Nieuwe website LoveLightRomania

De stichting LoveLightRomania, de stichting van Ron en Jo is vernieuwd. Richard de fotograaf is er erg druk mee geweest. Het is een mooie site geworden. Hier is de link: www.lovelightromania.com

Ze hebben nu ook een mooi logo:

Richard heeft ook een mooi filmpje gemaakt over het laatste jaar met wat er allemaal gebeurt is in Roemenië. Erg mooi geworden.

De laatste 1566 km reisverslag.

Voor de derde keer dit jaar kan ik weer zeggen dat  ik veilig thuis ben aangekomen. Gisteren om half vier Nederlandse tijd vertrokken voor de laatste 1566 km van Pecica naar Nijverdal. Pecica ligt op ruim 25 km van de Roemeens-Hongaarse grens en na ongeveer 3 kwartier rijden begint bij Maco al de snelweg. Netjes elke twee uur gestopt. Een schitterde zonsopgang gezien en netjes gereden. Alleen in Duitsland last van inhalende vrachtwagens. Zij gooien zich gewoon voor je en dan duurt het soms wel 20 minuten voordat je ze voorbij bent.

Woensdag ben ik al naar Pecica gereden om de nacht bij Flavius en Lidia door te brengen. Zij hebben in oktober dit huis betrokken. Het is een eigen ontwerp. 

Ik werd gastvrij ontvangen. We hebben een deel Pecica bekeken, onder andere een grote buffelboerderij die met geld van de EU is opgezet als toeristische, educatieve atractie.

Ik kreeg een brood uit Pecica van Lidia mee naar huis. De ouders en broers van Flavius hebben een boerderij waar onder andere graan verbouwd wat zij leveren aan de lokale bakker.  Het brood van Pecica is trouwens beroemd. Het heeft de naam het best brood van het land te zijn. Ceausescu liet elke dag tien broden overvliegen, nadat het getest was door een voorproever om te zien of het niet vergiftig was. Klik hier voor meer info over het brood van Pecica.

Flavius deelde met me dat hij een kerk wil starten in Pecica. Een kerk die haar sociale rol op haar wil nemen. We hebben er veel over gepraat en er voor gebeden.

Ik denk dat ik nog wel vaker in Pecica zal komen.

Dit was de 28ste reis naar Roemenië. De volgende staat weer gepland in oktober. Nu komen de Roemenen eerst naar ons. Eind volgende maand.

Laatste daden.

Maria

De laatste dag in Bazna is al bijna weer voorbij. Morgen vertrekken naar Pecica voor een bezoek aan Flavius en Lidia en vandaaruit naar Nederland. Hopelijk donderdag weer thuis.
Vandaag met David en Helen naar Igishe geweest om bedden te verhuizen van The Sanctuary naar Casa Mariana. Het ging om twee stapelbedden. Verder moesten er in The Sanctuary nog bedden verplaatst worden.

Ursula

In The Sanctuary zijn op het moment de twee dochters van Erica, de zus van Persida en Christy; Maria en Ursula. Zij is uit haar huis langs de spoorlijn gezet en leeft nu ergens op straat. Zij wil niet terug naar Jacodu waar Tarzan een kamer voor haar heeft  gebouwd achter zijn huis. Jo kan op dit moment niet veel meer doen dan hopen dat Erica toch voor Jacodu kiest. Zo niet dan zal waarschijnlijk de kinderbescherming ingeschakeld worden. Er is grote kans dat de partner van Erica haar dwingt tot prostitutie. Er is de hoop dat als haar kinderen van haar weg gehaald worden dat ze er dan toch voor kiest naar Jacodu te gaan.

Meer info: http://www.buildingbazna.blogspot.ro/2011/10/ericas-huis.html

Het verplaatsen van de bedden ging niet zonder slag of stoot. De bedden waren met allerlei soorten schroeven en bouten vastgezet. Uit elkaar halen ging nog wel snel, maar in elkaar zetten niet meer. Ineens leken de bouten en moeren niet meer te passen. Of we hadden een midden verkeerd om gemonteerd, of de nieuwe kamer was zodanig in gericht dat we de trap aan de andere kant moesten monteren. Uiteindelijk is het goed gelukt. Tussen de middag met z'n vieren geluncht en bij gepraat over hoe het hele project zo gelopen is.

