Liliana

Dit is waarschijnlijk het laatste item dat ik hier in Roemenië schrijf. Zoals al gezegd hoop ik morgen weer thuis op de bank bij Mirjam en de kids te zitten. Vandaag was een goede dag. De dag begon weer met pakketten wegbrengen. Het bezoek aan Liliana en haar man Georghe was erg bijzonder. Zij wonen in zo'n typische Oost-Europese communistisch Block.
Liliana is een diep gelovige vrouw die in vuur en vlam staat voor Jezus. Ze vertelde van de vele wonderen zie ze meegemaakt had in het gebed. Haar moeder woont op het moment bij haar in. Ze is 87 jaar en is onlangs gevallen en heeft drie weken in het ziekenhuis gelegen vanwege problemen met haar rug. De zorg in het ziekenhuis was minimaal simpelweg omdat men haar te oud vond om nog zorg aan te verlenen.

We mochten voor haar bidden en tijdens het gebed bepaalde God me bij psalm 68 vers 5 en 6 voor haar.

vader van wezen, beschermer van weduwen, 
God in zijn heilig verblijf.
God geeft eenzamen een thuis 
en gevangenen vrijheid en voorspoed. 
Maar opstandigen zullen wonen op dorre grond.

Toen we klaar waren met bidden vertelde Liliana kort wat oma allemaal had meegemaakt. Toen ze 4 jaar verloor ze in een paar maanden tijd haar beide ouders en we ze opgevoed door haar grootouders. Op haar negentiende is oma getrouwd. Na enkele maanden kreeg ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die veel schade deed aan haar ingewanden. De doktoren hadden haar naar huis gestuurd om te sterven. Ze bleef wonderwel leven. Haar man kreeg onderwijl tuberculose en stierf. Na enkele maanden was ze al weduwe. Na opnieuw getrouwd te zijn heeft ze twee kinderen gekregen, waaronder Liliana. Na de door van haar tweede man is in huis van haar zoon getrokken. Deze verloor zijn baan en werd alcoholist en heeft het zijn moeder zwaar gemaakt,soms ook met fysiek geweld. Toen ik dat hoorde bleek hoe precies het vers uit de psalm voor oma van toepassing is. God is een God die ons kent en precies wat we nodig hebben en Hij is de God die de eenzamen een liefdevol thuis wil geven. Staan wij als kerk/christenen open om een kanaal van Gods liefde te zijn.

Vanavond als laatst activiteit gesproken in de kerk van pastor Lin in Voila. Zo'n 25 mensen waren bij elkaar gekomen. Ze zongen traditionele zigeunerliederen, zonder instrumenten, alleen met de stem. Hard en wat klagerige stijl van zingen maar wel vol emotie.
Ik mocht spreken over 1 Johannes 4 : 18: volmaakte liefde drijft angst uit. We mogen Gods kinderen zijn en Zijn liefde ervaren. Hij is geen God die ons wil veroordelen. Hij wil ons juist als Zijn kinderen aannemen.

Ook hier mochten we (Jurjen en ik) bidden voor de mensen. Velen hebben een bemoediging nodig omdat het leven voor deze zigeuners hard is, vol afwijzing en armoede. Het was goed.

Ik kijk terug op een bijzondere tijd. Ik ben tevreden met alles wat ik kon deze tijd. Tevreden over de bemoediging die ik kon brengen bij vele mensen. Ik weet niet wanneer ik weer in Câmpina zal zijn, maar ik zal zeker terugkomen. Nehemia is een speciale plaats en de mensen zijn me dierbaar geworden. Ik weet zeker dat er nog bijzondere dingen gaan gebeuren in de gemeente, in het nieuwe gebouw. laten we voor hen blijven bidden.

Laatste dag alweer.

Winter

Het is nu dinsdagmorgen. De laatste dag hier alweer. Het sneeuwt een beetje en het  ziet er winters uit. Heel wat anders dan de zomerse temperaturen van vorige week. Ik moet eerlijk zijn dat ik dit fijner vind. In februari hoor je in Roemenië in de sneeuw te lopen, maar ik heb altijd liever koud weer gehad.

Gisteren hebben we (Henk en ik) 's ochtends een aantal voedselpakketten gemaakt en een deel daarvan rondgebracht.

Pakketten uitdelen.

Deze pakketten waren vooral bestemd voor leden van de kerk.

