250.......!!

Mijn 250 ste weblog-item. Waar blijft de tijd? Op 7 maart 2009 heb ik het eerste regeltje gepost op mijn blog:

"Nog een maand en dan ga ik weer. Voor 3 weken naar Roemenië."

De "spiegel"

Nu zijn we bijna vijf jaar later, met 250 blogberichten en meer dan 12500 hits. Tijd om even terug te blikken. Mijn eerste item was best wel een heftige gebeurtenis. Op de rondweg om Boedapest was op Paaszondag mijn buitenspiegel door een fazant aan diggelen gevlogen. Eerst was ik onzeker wat er zou gebeuren, maar ik kon het in vertrouwen over geven aan God. De chauffeur van de sleepwagen heeft de spiegel provisorisch bij zijn huis gerepareerd. Klik hier om het bericht te lezen.

Uzice

Een van de mooie momenten, die ik mij herinner is mijn eerste reis naar Servië geweest waar ik met de bus niet in mocht omdat ik niet de originele papieren had meegekregen van het verhuurbedrijf.  Sta je daar aan de Roemeens-Servische grens. Speciaal een tweede auto gehuurd in Timisoara. Na een reis van 19 uur kwam ik samen met Bèta in Uzice aan zonder enige spoor van vermoeidheid.
Het ligt nog steeds in mijn verlangens weer eens die kant op te gaan.
Klik hier om het verslag van die dag te lezen.

Henk in de kaarsenmakerij.

Natuurlijk wil ik ook de mooie momenten noemen die ik meegemaakt heb in Câmpina, bij en Henk en Ineke in de Nehemia gemeente. Sinds 2009 2 à 3 keer per jaar een bezoekje aan deze stad voorbij de Karpaten. Vele keren heb ik mogen spreken in de gemeente en met vele mensen mogen bidden. Vooral de gesprekken met de meiden van Mana Deschisa staan me uit de eerste reizen nog goed voor ogen. Als ik dit schrijf ben ik ook weer in Câmpina. Klik hier om het verslag van mijn eerste bezoek weer eens terug te lezen.

De begrafenisstoet

Er waren natuurlijk ook verdrietige  momenten. Het overlijden van Lenuta tijdens de heenreis in 2011 staat me ook nog helder voor ogen. Het was de eerste keer dat ik een Roemeense begrafenis mee heb gemaakt. Indrukwekkend was het moment dat het graf werd dichtgegooid. Vooral het geluid van de eerste scheppen aarde ging door merg en been. We missen Lenuta nog steeds, ze was er bij van het begin dat we in Bazna betrokken raakte. Het item is nog steeds het meest bezochte item van mijn blog. Klik hier om het in memoriam van Lenuta te lezen.

Jacodukids

Als laatste bijzonder moment van de afgelopen jaar wil ik mijn eerste bezoek aan Jacodu. In oktober 2010 namen Jo en Ron mee naar een dorpje in het district Muresh. Ze wou ons de armoede van een kleine zigeunergemeenschap laten zien. Het was een hartverscheurend tafereel. Smerige huisjes, smerige kinderen en een uitzichtloze situatie. Varkens in Nederland waren beter af dan deze gezinnen. Het heeft geleid tot een bijzondere Kerstdienst in Beth-Shalom dat jaar, waardoor de huizen verbeterd konden worden, zodat ze droog konden wonen. Nu drie en een half jaar later is het verbazingwekkend wat er bereikt is. De kinderen gaan naar school en krijgen bijles in het activiteitenhuis, wat we hebben helpen opknappen in 2012. De kinderen herken je haast niet weer. Lees hier het verslag van mijn eerste bezoek aan Jacodu.

Er zijn nog meer momenten die ik zou kunnen noemen, de bezoeken aan "The Sanctuary", of mijn eerste ervaring bij Victory Outreach, maar deze kunt u/jij zelf weer eens nalezen.

Als ik nu zo terugdenk en teruglees wat ik de afgelopen jaren heb beleefd, dan ben ik dankbaar voor al die mooie momenten. Ik dank God dat Hij mij geroepen heeft om te gaan naar al die plaatsen die ik heb mogen bezoeken. Ik mocht iets van Zijn Liefde delen met de bijzondere mensen die ik heb ontmoet op al mijn reizen. Maar er is nog veel te doen. Zo werd ik vandaag weer geraakt door de armoede en wanhoop waarin nog zovelen moeten leven. Er zullen dus nog wel meer items volgen. Ik hoop dat u/jij als lezer betrokken wil blijven bij het werk van God in onder andere Roemenië. Bidt voor de nood van de mensen in dit gebied, bidt dat God nog meer arbeiders zal uitzenden in oogst.

Dank voor alle momenten die u/jij hebt genomen om mijn weblog te lezen.