Motty aan het werk

Om vier uur waren we klaar en kon ik de laatste boodschappen doen voor de terugreis en daarna naar Bazna vertrekken. Om zes stond de bidstond al weer op de planning. Ook Jo was er samen met Motty. Motty komt uit Tirgu Mures en is sinds kort in The Sanctuary. Hij spreekt een paar woordjes Nederlands (Goed, mooi) omdat in het vorige tehuis waar hij zat Nederlanders kwamen, onder andere ene Aart. Het is een zachte jongen en we mochten voor hem bidden. Hij vond het mooi in de kerk, hij was sinds drie jaar niet meer in een kerk geweest.
Ik denk dat hij op z'n plek is bij Ron en Jo.
Hij vindt het leuk om hard te werken. Vooral gras maaien met de strimmer is z'n specialiteit.

Na de kerk nog een lekkere maaltijd gehad bij Gietze en Danielle Mereu. Een trouw, toegewijd jong stel uit  de kerk. Het was goed om hen te bemoedigen met gebed.

Mijn laatste blog uit Bazna voor deze reis is klaar. Ik ga zo slapen want morgen is het weer vroeg dag.

Het regent!!!!

Eindelijk sinds weken regent het weer in Bazna. Je kunt je niet voorstellen hoe blij de mensen hier zijn met regen. Alle gewassen zijn gepoot en als er deze week geen regen was gekomen waren de oogsten zeker weer mislukt. Het is hier bijna direct overgegaan van winter in zomer. Het voorjaar heeft maar een week geduurd. Normaal is april een maand met redelijk regen, maar nu was het direct meer dan 30 graden. Maar nu regent het en staan er overal tonnen en bakken om het water op te vangen. Laten we blijven bidden dat er nu geregeld regen zal vallen.

Laatste week

Het is nu maandag aan het einde van de morgen. Alweer het begin van de laatste week in Bazna. Tijd om een korte update te geven van mijn activiteiten.
Gisteren begon met de kerkbijeenkomst. Ik mocht preken over Johannes 6. Jezus die de menigte van brood voorziet. God wil de kerk gebruiken om het levende brood uit te delen aan de mensen.

De rest van de dag ben ik voornamelijk bezig geweest met het afleggen van bezoekjes. Eerst op bezoek bij de familie van Maria Hiriza, de moeder van Nina, Andrea, Vlad en Anna. Zij leven in de wijk in hoogste gedeelte van Bazna. Dit ook meteen het armste gedeelte. Het is een rumoerige wijk met veel overlast van muziek, dronken mensen.
We hebben gebeden dat God de situatie zal veranderen.
Verder ben ik op bezoek geweest bij Nellu en zijn familie, Matica en Leontina, Broeder Valer en als laatste Jonathan en Diana.
Al met al intensief maar de moeite waard. Het feit dat je steeds terugkomt waarderen de mensen enorm.

Vanochtend op bezoek geweest bij de basis van Jeugd met een Opdracht. Ik mocht een kort woord delen met de studenten van de Discipelschapstrainingschool (DTS). Het was goed om bij te praten met Florin Mihaly.

Op de terugweg alvast wat inkopen gedaan voor als ik terugreis op woensdag en donderdag.

Vanmiddag aan de slag voor school en de financiële administratie bijwerken.

Morgen gaan we verhuizen. David, Helen en ik gaan Jo helpen om de spullen van de Sanctuary naar Casa Mariana te verhuizen. Ik heb niet voor niets een mooi busje bij me.

Zaterdag Jacodudag

Het is weer zaterdag en ik ben vandaag weer naar Jacodu geweest. Het is een prachtige rit van Bazna ernaar toe. Overal zie je mensen aan het werk op akkers om gewassen te poten of te begieten. Er gaat zo'n rust vanuit om dat te zien. Ik heb onderweg een kopje koffie gedronken in hotel Romantica, het hotel waar we een jaar gelden hebben gelogeerd toe we gewerkt hebben aan het activiteitenhuis.

