensen naar voren voor gebed. Drie van hen wilden God laten in hun leven, door het offer van Jezus te accepteren. Zoals de bijbel al zegt was het feest in de hemel toen zij bij Vader thuis kwamen. Één van hen is de buurman van het terrein waar Nehemia een nieuwe kerk gaat bouwen. Er was al veel contact met hem en hij had deze week een pakket gekregen en de uitnodiging om deze zondag naar de kerk te komen. Toen hij naar voren kwam gaf hij aan zich te herkennen in het verhaal van Job. Zoals in zoveel levens van Roemeense mannen speelt alcohol een (te) grote rol. We mochten voor hem en bidden en we geloven dat God zijn leven gaat  vernieuwen.
Zo'n dienst maakt mij blij, dit is mede waarom ik geloof dat God me geroepen heeft om voor Hem te gaan, om een kanaal van Zijn liefde te zijn. Er is zoveel gebrokenheid en het hart van God verlangt er zo naar om mensen aan te raken. Zelfs door lijden heen zoals in het verhaal van Job.

Vanmiddag gerust, online met Tim gegamed. Goed voor de vader zoon relatie. Vanavond nog een tweetal pakketten weggebracht en nu dit stuk schrijven. Morgen naar Boekarest, naar Victory Outreach. Daar blijf ik tot woensdag. Ben benieuwd wat er op mijn pad komt. Ik ben beschikbaar.

Psalm 36 : 5-10

5 ¶HEERE, Uw goedertierenheid reikt tot in de hemel,

Uw trouw tot de wolken.

6  Uw gerechtigheid is als de machtige bergen,

Uw oordelen zijn als de grote watervloed;

mensen en dieren verlost U, HEERE.

7  Hoe kostbaar is Uw goedertierenheid, o God!

Daarom nemen de mensenkinderen de toevlucht

onder de schaduw van Uw vleugels.

8 Zij worden verzadigd met de overvloed van Uw huis;

U laat hen drinken uit Uw beek vol verrukkelijke gaven.

9 Want bij U is de bron van het leven;

in Uw licht zien wij het licht.

10  Strek Uw goedertierenheid uit over wie U kennen,

en Uw gerechtigheid over de oprechten van hart.

Vrienden

Ben weer in Câmpina. Een dagje op en neer naar Brasov om vrienden te ontmoeten en te bemoedigen.
Gisteravond op bezoek geweest bij Mirca, de voorganger vande Petra-gemeente. We hebben gepraat over hoe het met de kerk gaat, bij ons in Nijverdal en in Câmpina. We mochten voor elkaar bidden. We hebben samen nagedacht over wat de ware betekenis van de kerk zou moeten zijn. HEt gaat in eerst instantie niet over de regles, het gebouw, de theologie. He gaat over mensen. God is de Vader van de vaderlozen en hij wil ze plaatsen in een huisgezin (psalm 68).
Mirca vertelde dat hij Vallerica in huis heeft genomen nadat zij ziek was geweest en een tijd in het ziekenhuis had gelegen. Zij wilde niet  meer terug naar het Block waar ze woonde. Ik heb haar thuis bezocht in het verleden en ze woonde praktisch alleen maar op haar balkon. Klik hier voor de foto. Nu heeft ze een mooie kamer in het huis van de familie Macaveu.

Vandaag tijd met Florin en Alexandra doorgebracht. Naar Brasov geweest en gebeden voor de stad. Veel gepraat over de nieuwe kerk waar Florin en Alexandra naar toegaan. Ook hier ging het over psalm 68. We mochten voor elkaar bidden en elkaar bemoedigen. Het was een goede tijd. De terugweg naar Câmpina was mistig, best lastig rijden over de bergen.

Psalm 68 : 1-7

Een psalm, een lied van David, voor de koorleider. 

(God staat op, Zijn vijanden worden overal verspreid; 

wie Hem haten, vluchten voor Zijn aangezicht.

U verdrijft hen, zoals rook verdreven wordt; 

zoals was smelt voor vuur 

komen de goddelozen om voor Gods aangezicht.

