Gewoon maar een dag in Jacodu.

Donderdag 17 april alweer. Hoogste tijd om weer een update te geven van mijn activiteiten hier. Dinsdag heb ik vooral bezoekjes afgelegd. Bij Nellu en Hilda koffie gedronken en bijgepraat over hun familie. Hun oudste zoon Ionut blijkt getrouwd te zijn vorige maand en is nu weer in Duitsland. s Avonds gegeten bij Gietze en Danielle Mereu. Goed om de mensen te ontmoeten en te bemoedigen.

Brandon, Murray en Hugh

Gisteren al om half acht vertrokken naar Jacodu. Had met Jo en Ron afgesproken om de voortgang van het
project te bekijken. Het werd een mooie dag. Toen ik aankwam kwam er ook een echtpar uit Engeland aan met hun drie zonen. Mark en Hester, Brandon, Murray en Hugh zijn voor twee over om onder andere een broeikas op te bouwen, waar allerlei gewassen in verbouwd gaan worden. Het is een ontzettend leuk gezin, vrolijk ondanks het feit dat ze net drie dagen gereisd hadden en de nacht in hun kleine camper in Jacodu hadden doorgebracht. Met z'n allen hebben we de huizen bekeken die aangekocht zijn Jacodu om het project te ondersteunen.

Het huis voor de jongeren

Tegenover het activiteitencentrum dat er al is is er een huis aangekocht waar de jongeren die niet meer naar school gaan kunnen gaan wonen. Deze tieners, en Ioni (Tarzan's oudste zoon) zal de eerste zijn. Zijn krijgen werk in het landbouwproject. Het is de bedoeling dat zij op deze manier in hun levensonderhoud gaan voorzien door de verkoop van de landbouwprodukten die verbouwd gaan worden.
Hiervoor zijn al diverse stukken land aangeschaft. In het centrum van Jacodu is een ander huis aangeschaft door Engelse vrienden van Ron en Jo. Hier kunnen vrijwilligers verblijven en op het land bij dit huis zullen de kassen worden gebouwd. Toen het plan van de kassen ter sprake kwam bleek dat Tarzan, terwijl hij in de gevangenis zat, gewerkt heeft in kassen en dus ervaring heeft en zo dit deel van het project kan ondersteunen. Het is fantastisch om te zien hoe hij zich met hart en ziel inzet voor het project  in Jacodu. Mede dankzij hem is er veel bereikt.

Tarzan

Het land voor de broeikassen

 's Middags om twee uur kwam Robert met kleine Alex, Christi, Dana en Carolyn de Amerikaans muzieklerares. Zij kwam om met de kinderen van het Jacodu-project muziek te maken en allerlei leerzame spelletjes te doen. Wij volwassenen deden vrolijk mee en het was hilarisch om te zien. We hebben erg veel lol gehad. Het is bijzonder om te zien dat de kinderen van project rustig anderhalf uur konden mee doen zonder vervelend te worden. Dat vergeleken met 3 jaar geleden is het een wereld van verschil.

Jo wil als volgende fase kinderwerk gaan opstarten voor de kinderen van het project met als doel ze van de liefde van Jezus te vertellen. Hiervoor heeft ze contact gezocht met een kerk in Boiu een aantal kilometers van Jacodu vandaan. Ik krijg al jaren een nieuwsbrief per email van een kerk in Boiu. Ik weet niet hoe zij aan mijn adres gekomen zijn, ik ken de mensen in ieder geval niet. Toen ik een twee jaar terug is ben gaan kijken waar het lag kwam ik tot mijn verbazing erachter dat het zo dicht bij Jacodu ligt. Nu blijkt Tarzan's zuster in die kerk te zitten. Bijzonder dat God van te voren al dit contact via de emails heeft gelegd.

Het was bijzonder om mee te maken, mensen uit vier verschillende landen van over de hele wereld bij elkaar in een dorpje waar de wereld stil heeft lijken te staan, er is geen telefoon, zowel vast als mobiel. Mensen die duizenden kilometers hebben gereisd om zich het lot te bekommeren van een aantal zigeunerkinderen, om ze een betere toekomst te geven. Als je dan de lachende gezichten van de kinderen ziet dan weet je waar je het voor doet en is het de moeite waard.

De hele groep met Jo en Carolyn in het midden.