Mijn doel van het bezoek vandaag was om het onderwijsproject te bekijken en om Dorin te ontmoeten en beter te leren kennen. Dorin is een docent die gespecialiseerd is in kinderen met leermoeilijkheden en achterstanden. Hij komt nu elke week een of twee dagen om de kinderen van Jacodu bij te spijkeren in het lezen, schrijven en rekenen. Ik mocht zijn manier van werken leren kennen en ik ben met name onder de indruk van de rust die hij uitstraalt. Hij neemt alle tijd met de kinderen. Eerst werkte hij met een grotere groep kinderen, maar door niveauverschillen en concentratieproblemen hebben hij en Jo besloten om een kortere tijd met steeds 2 kinderen te werken. Toen ik aankwam was hij net gestart met Maria en Claudiu. Het programma was lezen. Met allerlei hulpmiddelen probeerde hij de kinderen het verband tussen de klanken en de leestekens te laten zien zodat zij zelf gaan leren spellen. Dat is nog geen gemakkelijke klus, zeker omdat de kinderen van huis helemaal geen voorbeeld hebben van ouders die kunnen lezen en dus helemaal niet weten wat het is.
Ik vond het prachtig om te zien hoe geduldig de kinderen zelf ook waren. Al met al hebben ze twee uur gewerkt. We zaten buiten onder het middengedeelte van de schuur, het was er vredig en aangenaam.
Als laatste mochten de kinderen een tekening maken die ik van hen
kreeg. Ik ga ze zorgvuldig bewaren als aandenken aan dit bijzondere moment. Laten we bidden voor de kinderen en Dorin, dat het blijvend vrucht zal dragen voor de kinderen van Jacodu.

Op de terugweg ben ik via een totaal vernieuwde weg gereden naar Dumbraveni. Het is dan heerlijk rijden door het prachtige Roemeense land. In Medias mezelf getrakteerd op een heerlijke pizza, voor nog geen drie euro.

Terug in Bazna, was ik toch wel erg moe van het vele rijden. Voor twee uurtjes Jacodu toch bijna vier uur gereden.
Het was warm, dus ben ik eerst gaan liggen om wat te rusten. Na het slapen heb ik mijn preek voor morgenvroeg voorbereid. Buiten in koelte van de avond verwonderd gekeken naar de klimkunsten van een vliegend hert, een enorme kever.

Als laatste deze blog geschreven en dan is het straks ook zo weer tijd om te gaan slapen. Al met al een boeiende dag.

Solovastru.

Gisteren (vrijdag 10 mei) ben ik naar Solovastru geweest een dorp dat vast zit aan Reghin. Het ligt op zo'n 85 à 90 km van Bazna ten noorden van Tirgu Mures. Het was een goede tijd samen met Fred en Petru, die ik in februari bij Henk en Ineke had ontmoet. We hebben eerst onder het genot van een kop lekkere Hollandse koffie gepraat over hoe we betrokken zijn geraakt in Roemenië en wat we doen.

Na dit fellowshippen hebben ze me het gebouw laten zien dat ze op het oog hebben om te gebruiken als kerk in Solovastru. Ze komen nu als huisgroep samen op verschillende plekken. Het is een mooi gebouw en wat me opviel was de rust die er van de plaats uitging. We hebben gebeden dat God in de mogelijkheden zo gaan voorzien om het gebouw te verkrijgen. Het is een voormalige fabriek die nu al 3 jaar leeg staat. Het was een goede tijd waarin we ook voor de regie hebben gebeden dat velen Jezus CHristus mogen leren kennen als hun verlosser.

De rest van de middag hebben we doorgebracht in een rustiek restaurant, dat behoort bij een fabriek waar violen worden gemaakt. Reghin is een plaats waar verschillende fabrieken staan die muziekinstrumenten maken.

Het was een goede dag, we voelden ons echt verbonden in de Heilige Geest in het werk dat we voor God mogen doen. Ik weet zeker dat ik terug zal gaan naar die plaats. Bedankt Fred en Petru voor de goede tijs samen.

De terugreis was druk, aan de weg van Reghin naar Tirgu Mures wordt bijna over de hele lengte gewerkt. Dat maakt dat het niet opschiet.