Bij een aantal gezinnen zijn we even binnen geweest om een kop (Roemeense) koffie te drinken en tijd te nemen voor hen te bidden.
Van sommige gezinnen komen alleen de kinderen naar de kerk. Deze kinderen horen het evangelie en via hen ook de ouders. Het is al een aantal keren gebeurd dat de ouders later ook gaan komen en een keuze voor Jezus maken.

Roemeense koffie: gekookt in een pan!

Er is veel om voor te bidden. Veel mensen zijn ziek en dat is een hele zorg voor hen. Vooral omdat het een drama is om in het ziekenhuis te liggen en de meeste medisch zorg moet zelf betaald worden.

De mensen zijn dankbaar dat je de tijd voor hen neemt. Er is ook een verwachting dat God zal werken.

's Avonds op bezoek geweest, met Henk, Ineke en David, bij Gigi en Sara en genoten van een heerlijk maaltijd die Sara voor ons bereid had.

Gigi is vorig jaar in Nederland geweest en heeft zijn getuigenis gegeven hoe hij God gevonden had in de gevangenis. Zij hebben visie van God gekregen om voor de vele wezen in Roemenië huizen te starten waar een gezin een aantal weeskinderen als pleegkinderen opvangt.

Sarmale

Gisteren weer een zondag in Câmpina meegemaakt. Ik mocht preken over 2 Corinthe 5; we hebben de taak om mensen te verzoenen met God. Zie mijn vorige item. Het was een goede dienst met een hele fijne aanbidding. Na de dienst mocht ik weer met diverse mensen bidden. Twee tienermeisjes wilde hun hart aan (opnieuw) aan de Heer geven en een oudere man kwam om zich toe te wijden aan God. Dit waren hele bijzondere momenten. Het is telkens weer speciaal voor mij  om in Nehemia te spreken. Het voelt net als thuis in Beth-Shalom.
Na de dienst met Jurjen en Dana meegeweest om daar de zondagmiddag door te brengen. We aten 's middags Sarmale, een typisch Roemeens gerecht. Dit zijn gehaktrolletjes met rijst

Sarmale

gehuld in koolbladeren. Origineel is de kool voor de winter in een vat met zout gezet om te verzuren. Ik vind het lekker, zeker als er spekreepjes bij zitten zoals Dana gisteren had. Geserveerd met Smântâna, zure room, is het een gerecht dat de Roemenen eten bij speciale gelegenheden zoals een bruiloft.

Voor de liefhebbers hier een snel recept dat in Holland goed te maken is.

Ingrediënten

500 gram rundergehakt

500 gram varkensgehakt

1 blikje tomatenpasta

zout

peper

2 eetlepels rijst (ongekookt)

1 grote witte kool

1 grote ui

250 gram spekjes (reepjes)

500 gram zuurkool

1 eetlepel hele peperkorrels

1 laurier blad

Bereidingswijze

Vulling: mix het rundergehakt, varkensgehakt, 1 eetlepel tomatenpasta, zout en peper en rijst. Zet het mengsel aan de kant terwijl je de koolbladeren bewerkt.

Kook de koolbladeren in water en zout tot ze goed op te rollen zijn. (5-10 min). Neem de koolbladeren uit het water en rol per blad ongeveer 1 tot 2 eetlepels van het vleesmengsel in het blad.

Bak de spekjes in een pan samen met de ui totdat de ui lekker bruin is. Voeg de zuurkool toe (zonder vocht),de peperkorrels en de 3 theelepels tomatenpasta (en eventueel zout als het geheel niet zout genoeg is) en kook dit voor 3 minuten. Zet het aan de kant.

Neem een grote diepe pan en leg hierin 1/3 van de zuurkoolmix met ui en spek. Hieroverheen komen de gevulde en opgerolde koolbladeren. Hierover komt weer een laag van de zuurkoolmix en weer een laag koolbladeren. Maak ongeveer 4 lagen van ieders.

Vul de pan met water zodat ze lagen onder water komen te staan (niet te ruim!). Voeg hierbij het laurierblad toe.

Kook het geheel op laag / middel vuur ongeveer 2 - 2 1/2 uur. Na 2 uur haal 1 rol eruit en controleer of het geheel goed gaar is. Als het geheel gaar is neem het laurierblad eruit.

