Sovata

Het gebouw in Sovata

Mijn eerste bericht uit Roemenië. Gisteren ben ik om kwart over elf geland in Tirgu Mures. De vlucht verliep vlekkeloos, al was het stuiterdruk op het vliegveld van Dortmund. Er stond een rij van een paar honderd man voor de douane, omdat er 5 vliegtuigen tegelijkertijd vertrokken. In de hectiek ben ik mijn riem bij de douane vergeten, omdat ik deze in een apart bakje moest doen voor het röntgenapparaat. Pas toen ik bij de gate kwam merkte ik dat ik wel erg vaak mijn broek moest hijsen. In Tirgu Mures maar een andere gekocht. Op het vliegveld kon ik gelukkig nog een auto huren.

"Gratar"

Tijd voor een spelletje

Als ik dit schrijf ben ik weer terug uit Sovata. De families van de kerk waren daar heen gegaan om een familieweekend te hebben. Alle getrouwde stellen en bijna alle oudere alleenstaanden waren mee. Met elkaar waren er dertig personen inclusief peuters en baby. Het doel was fellowshippen, de band versterken onderling en samen God zoeken. Ze waren vrijdag al aangekomen in de schitterende locatie. Een rustiek houten conferentiecentrum met 10 kamers, eetzaal, overdekte buitenzaal, gelegen in de heuvels net buiten Sovata. Toen ik aankwam waren de mannen bezig het vlees te bereiden op de `gratar´, oftewel de bbq. En dat kunnen ze.

Het was erg gezellig. We hebben veel spelletjes gespeeld of gewoon gepraat.

Uitzicht vanuit het pension

Voor mij was er een kamer gehuurd in een pension dicht bij het gebouw. Er waren niet genoeg kamers voor alle deelnemers, dus zuster Mirioara en Viorika sliepen ook in dat pension.
Dat was op zich wel een belevenis. Er stond een traditionele houtkachel op mijn kamer en die was die middag net opgestookt. Het was dus erg warm op mijn kamer. Deze kachels houden de warmte vast en het duurde dus tot ver in de nacht totdat deze weer was afgekoeld. Ik ben zoveel warmte niet gewend, dus heb ik in de loop van de avond maar de deur naar het balkon opengezet. Het bed lag gelukkig goed, dus ik heb redelijk geslapen. Na het opstaan en douchen heb ik heerlijk op het balkon genoten van het mooie Roemeense land in de ochtend, met de koeien die door de straat komen.

Ik heb op het balkon heerlijk de tijd genomen met God. Ik heb een bijbeltekst gelezen die ik uit Holland mee had gekregen; Jesaja 50:4:

De Heere HEERE gaf Mij een tong van een die onderwijs ontving, 
zodat Ik weet met de vermoeide een woord op de juiste tijd te spreken. 

Stille tijd.

Hij wekt Mij elke morgen, Hij wekt Mij het oor, 
zodat Ik hoor als zij die onderwijs ontvangen.

Deze tekst sprak me erg aan, om ik zaterdagmiddag merkte dat sommigen van de kerk moe zijn en wel een woord van bemoediging kunnen gebruiken en ik hoop dat ik dat woord op de juiste tijd mag brengen.

Het mooie Roemeense land

Om kwart over acht vertrokken de zusters en ik naar de rest van groep. Daar aangekomen hadden we een tijd van gebed en lofprijzen waarna we gingen ontbijten. De hele ochtend hebben we tijd genomen om met elkaar te praten. Ik mocht een nieuw echtpaar leren kennen, Georghe en Tania. Een echtpaar die in 2003 naar Medias zijn verhuisd en hart hebben voor de omgeving van Medias. Zij komen zo nu en dan in de kerk in Bazna, maar ze zijn betrokken bij het Huis van Gebed. Ik voelde meteen een klik met hen en ik heb me voorgenomen hen op te zoeken in deze twee weken.

Ik heb erg genoten van de omgeving, voel me erg op m'n plek, al klinkt dat misschien gek, maar ik heb vandaag toch echt weer ervaren dat God aan het werk is in Bazna en dat hij mij onder andere geroepen heeft hierbij betrokken te zijn. En dan is Roemenië een ontzettend mooi land, zowel in de gewone, als in de geestelijke wereld. Ik ben benieuwd wat er de komende weken allemaal nog gaat gebeuren. Morgen in ieder geval naar een bandenspecialist, want één van de achterbanden heeft een behoorlijk bobbel aan de zijkant. Lijkt mij niet wijs daar lang mee door te rijden.