Terug in Bazna de avond afgesloten met een ouderwets potje Uno samen met David en Helen. Erg gezellig.

Vandaag weer naar Jacodu geweest om het onderwijs project te zien. Het was erg mooi, maar daar schrijf ik later een apart stuk.

Casa Mariana

Aan tafel met Florin en zijn gezin.

Het is nu donderdag kwart over zes. Over drie kwartier ga ik volleyballen met de jeugd van de kerk. Dat geeft me net genoeg tijd om even bij te praten over de dag van gisteren en vandaag.
Gisteravond besloten we (David, Helen en ik) om een pizza te gaan eten in Pizzarito in Medias. Ze hebben daar heerlijk pizza's met kip, al zullen sommige Hollanders slechte herinneringen hebben aan de tijd dat ze zo lang moesten wachten op hun pizza.

Mijn favoriete ontbijt

Toen we daar aankwamen zat Florin Mihaly en zijn familie er en we mochten bij hen aan tafel aanschuiven. Ik had Florin 's middags nog geprobeerd te bellen om een keer met hem af te spreken. We hebben goede "fellowship" gehad zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen. Ik ben uitgenodigd om maandag morgen op basis van Jeugd met een Opdracht te  komen om een kort woord te delen met de studenten die er op het moment zijn. Na de pizza zijn David en ik nog naar Georghe geweest om een partijtje schaak en Sequence te spelen.

Vanochtend lekker ontbeten met mijn favoriete Roemeens ontbijt. Vers brod van de bakker op de hoek met tomaat, mayonaise, peper en koffie. Heerlijk!

Persida, Christi en Alex aan "de bar".

Om half één had ik afgesproken met Jo bij Casa Mariana om de cadeaus voor Persida, Christi en kleine Alex te geven. Ze waren erg enthousiast over hun stoelen, de spiegels en de (ontbijt)barkrukken. Vooral Alex vond het leuk om rondjes te draaien. Ze waren erg blij met de meubelen en de mooie collages die de kinderen van de Shalomkidz hebben gemaakt. Op de filmbeelden die ik heb gemaakt bedanken Persida en Christi de kinderen netjes in het Engels. Je kunt je je niet voorstellen dat deze kinderen de eerste jaren zijn opgegroeid op een vuilnisbelt.

Aan de koffietafel in Casa Mariana

Na dit moment hebben Ron, Jo en ik nog een tijdje koffie gedronken en doorgepraat over de situatie van Persida en Christi. Jo is gisteren de hele ochtend op pad geweest in Tirgu Mures om de papieren rond te krijgen om Persida en Christi uiteindelijk te kunnen adopteren. Voor de derde keer waren ze daar documenten kwijt geraakt en moest er weer veel papierwerk verricht worden. Een niet zo gewillige maatschappelijk werkster deed eerst alsof ze niets van de zaak afwist, maar toen bleek dat ze broer en zus van Erika waren liet ze duidelijk merken dat ze van de zaak afwist. Maar daar wilde ze niets meer mee te doen hebben vanwege alle trammelant ze met haar hadden gehad, dus wilde ze Persida en Christi ook niet helpen. Ze moesten de zaak maar via de rechter regelen. Jo  merkte op dat ze er niet bij kan dat een afdeling die juist kinderen moet helpen zo reageert en niet blij is dat er twee kinderen permanent geholpen kunnen worden.  Er is nog een hoop te doen. Laten we bidden dat het snel geregeld zal worden.
IK heb met Jo afgesproken dat ik zaterdag weer naar Jacodu kom om het onderwijsprogramma te bekijken en dinsdag ga ik helpen de slaapkamers van Persida en Christi en kleine
Alex te verhuizen. Op de terugweg nog even de tijd genomen om de Karpaten te bekijken die goed zichtbaar waren vanwege het heldere weer.

Aan het werk.

Traditionele landbouw die je
nog op vele plaatsen ziet.