Verdeel het geheel over een grote ovenschaal en bak het geheel in de oven voor 30 minuten op 200C. Als het goed is zal er een krokante korst op het geheel ontstaan.

Het gerecht is goed in te vriezen en kan in de vriezer wel een maand lang bewaard worden!!!

Gewoon mooi.

Hieronder het bijbelgedeelte waaruit ik mag preken vanochtend in de Nehemia-gemeente in Câmpina. Omdat het zo'n mooi gedeelte is volgt hier de tekst:

2 Corinthe 5 : 10 - 21

Want wij moeten allen voor de rechterstoel van Christus openbaar worden, opdat ieder vergelding ontvangt voor wat hij door middel van zijn lichaam gedaan heeft, hetzij goed, hetzij kwaad.  

Nu wij dus deze vrees voor de Heere kennen, bewegen wij de mensen tot het geloof; en voor God zijn wij openbaar geworden, maar ik hoop ook voor uw gewetens openbaar te zijn.

Want wij bevelen onszelf niet opnieuw bij u aan, maar wij geven u een aanleiding tot roem over ons, opdat u iets te zeggen zou hebben tegen hen die in het uiterlijke roemen en niet in wat er in het hart leeft.

Want wanneer wij buiten onszelf zijn, dan is dat voor God; en wanneer wij bij ons verstand zijn, dan is dat voor u.

Want de liefde van Christus dringt ons, die tot dit oordeel gekomen zijn: als Eén voor allen gestorven is, dan zijn zij allen gestorven.

En Hij is voor allen gestorven, opdat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem Die voor hen gestorven en opgewekt is.

Zo kennen wij vanaf nu niemand naar het vlees; en al hebben wij Christus naar het vlees gekend, dan kennen wij Hem nu zo niet meer.

Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden.

En dit alles is uit God, Die ons met Zichzelf verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening van de verzoening gegeven heeft.

God was het namelijk Die in Christus de wereld met Zichzelf verzoende, en aan hen hun overtredingen niet toerekende; en Hij heeft het woord van de verzoening in ons gelegd.

Wij zijn dan gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons smeekt. Namens Christus smeken wij: laat u met God verzoenen.

Want Hem Die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde gemaakt, opdat wij zouden worden gerechtigheid van God in Hem.

Kan God door ons heen smeken dat de mensen om ons heen zich met Hem verzoenen?

Centrul Cristin Nehemia

De enthousiaste vrouwengroep.

Het is nu zaterdagmorgen. Tijd om weer een item te schrijven voor mijn weblog. Er is dan ook weer genoeg
gebeurd gisteren.
Gisteren begon de dag met een bezoek aan de vrouwengroep van de Nehemia gemeente, hier in Câmpina. Zo'n tien vrouwen waren gekomen naar deze bijeenkomst. Dana, de vrouw van de voorganger, had mij als spreker uitgenodigd om te spreken. Ze vroeg of ik door kon gaan op mijn preek over onze positie die we hebben in Christus en dat we die in moeten nemen.
Ik heb gesproken over Romeinen 8 : 14-19:

14  Want allen, die door de Geest Gods geleid worden, zijn zonen Gods.
15  Want gij hebt niet ontvangen een geest van slavernij om opnieuw te vrezen, maar gij hebt ontvangen de Geest van het zoonschap, door welke wij roepen: Abba, Vader.
16  Die Geest getuigt met onze geest, dat wij kinderen Gods zijn.
17 ¶  Zijn wij nu kinderen, dan zijn wij ook erfgenamen: erfgenamen van God, en medeerfgenamen van Christus; immers, indien wij delen in zijn lijden, is dat om ook te delen in zijn verheerlijking.
18  Want ik ben er zeker van, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid, die over ons geopenbaard zal worden.
19  Want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden der zonen Gods.

We kunnen weten dat we zonen en dochters van God zijn omdat God dat zelf met de Heilige Geest zegt. We mogen alle schuld en minderwaardigheid van ons afleggen en vrijmoedig bij God komen. Maar we zijn ook erfgenamen. De mens is gemaakt om deze wereld te beheren en deze opdracht hebben we als kerk nog steeds. De schepping wacht erop dat we als zonen van God zichtbaar worden en net als Jezus laten zien dat God nog steeds de mens opzoekt, wil bevrijden en redden.
Er was een fijne atmosfeer en de vrouwen pakten echt de boodschap en gaven zelfs getuigenissen van wat ze al hadden meegemaakt en konden elkaar zo bemoedigen. Na afloop mocht ik voor alle vrouwen persoonlijk bidden en woorden van God doorgeven. Eén vrouw was tot tranen toe geroerd en vroeg me hoe ik wist waar ze allemaal mee zat. Dat wist ik niet, maar de Heilige Geest. Ik ben blij dat God me zo gebruikt heeft deze morgen. Het was trouwens de eerste keer dat ik op een vrouwenbijeenkomst mocht spreken.

