Aan het begin van de avond vroeg Ionut me mee te gaan naar zuster Marioara om haar wat te brengen wat ze nodig had. Haar man heeft maandag een beroerte gehad en lag sindsdien in coma en de verwachgting was dat hij snel zou sterven. We waren net aangekomen en praatten met haar en haar zoon Nicu toen ze haar telefoon ging. Je zag dat ze schrok en het bleek het ziekenhuis te zijn met de mededeling dat de doktoren haar man officieel dood hadden verklaard. Dan schrik je zelf ook wel even. De relatie met haar man was niet erg goed meer, vanwege zijn leven met de alcohol, maar toch was er een diep verdriet bij haar.
Het was goed dat we bij waren op het moment dat ze het nieuws kreeg. We mochten voor haar bidden. Ik moest denken aan psalm 121:
Een pelgrimslied.
Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
vanwaar mijn hulp komen zal.
Mijn hulp is van de HEERE,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.
Hij zal uw voet niet laten wankelen,
uw Bewaarder zal niet sluimeren.
Zie, de Bewaarder van Israël
zal niet sluimeren of slapen.
De HEERE is uw Bewaarder,
de HEERE is uw schaduw aan uw rechterhand.
De zon zal u overdag niet steken,
de maan niet in de nacht.
De HEERE zal u bewaren voor alle kwaad,
uw ziel zal Hij bewaren.
De HEERE zal uw uitgaan en uw ingaan bewaren,
van nu aan tot in eeuwigheid.
Ik kreeg ook de indruk van een walnoot die op de grond ligt en langzaam vergaat. Ondanks dat de dood zichtbaar is in het vergaan van de noot, er is een kiem van leven. Na de winter kan er een nieuwe boom uitgroeien. We hebben gebeden dat het leven uiteindelijk zal overwinnen. Dit was een avond die ik niet gauw zal vergeten.
Vanacht om drie uur opstaan. Om ongeveer half vier vertrekken naar het vliegveld om vervolgens om 6.25 uur terug naar Dortmund te vliegen. Roel met zijn nieuwe auto komt me ophalen en alles volgens schema verloop hoop ik om 10.00 uur weer thuis te zijn. Zoals altijd gemengde gevoelens, mijn roeping hier en mijn geliefden thuis.