Gisteren (dinsdag) was een van alles wat dag. Begonnen met wat kleren te wassen, daarna boodschappen doen in Medias. Op de terugweg bezoek geweest bij de camping in Blajel. Gezellig koffie gedronken met Hans en Wilma en gesproken over de situatie in Roemenië. Vooral de droogte baart grote zorgen. Als er niet binnen korte tijd regen komt, dan
gaat waarschijnlijk weer een groot deel van de oogst verloren net als vorig jaar.
's Middags voorbereid voor de boodschap die ik 's avonds wou gaan brengen. Ik heb gesproken over Psalm 16.
We hebben een erfdeel in God. Kunnen we ons verheugen in hetgeen we hebben gekregen in God.


1 ¶  Een stil gebed van David. Behoed mij, God, ik schuil bij u.
2  Ik zeg tot de HEER: ‘U bent mijn Heer, mijn geluk, niemand gaat u te boven.’
3  Maar tot de goden in dit land, de machten die ik vereerd heb, zeg ik: 
4  ‘Wie u volgt, wacht veel verdriet.’ Ik pleng voor hen geen bloed meer, 
niet langer ligt hun naam op mijn lippen.
5  HEER, mijn enig bezit, mijn levensbeker, u houdt mijn lot in handen. 
6  Een lieflijk land is voor mij uitgemeten, ik ben verrukt van wat mij is toebedeeld.
7  Ik prijs de HEER die mij inzicht geeft, zelfs in de nacht spreekt mijn geweten.
8 ¶  Steeds houd ik de HEER voor ogen, met hem aan mijn zijde wankel ik niet.
9  Daarom verheugt zich mijn hart en juicht mijn ziel, mijn lichaam voelt zich veilig en beschut.
10  U levert mij niet over aan het dodenrijk en laat uw trouwe dienaar het graf niet zien.
11  U wijst mij de weg naar het leven: overvloedige vreugde in uw nabijheid, 
voor altijd een lieflijke plek aan uw zijde.

Na de dienst hebben David, Helen en ik gesproken met Jonathan. Hij was leider in de kerk in Bazna. Hij deelde zijn visie om een bijeenkomst te beleggen met alle buitenlanders die betrokken zijn bij Bazna. In Oktober is de bedoeling dat dit plaats zal vinden. We hebben voor Jonathan gebeden en hem gezegend in het werk dat hij nu doet onder de zigeuners in Blajel.

Vanochtend gewerkt in de Casa. Helen geholpen met schoonmaken. De vloer van de keuken is helemaal geschrobd. Ondertussen werd de waterleiding gerepareerd. Deze lekte in de badkamer boven.

Vanmiddag en vanavond weer bezoekje afleggen.

Gevarieerde dag.

Op de heuvel bij Medias

Vandaag was een gevarieerde dag. Om 7.30 uur opgestaan, gewassen, ontbeten en stille tijd gehouden in de kerk. Ik was niet de enige die vroeg in de kerk waren. Sammy ging drumles geven aan twee jongens uit het dorp. Het is mooi om te zien dat de kerk steeds meer contacten heeft met de mensen van Bazna en dat er allerlei activiteiten georganiseerd worden voor de jeugd. Zo is er een volleybaltoernooi, de kinderclub en nu dus ook muziekles.

Om negen uur ging ik met Ionut en Valentin naar Medias naar een heuvel tussen Bazna en Medias in. Op die plaats heb ik verscheidene keren gebeden en heeft God gesproken over Zijn plannen voor het gebied. Florin en zijn vrouw Nicoletta voegde ons in Medias bij ons. Ik wilde hen deelgenoot maken van de openbaring en samen met hen bidden voor de regio. Het is een plaats waar je Medias heel goed kunt overzien en waar je erg geïnspireerd raakt door het uitzicht dat je over de stad hebt.

Een beetje scheikunde voor de liefhebber.

We mochten voor elkaar bidden en elkaar bemoedigen. Ik zal vast en zeker vaker naar die plaats gaan voor gebed.

Terug in Bazna heb ik een tijdje voor school gewerkt. Antwoordmodellen gemaakt bij de module zuren en basen van klas 4. Moet ook gebeuren.

's Middags gegeten bij Nellu en Hilda. Hilda kan echt lekker koken, vooral de koolsalade was super.