De tiener-/jeugdgroep

's Middags naar Civa geweest een vrouw die ernstig ziek is. Ze heeft heeft uitzaaiingen gekregen na een behandeling van borstkanker. Dan hoor je haar verhaal en weet je dat je nog steeds in Roemenië bent. Na de operatie in 2012, waarbij een borst is afgezet, is er eigenlijk geen nabehandeling geweest om uitzaaiingen te controleren. Dat had wel gekund, maar dan had ze de dokter moeten omkopen met sigaretten en alcohol.
Ik heb voor haar gebeden dat ze mag genezen, maar ook dat ze rust mag vinden. Dat ze mag weten dat ze in de nabijheid van God kan zijn, ondanks haar ziekt. Bidt voor haar en haar man.

Amerikaans liften

De avond stond in het teken van de tieners en de jeugd van Nehemia. Ruben en Inga die normaal de groep
leiden zijn nog in Nederland en hadden mij gevraagd of ik de avond wilde invullen en dat heb ik gedaan. Na het lied, You can smile, gezongen te hebben heb ik gesproken over Daniël. Daniël was een tiener toen hij gevangen genomen werd en naar Babylon werd afgevoerd. Daar koos hij ervoor God te blijven volgen en geen heidens afgodeneten te eten. Dit had zijn dood kunnen betekenen, maar God was met hem. Ik heb de tieners uitgedaagd om zich ook niet voor Jezus te schamen en net als Daniël te kiezen om Hem te volgen.

Knutselen met brooddeeg.

Er waren twee nieuwe meisjes en zij dat ze een meisje kent uit haar flat die zich ook niet schaamt voor Jezus. Blijkt één van de meisjes te zijn die naar de zondagsschool van de kerk komt. Een mooie getuigenis. We hebben de avond afgesloten met een aantal kringspelletjes onder andere Amerikaans liften. Hierbij moet je in een ritme klappen en op je bovenbenen slaan en tegelijkertijd nummers van jezelf en een ander noemen om de beurt te geven. Gaat het niet ritmisch dan moet je achteraan aansluiten. Je nummer verandert steeds dus je moet goed opletten anders zit jij achteraan. Mijn benen zijn er aardig blauw van, iets te fanatiek geweest.

Vanmorgen was er de knutselclub. Elke zaterdag knutselt Henk met een groep kinderen om een band op te bouwen. Vanochtend hebben ze met brooddeeg allerlei dingen gemaakt.

Het is goed om zo betrokken te zijn met de Nehemia gemeente. Ik voel me er zo thuis en geestelijke zitten we zo op de zelfde golflengte.
Ik ben God dankbaar voor wat Hij hier doet. Nehemia is een plek waar vele Roemenen die verwond zijn door de het harde leven van armoede en afwijzing genezing kunnen vinden. Laten we voor hen een zegen blijven bidden.

Bliksembezoek...!

Armoede in Voila

Het is nu donderdagavond en ik ben weer terug van een trip naar Bazna. Gisteren vertrokken voor één overnachting om vandaag weer terug te komen. Voordat ik daarover verslag doe eerst nog een terugblik naar dinsdag. Dinsdagochtend hebben Henk en ik een aantal voedselpakketten weggebracht naar Voila. Daar woont Rodica met haar kinderen. Rodica komt naar de kerk.
Er heerst veel armoede in dit gebied. Hier wonen de Roma-zigeuners en het is best deprimerend om daar te zijn. Zo is er door de armoede veel criminaliteit, bijvoorbeeld mannen die hun vrouwen of dochters prostitueren langs de hoofdweg.

Een klein beetje hulp

De Roma worden ook nog steeds achtergesteld en uitgebuit. Zo vertelde Henk dat één avn de dochters van Rodika moest bevallen van een baby. Toen er voor een ambulance gebeld werd, weigerden men er één te  sturen. De vrouw heeft toen naar het ziekenhuis moeten lopen, gevolg was dat ze het kind heeft verloren.

