Casa Mariana

Aan tafel met Florin en zijn gezin.

Het is nu donderdag kwart over zes. Over drie kwartier ga ik volleyballen met de jeugd van de kerk. Dat geeft me net genoeg tijd om even bij te praten over de dag van gisteren en vandaag.
Gisteravond besloten we (David, Helen en ik) om een pizza te gaan eten in Pizzarito in Medias. Ze hebben daar heerlijk pizza's met kip, al zullen sommige Hollanders slechte herinneringen hebben aan de tijd dat ze zo lang moesten wachten op hun pizza.

Mijn favoriete ontbijt

Toen we daar aankwamen zat Florin Mihaly en zijn familie er en we mochten bij hen aan tafel aanschuiven. Ik had Florin 's middags nog geprobeerd te bellen om een keer met hem af te spreken. We hebben goede "fellowship" gehad zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen. Ik ben uitgenodigd om maandag morgen op basis van Jeugd met een Opdracht te  komen om een kort woord te delen met de studenten die er op het moment zijn. Na de pizza zijn David en ik nog naar Georghe geweest om een partijtje schaak en Sequence te spelen.

Vanochtend lekker ontbeten met mijn favoriete Roemeens ontbijt. Vers brod van de bakker op de hoek met tomaat, mayonaise, peper en koffie. Heerlijk!

Persida, Christi en Alex aan "de bar".

Om half één had ik afgesproken met Jo bij Casa Mariana om de cadeaus voor Persida, Christi en kleine Alex te geven. Ze waren erg enthousiast over hun stoelen, de spiegels en de (ontbijt)barkrukken. Vooral Alex vond het leuk om rondjes te draaien. Ze waren erg blij met de meubelen en de mooie collages die de kinderen van de Shalomkidz hebben gemaakt. Op de filmbeelden die ik heb gemaakt bedanken Persida en Christi de kinderen netjes in het Engels. Je kunt je je niet voorstellen dat deze kinderen de eerste jaren zijn opgegroeid op een vuilnisbelt.

Aan de koffietafel in Casa Mariana

Na dit moment hebben Ron, Jo en ik nog een tijdje koffie gedronken en doorgepraat over de situatie van Persida en Christi. Jo is gisteren de hele ochtend op pad geweest in Tirgu Mures om de papieren rond te krijgen om Persida en Christi uiteindelijk te kunnen adopteren. Voor de derde keer waren ze daar documenten kwijt geraakt en moest er weer veel papierwerk verricht worden. Een niet zo gewillige maatschappelijk werkster deed eerst alsof ze niets van de zaak afwist, maar toen bleek dat ze broer en zus van Erika waren liet ze duidelijk merken dat ze van de zaak afwist. Maar daar wilde ze niets meer mee te doen hebben vanwege alle trammelant ze met haar hadden gehad, dus wilde ze Persida en Christi ook niet helpen. Ze moesten de zaak maar via de rechter regelen. Jo  merkte op dat ze er niet bij kan dat een afdeling die juist kinderen moet helpen zo reageert en niet blij is dat er twee kinderen permanent geholpen kunnen worden.  Er is nog een hoop te doen. Laten we bidden dat het snel geregeld zal worden.
IK heb met Jo afgesproken dat ik zaterdag weer naar Jacodu kom om het onderwijsprogramma te bekijken en dinsdag ga ik helpen de slaapkamers van Persida en Christi en kleine
Alex te verhuizen. Op de terugweg nog even de tijd genomen om de Karpaten te bekijken die goed zichtbaar waren vanwege het heldere weer.