Alles goed vastgezet

Daarna naar Igishe gereden om de spullen die ik zaterdag in Targu Mures gekocht te brengen. De bureaustoelen voor Persida en Christy, de barkrukken voor de ontbijt zoals het noemen en de spiegels voor de badkamers. Ze krijgen elk een badkamer bij hun slaapkamer. Hiervoor moesten er nog spiegels komen. Dit alles is een kado van de Shalomkidzz, zij hebben dit gegeven voor Casa Mariana, het huis waar de kinderen binnenkort gaan wonen.

Voorzichtig met de spiegels

Ten slotte boodschappen gedaan met Helen bij de Billa, de Kaufland was tot onze verrassing al dicht waarschijnlijk omdat het tweede paasdag is.

Nu weer in huis om dit deel van mijn weblog te schrijven. Het is rustig in huis. Ionut en Florina zijn een paar dagen naar het huis van Florina's ouders om een kleine vakantie te vieren,

Opnieuw Pasen.

Hristos a înviat. Christus is opgestaan. Deze groet hoor je vandaag overal. Het is Orthodox Pasen. De Orthodoxe kerk heeft een andere kalender en viert Pasen dus op een ander moment. Soms valt het samen met ons Westers Pasen. De Orthodoxe gelovigen gaan 's nachts naar de kerk, om twaalf uur begon dan ook de dienst in de  kerk achter Casa Bucurii. Ik kon het allemaal volgen want de dienst was buiten en ze gebruikten een geluidsversterker. Gelukkig duurde dienst tot één uur en niet tot vier uur zoals in sommige andere kerken.
De dienst in de Christian Life Fellowship, was goed bezocht er waren ongeveer 120 mensen. Er moesten banken en stoelen bij gezet worden. Het was een mooie dienst, er was een gelegenheidskoor van de jeugd die een meerstemmig paaslied ten gehore bracht. Het was erg mooi. Het is mooi om samen de overwinning te vieren over de zonde en de dood. Florin Mitra deelde het woord. Na de dienst hebben we gegeten met 4 nationaliteiten. Er was een Franse zendeling die regelmatig naar Roemenië komt met hulpgoederen. Samen met twee van zijn Franse vrienden, David en Helen (Engeland), Ionut en Florina (Roemenië) en ik (Nederland) hebben we lamsbout gegeten, traditioneel voor Pasen.
Ik vond het bijzonder dat God telkens zoveel nationaliteiten naar Bazna brengt. Het is wel in overeenstemming met wat God tot ons heeft gesproken uit Jesaja 61 : 1-6


1 ¶  De Geest des Heren Heren is op mij, dewijl de Heer mij gezalfd heeft. Hij heeft mij gezonden om den ellendigen heil te verkondigen; om de gebrokenen van hart te verbinden, om den gevangenen bevrijding te prediken, en den gebondenen slaking hunner boeien;
2  om een genadig jaar des Heren te prediken, en een dag der wraak van onzen God; om alle treurenden te troosten,
3  om den treurenden te Sion te beschikken, dat hun gegeven worde sieraad voor as, vreugdeolie voor treurigheid, en klederen des lofs voor een bedroefden geest; opdat zij genoemd worden bomen der gerechtigheid, planten des Heren, Hem tot prijs.
4 ¶  Zij zullen de oude puinhopen herbouwen, en wat tevoren vernield lag weder oprichten; zij zullen de verwoeste steden vernieuwen, die eeuwen lang verstoord gelegen hebben.
5  Vreemdelingen zullen u ten dienste staan en uwe kudden weiden, en buitenlanders zullen uwe akkerlieden en wijngaardeniers zijn;
6  maar gij zult priesters des Heren heten, en men zal u dienaren onzes Gods noemen; en gij zult de goederen der volken eten, en op hunne heerlijkheid u beroemen.

Via vele wegen heeft God dit Bijbelgedeelte gesproken in Bazna, via mensen uit Zweden, Engeland Amerika. God heeft een plan voor dit bijzondere dorp en het was God om te zien Hij het via deze maaltijd voor mij weer bevestigde.

Dit is mede de reden waarom ik nu na meer dan 10 jaar terugkom om steun te zijn voor de broeders en zusters hier.

Jacodu: update.