Ik was best onder de indruk van deze uitzichtloze situatie. Op zo'n moment kun je niet veel meer dan bidden dat er een doorbraak gaat komen.

Schoenen sorteren

Op de terugweg op bezoek geweest bij Pastor Lin. Volgende week dinsdag hoop ik bij hem te kunnen preken. Hij heeft een kleine kerk in Voila.

De middag zijn we bezig geweest om een grote hoeveelheid schoenen uit te zoeken en te sorteren op maat, voor mannen, vrouwen en kinderen. deze schoenen worden uitgedeeld aan gezinnen in de armere wijken van Câmpina.

De middag hebben we afgesloten door te kijken naar de 10 km schaatsen  van de mannen.

Florina en Mirjam (mooie naam)

Zoals al gezegd ben ik gisteren naar Bazna geweest om de plannen voor de zomer door te nemen. Op de heenweg ben ik bij Jo en Ron in Igishe langs geweest. Het was een verrassingsbezoek en ik had een hoeveelheid vitaminen voor hen. We hebben kort het Jacodu-project doorgenomen. Er gaat weer heel wat gebouwd worden. In april hoop ik daar weer op bezoek te gaan
Het was goed om de broeders en zusters in Bazna weer te zien. We hebben een aantal zaken doorgesproken waar we in Nederland weer mee aan de slag kunnen. Ik heb mogen bidden met de oudsten van de kerk.

Oma, mama Alexandra en Filip

Jonut en Florina hebben nu twee prachtige dochters. Mirjam is een half jaar en lacht veel.

Vandaag op de terugweg bij Sorin en Alexandra op bezoek geweest. Ook daar is een baby geboren. Filip is nu vier maanden en wat wij Hollands welvaren zouden noemen, of Roemeens welvaren. Bij Sorin ontkom je niet aan de goede zorgen van Meuca (de moeder van Sorin), en moet je mee-eten. Het was goed om zo alle vrienden weer te zien, al was het dan in één dag. Ik was ook wel moe toen ik weer terugkwam bij Henk en Ineke.

Morgen weer een drukke dag, 's Ochtends heeft Dana me uitgenodigd om te spreken bijeenkomst van de vrouwen van de kerk. Morgenmiddag is een bezoek gepland bij Civa een ernstig zieke vrouw. Morgenavond mag ik de tieners leiden. Genoeg te doen dus.

250.......!!

Mijn 250 ste weblog-item. Waar blijft de tijd? Op 7 maart 2009 heb ik het eerste regeltje gepost op mijn blog:

"Nog een maand en dan ga ik weer. Voor 3 weken naar Roemenië."

De "spiegel"

Nu zijn we bijna vijf jaar later, met 250 blogberichten en meer dan 12500 hits. Tijd om even terug te blikken. Mijn eerste item was best wel een heftige gebeurtenis. Op de rondweg om Boedapest was op Paaszondag mijn buitenspiegel door een fazant aan diggelen gevlogen. Eerst was ik onzeker wat er zou gebeuren, maar ik kon het in vertrouwen over geven aan God. De chauffeur van de sleepwagen heeft de spiegel provisorisch bij zijn huis gerepareerd. Klik hier om het bericht te lezen.

Uzice

Een van de mooie momenten, die ik mij herinner is mijn eerste reis naar Servië geweest waar ik met de bus niet in mocht omdat ik niet de originele papieren had meegekregen van het verhuurbedrijf.  Sta je daar aan de Roemeens-Servische grens. Speciaal een tweede auto gehuurd in Timisoara. Na een reis van 19 uur kwam ik samen met Bèta in Uzice aan zonder enige spoor van vermoeidheid.
Het ligt nog steeds in mijn verlangens weer eens die kant op te gaan.
Klik hier om het verslag van die dag te lezen.

Henk in de kaarsenmakerij.

Natuurlijk wil ik ook de mooie momenten noemen die ik meegemaakt heb in Câmpina, bij en Henk en Ineke in de Nehemia gemeente. Sinds 2009 2 à 3 keer per jaar een bezoekje aan deze stad voorbij de Karpaten. Vele keren heb ik mogen spreken in de gemeente en met vele mensen mogen bidden. Vooral de gesprekken met de meiden van Mana Deschisa staan me uit de eerste reizen nog goed voor ogen. Als ik dit schrijf ben ik ook weer in Câmpina. Klik hier om het verslag van mijn eerste bezoek weer eens terug te lezen.