Maar de rechtvaardigen verblijden zich, 

zij springen op van vreugde voor Gods aangezicht 

en zijn van blijdschap vrolijk.

 Zing voor God, zing psalmen voor Zijn Naam; 

baan de wegen voor Hem Die door de vlakten rijdt, 

want HEERE is Zijn Naam; 

spring op van vreugde voor Zijn aangezicht.

Vader van de wezen en Rechter van de weduwen: 

 dát is God in Zijn heilige woning;

een God Die eenzamen in een huis gezin plaatst, 

Die gevangenen uitleidt in voorspoed;

Naar Brasov

Het is nu vrijdagmiddag en ik ben in Brasov aangekomen. Het weer is hier schitterend en onderweg heb ik enorm genoten van het landschap. Om van Câmpina in Brasov te komen moet je over de zuidelijke Karpaten. Je komt dan langs Sinaia en Predeal, bekende wintersportgebieden. Het is de eerste keer dat ik in de winter in Roemenië ben en deze bergen zijn nu echt schitterend besneeuwd.

Gisteravond ben ik vroeg gaan slapen omdat ik toch best wel moe was van het pakketten rond brengen. Vooral de hele dag spreken en luisteren in een vreemde taal kost best wel veel energie. Gisteren ontdekten we dat er een mooie spreuk op de bananendozen staat, die voor we de pakketten gebruiken : "Goodness inside". Zo voelde het ook, we mochten goedheid brengen bij de mensen. Jurjen sprak er over tijdens de bidstond op woensdagavond jl. Dat we niet moe moeten worden goed te doen, ook al wordt het niet altijd gezien. Ik vond het wel grappig deze knipoog van God op de bananendoos.

Ik verblijf een nachtje bij Sorin en Alexandra, vrienden in Brasov die ik ken vanuit Bazna. Ik mocht aanschuiven bij het eten dat Alexandra had klaar gemaakt. Zij kan heerlijk koken, mama Lenuta zou trots op geweest zijn. Ik verbaas me ook altijd over de gastvrijheid van de mensen hier. Alexandra had speciaal voor de gelegenheid heerlijke "prăjitură" gemaakt. Overheerlijk gebak. Typisch Roemeens.

Aan het eind van de middag ga ik bij Mirca op bezoek, de voorganger van de Petra gemeente. Ik hoop hem te kunnen bemoedigen.

Dankbaar werk (2)

Petru en Fred

Het is nu donderdagavond. Hoogste tijd om een update te geven van mijn activiteiten van gisteren en vandaag. Gisteren was een redelijke rustige dag. 's Ochtends heb ik administratief werk verricht, ik lag daar een poos mee achter. De financieen rond de voedselpakkettenactie en de collecte voor Henk en Ineke moest ik nog afhandelen en daar had ik nu eidenlijk tijd voor. Na de lunch heb ik nog gebeden met Fred en Petru uit Reghin. We mochten elkaar bemoedigen in het werk dat we in Roemenië doen. Het was goed te zien dat beide mannen een groot hart hebben voor de mensen in nood in Roemenië.

's Middags ben ik met Henk naar Ploiesti gereden om de nieuwe nummerplaten voor de auto op te halen. Het kost je hier dagen werk om een auto over te schrijven. Alle auto's zijn per Judetul (provincie) geregistreerd en alles gaat hier nog met de hand op papier. Als je pech hebt kost het je een week of twee en een heleboel ritjes naar het politiebureau.
Op de terugweg nog een nieuwe ervaring opgedaan. Ik reed naast een trambaan waar op dat moment links van mij de tram stopte. Bleek daar een halte en wachtende mensen staken van rechts de weg over. Blijken ze voorrang te hebben en die nemen ze ook.

"s Avonds ben ik naar de bidstond geweest. Het was een goede tijd. Ik kreeg de gelegenheid van Jurjen om met diverse mensen te bidden.