Vandaag, zaterdag 4 mei, ben ik naar Jacodu gereden om te kijken hoe het project ervoor staat. het is net iets meer dan twee en een half jaar geleden dat ik voor het eerst in Jacodu kwam en de erbarmelijk omstandigheden van de zigeunergezinnen daar zag. Er is veel veranderd. De weg naar Jacodu is een prachtige weg door een vredige mooi landschap.

Om twaalf uur had ik afgesproken bij het gemeenschapshuis dat we vorig jaar hebben helpen opknappen. We hebben pakketten gemaakt voor de kinderen en de gezinnen als extra cadeau voor Pasen. Voor de kinderen lekkers en voor de gezinnen, eieren, koffie, suiker en een aantal flessen cola. Na het inpakken hebben we met z'n drieën geluncht en konden we bijpraten over het project. Ik sta elke keer versteld van de visie die Ron en Jo hebben voor Jacodu. Alles wordt in het werk gesteld om de kinderen een betere toekomst te geven. Zo is er het landbouwproject waarin elk gezin een stukje grond heeft gekregen waarop groentes verbouwd worden. De kinderen worden er bij betrokken om het stukje te onderhouden en het water te geven. 's Middags ben ik met de kinderen ernaar toe geweest en het was verbazingwekkend om te zien hoe toegewijd de kinderen aan het werk gingen. Schoffelen, onkruid wieden. Dit zijn dezelfde kinderen die nog geen twee jaar geleden tijdens de kindermiddag ons bijna tot waanzin dreven omdat ze amper konden stil zitten en luisteren.

Pakketten maken

De pakketten

Lunchen met Ron en Jo

Pakketten worden uitgedeeld.

Na het eten hebben we de pakketten voor de gezinnen uitgedeeld in de huizen van de gezinnen. Er zijn toch enkele gezinnen die het fornuis hebben verkocht nu de winter voorbij is, maar de meeste gezinnen zijn blij met de hulp. De kinderen zijn schoon, de huizen worden zo veel mogelijk schoon gehouden. Meer dan de helft van de kinderen doen mee aan het scholingsprogramma, vooral voor die kinderen die al wat ouder zijn en een achterstand hebben met lezen en schrijven. Ik mocht een paar huizen bekijken, eenkamerwoningen waar soms 5 of 6 personen wonen. Het is de bedoeling om na de zomer bij sommige huisjes een kamer aan te bouwen.

Een van huisje in het Jacodu-project

Deze baby is met 32 weken al geboren,
het gaat hem zichtbaar goed.

Na het wegbrengen van de pakketten hebben we de kinderen achter in de Isuzu van Ron geladen en ze meegenomen naar het gemeenschapshuis. Daar heb ik ze "Running over" geleerd. Het was schitterend om te zien hoe zelfs de kleinste kids Engels probeerden te praten en de gebaren meededen. Ik smolt om al die lieve kopjes te zien. Ze bleven de hele tijd rustig zitten. Hierna gingen we zoals ik al schreef naar de groentetuintjes. De kinderen hebben hard gewerkt. Daarna was er voor de meiden breiles. Megan, een van de bestuursleden van Love Light Romania is over uit Engeland en ze leert de meisje hoe ze moeten breien. Mogelijk kunnen ze nuttige spullen maken, maar het is vooral goed voor de motorische ontwikkeling. Over alles wordt goed nagedacht.

Op weg naar het landbouwproject.

Hard aan het werk.

Wilma in de breiklas.

Ik ben, nu ik dit schrijf, nog steeds onder de indruk van wat er allemaal veranderd is in Jacodu. De visie van Ron en Jo, de tijd, geld en energie die zij er insteken. De zegen van het gemeenschapshuis, waar ze kunnen overnachten zodat ze niet elke keer op en neer hoeven te rijden. De vooruitgang van de kinderen. Het geeft mij een blij hart dat ik en onze kerk Beth-Shalom er een klein deel van mochten en mogen uitmaken.
Er is nog veel meer te zeggen, maar ik ga het hierbij laten. Ik ben God dankbaar voor het werk dat Hij via Ron en Jo heeft gedaan. Hier nog een paar foto's van de kinderen van Jacodu waar het allemaal om begonnen is in oktober 2010.