De begrafenisstoet

Er waren natuurlijk ook verdrietige  momenten. Het overlijden van Lenuta tijdens de heenreis in 2011 staat me ook nog helder voor ogen. Het was de eerste keer dat ik een Roemeense begrafenis mee heb gemaakt. Indrukwekkend was het moment dat het graf werd dichtgegooid. Vooral het geluid van de eerste scheppen aarde ging door merg en been. We missen Lenuta nog steeds, ze was er bij van het begin dat we in Bazna betrokken raakte. Het item is nog steeds het meest bezochte item van mijn blog. Klik hier om het in memoriam van Lenuta te lezen.

Jacodukids

Als laatste bijzonder moment van de afgelopen jaar wil ik mijn eerste bezoek aan Jacodu. In oktober 2010 namen Jo en Ron mee naar een dorpje in het district Muresh. Ze wou ons de armoede van een kleine zigeunergemeenschap laten zien. Het was een hartverscheurend tafereel. Smerige huisjes, smerige kinderen en een uitzichtloze situatie. Varkens in Nederland waren beter af dan deze gezinnen. Het heeft geleid tot een bijzondere Kerstdienst in Beth-Shalom dat jaar, waardoor de huizen verbeterd konden worden, zodat ze droog konden wonen. Nu drie en een half jaar later is het verbazingwekkend wat er bereikt is. De kinderen gaan naar school en krijgen bijles in het activiteitenhuis, wat we hebben helpen opknappen in 2012. De kinderen herken je haast niet weer. Lees hier het verslag van mijn eerste bezoek aan Jacodu.

Er zijn nog meer momenten die ik zou kunnen noemen, de bezoeken aan "The Sanctuary", of mijn eerste ervaring bij Victory Outreach, maar deze kunt u/jij zelf weer eens nalezen.

Als ik nu zo terugdenk en teruglees wat ik de afgelopen jaren heb beleefd, dan ben ik dankbaar voor al die mooie momenten. Ik dank God dat Hij mij geroepen heeft om te gaan naar al die plaatsen die ik heb mogen bezoeken. Ik mocht iets van Zijn Liefde delen met de bijzondere mensen die ik heb ontmoet op al mijn reizen. Maar er is nog veel te doen. Zo werd ik vandaag weer geraakt door de armoede en wanhoop waarin nog zovelen moeten leven. Er zullen dus nog wel meer items volgen. Ik hoop dat u/jij als lezer betrokken wil blijven bij het werk van God in onder andere Roemenië. Bidt voor de nood van de mensen in dit gebied, bidt dat God nog meer arbeiders zal uitzenden in oogst.

Dank voor alle momenten die u/jij hebt genomen om mijn weblog te lezen.

Typisch Roemenië.....

Het is nu maandagavond. Vandaag weer kennis gemaakt met het bijzondere land Roemenië. Vanochtend zijn we (Henk en ik) eerst naar het nieuwe gebouw van Nehemia geweest. Er is erg veel gedaan. Alle binnenmuren zijn geplaatst, verwarming en elektra geïnstalleerd en het plafond is bijna klaar. Een heel verschil met oktober.

Er wordt nu gewerkt aan een podium en de vloer wordt afgewerkt. Jurjen is er ontzettend druk mee, maar heeft prima werk afgeleverd.

Na dit bezoek gingen we meneer Baiceanu ophalen samen met zijn vrouw. Hij moest naar Ploiesti voor een medisch keuring om in aanmerking te komen voor een operatie aan zijn ogen. Hij heeft namelijk staar en is zo goed als blind, verder is hij erg slecht ter been als gevolg van een hersenbloeding. Blijkbaar is een verklaring van een arts in Câmpina niet genoeg en moest hij deze zware reis ondergaan. Bij het bureau zou hij in de auto blijven wachten en zou zijn vrouw de papierwinkel regelen en de controleur ophalen. We hebben bijna anderhalf uur gewacht voordat mevrouw Baiceanu terugkwam met de mededeling dat de verwijzing van de sociale dienst uit december niet meer geldig was en dat ze maar terug moest komen met een nieuwe. Er is geen arts geweest om hem te checken.