Vandaag (donderdag 14 februari), was de tweede pakkettendag. De hele dag zijn we op pad geweest met Henk en Gigi. De mensen zijn erg blij dat je komt en willen dan ook dat je koffie drinkt, of wat limonade. Even een pakket brengen is er niet bij. Ik kon duidelijk merken dat sommigen blij waren met de aandacht die we gaven. Met de meeste mensen konden we ook bidden.


Tussen de middag toen we bij huize Pas kwamen voor de lunch zat daar Lisa, de vrouw van Pastor Lukas uit Boekarest. Zij was in Câmpina met de twee vrouwen, Florentina en Elena, die bij hun in huis wonen met elk een baby, Lukas en Erika. Pastor Lukas en Lisa beschouwen ze als hun kleinkinderen. De moeders zijn allebei vrouwen van de straat en het is goed te zien dat ze aandacht en liefde krijgen in Victory Outreach. Ik kreeg beide kinderen op schoot en kreeg een hééél klein beetje een idee van wat het is om opa te zijn.


Morgen ga ik voor één nachtje naar Brasov. Henk en Ineke gaan naar Boekarest voor de Elel-cursus.
Hier nog een aantal foto's van de gezinnen waar we pakketten hebben gebracht.

Pakkettendag

Het is nu woensdagochtend. Henk is naar Ploiesti om zijn oude auto te laten overschrijven en de nieuwe op zijn naam te laten zetten. De oude auto hebben Henk en Ineke gegeven aan Fred en Jitske, een zendelingsechtpaar die in Reghin wonen. Fred is hier sinds gistermiddag met Petru, een Roemeense vriend. We hebben elkaar leren kennen en ik heb me nu al voorgenomen een keer naar hun toe te gaan als ik in Bazna ben. Reghin ligt ongeveer een half uur rijden van Tirga Muresh.
Gisteren was het pakkettendag. De hele ochtend zijn we bezig geweest om de pakketten samen te stellen. Samen met Henk , Ineke en Gigi. Voor de geinteresseerden: macaroni, spaghetti, bloem, suiker, maismeel, appelmoes, bietjes, salsasaus, rijst, olie, sultanakoekjes, kaas, chips, koffie, handzeep, sunlightzeep voor kleding, shampoo, tandpasta. Vooral van de voedingsmiddelen werden er verscheidene potten/pakken in een grote bananendoos gedaan.
Totaal zijn er 40 pakketten gemaakt.Tijdens het inpakken kwam er een man, die veel op straat leeft, een pakketje voor hemzelf ophalen.

's Middags na de lunch zijn we (Henk, Ineke en Gigi en ik) op pad gegaan om de pakketten rond te brengen. Grote gezinnen kregen twee pakketten, kleinere gezinnen één. Voor verscheidene gezinnen hebben we de tijd genomen om te bidden, vooral als er nood of ziekte in het gezin was. De mensen zijn erg dankbaar voor de hulp die ze geboden krijgen. Om twee uur hebben we Fred en Petru opgehaald van het busstation. Zij zijn in de tweede en derde ronde wegbrengen met ons meegeweest.
Tijdens het laden van de pakketten voor de tweede ronde was er net een transport uit Nederland met kleding en hulpgoederen, uit de kerk van de Nazarener uit Dordrecht. Het was even een kleine Hollandse kolonie in Câmpina bij de kerk.

Totaal zijn nu helft van de pakketten weggebracht. Morgen (donderdag) worden de overige adressen bezocht. Hier volgt een collage van foto's van een aantal van de gezinnen waar we geweest zijn.

Wonderlijk

Zocht gisteravond op internet hoe je Banesti schrijft. Krijg je een mooi kaartje van Google maps. Daar kun je op inzoomen en de luchtfoto bekijken. Ik scroll door naar Câmpina om het huis van Henk en Ineke te bekijken, de stichting en de plek waar het kinderkamp de afgelopen jaren gehouden werd. Zie ik tot mijn verbazing dat de foto die je ziet bij inzoomen genomen is tijdens het kinderkamp van 2012.Tim en Selena hebben toen meegeholpen. De foto is vermoedelijk genomen tijdens het opbouwen. Wel apart dat het juist toen gefotografeerd is. Klik hier om de herinneringen op te halen.