En dat is nu typisch Roemeens, alles volgens de regeltjes. Enige menselijk invoelend vermogen ontbreekt. Veel mensen zijn depressief door dit systeem, het straalt uit in alles. De troosteloze blocks, de grauwe wegen. Dit land leeft onder een grauwsluier, gelukkig mogen wij hoop brengen. Laten we voor het land blijven bidden.

Wachtend op de terugkeer van mevrouw Baiceanu verbaasde ik me over een verkeersbord dat ik zag:

Eerst deed het me denken aan een doodshoofd, of een gasmasker, maar ik denk dat het een hoofd met een bril is. Dus ik vermoed dat je hier uit moet kijken voor oude en/of blinden die hier oversteken. Ook dit is typisch Roemeens.

Maar goed, we hebben een hele ochtend gewacht en voor niets 30 kilometer gereden. Volgende week vrijdag is er weer een nieuwe kans.

's Middags een aantal voedselpakketten gemaakt die we morgen gaan rondbrengen. Ondanks alles is het toch dankbaar werk de mensen hier te helpen met wat je kan doen.

Zondag in Câmpina

Perfecte liefde

Vanochtend weer naar de dienst in de de Nehemia-gemeente geweest.
Het voelt vertrouwd om daar te zijn. De afgelopen jaren zijn de banden met deze gemeente erg gegroeid en ik merk dat ik me thuis voel.
Ik mocht spreken, hetgeen Jurjen goed uitkwam. De afgelopen dagen hadden zij cursus in Boekarest en met de bouw van de nieuwe kerk is er dan weinig tijd om je voor te bereiden.
De zangdienst werd geleid door Jurjen, zijn vrouw en zijn dochter. Ruben in Inga die normaal de muziekgroep leiden zijn voor drie weken in Nederland. Mooi om de familie zo samen te zien werken.

De familie Nagel

Ik mocht spreken over het beeld van het  puzzelstukje. Soms heb je van die grote puzzels met erg veel lucht en elk stukje lucht lijkt op elkaar. Toch is ieder stukje uniek, want als je één stukje lucht mist dan is de puzzel niet compleet en minder waard. Zo is ieder mens uniek en heeft God een plaats in Zijn puzzel. Als Hij ons mist gaat Hij naar ons op zoek. Net zoals de gelijkenis van het verloren schaap. Wij mogen gaan ontdekken dat onze waarde bepaald wordt door het plan dat God met ons leven heeft. Wij zijn waardevol voor Hem. Zijn liefde voor ons geeft ons onze identiteit.

Een echte Roemeense maaltijd

Na de preek mochten we weer met veel mensen bidden. Veel mensen worstelen met gevoelens van minderwaardigheid en een negatief zelfbeeld. Ik vind het nog steeds een voorrecht dat God me wil gebruiken om mensen Zijn hart te laten ontdekken. Iets waar ik zelf ook steeds mee bezig ben.

's Middags heb ik mijn huiswerk afgemaakt voor het Docentontwikkelteam waar ik dit jaar in zit. Donderdag as. is er weer een bijeenkomst waar ik helaas niet bij kan zijn. Maar ik heb wel het materiaal dat ik zou leveren opgestuurd. Natuurlijk ook de fantastische 1500 meter voor de vrouwen gezien.

Als avondmaaltijd stond eronder andere mamaliga op het menu. Gemaakt door een van de vrouwen uit de kerk als dank voor het kledingpakket dat ze deze week mocht ontvangen.  Mamaliga is een soort pap van maismeel. Met kaas en ei een traditioneel Roemeens recept. Je moet er van houden.

Lente in Roemenië

Wachten op het vliegtuig.

De eerste dag zit er al weer een groot deel op. Gisteren een voorspoedige vlucht gehad al zitten de stoelen van Wizzair toch wel wat krapjes. Bijzonder was te zien dat in het tijdschrift van Wizzair een artikel over Bazna stond. Over de mogelijkheden in de het kuuroord dat zich in het dorp bevindt.

Na een auto gehuurd te hebben ben ik naar Victory Outreach gereden om daar de nacht door te brengen bij Pator Lukas en zijn vrouw Lisa.
Henk en Ineke zouden daar ook zijn omdat zij in Boekarest een cursus volgen. Het was goed om Lukas en Lisa weer te ontmoeten.

Bazna internationaal bekend.

Het is nog steeds bijzonder om mee te maken hoe zij zich vol overgave inzetten voor de verschoppelingen van de straat. Zo is hun pleegdochter Florina, waar zij al jaren voor gezorgd hebben toch weer teruggevallen en op straat leeft. Haar zoontje Lukas jr. leeft nog wel in het huis van Victory Outreach.  Zo zijn er dieptepunten, maar ook hoogtepunten. Volgende week zondag worden er 9 mensen gedoopt, deels mensen van de straat, maar allemaal mensen die Victory Outreach heeft bereikt in hun bediening. Het is dit jaar een jubileumjaar, het is vijf jaar geleden dat Lukas en Lisa officieel gestart zijn als Victory Outreach kerk.

Bijbelstudie in the Home.

's Nachts goed geslapen. Het was wel onrustig op straat. Het is een wijk met veel criminaliteit en prostitutie. De overbuurman heeft in Nederland gevangen gezeten wegens mensenhandel en "leidt nog steeds de buurt".

Na het ontbijt mocht ik een korte Bijbelstudie geven voor de mannen die nu in de de "mannen-home" zitten, het opvanghuis voor verslaafde en ontspoorde mannen van de straat. Ik mocht spreken over Gods logica dat 1 meer is dan 99.

De zon schijnt, het wordt 15 graden en
er ligt nog sneeuw.

Voor God is het verloren schaap belangrijker dan de 99 die geen hulp nodig hebben. Gods hart uit naar hen die verloren zijn
Het doet mijn hart zeer als je de verwerping in de ogen van de mensen ziet. Ik kon na afloop bidden voor Christina, een jonge vrouw, vier en een halve maand zwanger, Zij leeft met haar vriend Dimitri een zwervende bestaan en hebben geen vaste plaats om te wonen. Overdag kan ze terecht in Victory Outreach, maar voor de nacht niet. Ze wonen nu tijdelijk in een kamer van een vriend. Maar of ze daar kan bevallen is onzeker. En zo zijn er zovele verhalen. Je voelt je soms machteloos, maar ik geloof dat gebed veel doen omdat we een God hebben die veel kan doen.
Ik blijf voor hen bidden, Het was een goede tijd zo in Victory Outreach, Lukas en Lisa waarderen het als je ze bezoekt om hun te bemoedigen. Ik zelf wordt op mijn beurt bemoedigd door de gedrevenheid van hen. Laten we voor hen blijven bidden.

In de loop van de middag naar Câmpina gereden. Het is hier bijna lente. Het kwik loopt volgende verwachtingen op naar 15-18 graden Celsius, tegelijkertijd liggen er nog enorme sneeuwwallen te smelten en zijn grote gedeelten van het land nog wit. In het huis van Henk en Ineke aangekomen heb ik nog net de ontknoping kunnen zien van het schaatsen van de mannen op de 1500 meter. Jammer van die drieduizendste seconde. Maar wat is dat vergeleken met de problemen van Christina in Boekarest??!

Morgen mag ik spreken in de Nehemia-gemeente.

Nummer 29

Even rust. Mijn tas gepakt voor alweer de negenentwintigste keer dat ik naar Roemenië reis. Morgenmiddag vlieg ik van Dortmund naar Boekarest. Hoofddoel van mijn reis is Câmpina. De familie Pas opzoeken en de gemeente Nehemia dienen. De eerste nacht zal ik verblijven in Victory Outreach bij Pastor Lucas en zijn vrouw Lisa. In ieder geval staat er ook een bezoek gepland aan de kerk van pastor Lin. Ik hoop daar te spreken en de broeders en zuster te bemoedigen. Indien het weer goed is probeer ik ook een dag naar Bazna te gaan om één en ander voor de zomer te bespreken. Uiteindelijk hoop ik woensdag 26 februari dan weer terug te vliegen naar Nederland.
Ik moet nog wel omschakelen, het is waanzinnig druk geweest de afgelopen weken. Avonden druk met school en gemeente, tussendoor ook nog last gehad van nierstenen en toch nog een aantal klussen voor school die ik mee moet nemen naar Roemenië. Toch zie ik er naar uit om weer te kunnen dienen. Daar ligt mijn roeping.  Ook in Roemenië kan het hectisch zijn, maar ik ervaar daar toch een heerlijke rust. Ik heb er weer zin in.