![]() |
| De kamer wordt ingeladen. |
's Avonds weer naar de familie Boancas geweest, daar een hele tijd met Sammy gesproken over de gemeente en hoe ik bepaalde ontwikkelingen zie. Er is veel te bespreken. Ik was wel onder de indruk van Sammy, hij is erg gegroeid en heeft een heldere kijk op de ontwikkeling van de kerk en BHOP. Tijdens het gesprek bij Boancas kwam er weer een transport van Waisenhilfe uit Duitsland met hulpgoederen voor de familie Boancas omdat zij 6 pleegkinderen verzorgen. Het was goed om Wolfgang weer te ontmoeten. Twee jaar terug had ik hem voor het eerst ontmoet. Hij was nu met een groep van ongeveer 7 à 8 personen. Het was een gezellig samenzijn, de Duitsers, George en Luminita en alle kinderen van George die voor Pasen op bezoek zijn. Ik geniet altijd van de hartelijkheid die er bij de Boancas familie is. We hebben zeker tot na half gepraat en daarna met elkaar gebeden. Zo stond deze dag in het teken van transport en gesprekken.
![]() |
| Wolfgang (l) en Karin (r) van het transport en Luminita |
Vanochtend Pasen gevierd met de kerk, het was een uitbundige dienst. Sammy leidde de zangdienst en Jonathan sprak. Het was goed.
Om één uur naar Reghin vertrokken op weg naar Fred en Jitske Renkema. Aanvankelijk zou ik daar ook Henk en Ineke ontmoeten, maar door hun autopech kon dat niet doorgaan. Zij zijn rechtstreeks naar Câmpina gereden.
Het weer was schitterend, mooie wolkenluchten en ik heb genoten van de reis. Roemenië is een land waar je niet op uitgekeken raakt.
Het was een plezierig weerzien met Fred en kennismaking met Jitske zijn vrouw. We hebben heerlijk in de tuin gezeten in de zon en elkaar bij gepraat over ons werk in Roemenië. Fred en Jitske werken voornamelijk voor stichting Immanuël. Hun werk varieert van leiden van homegroepen, meidenprogramma's en verlenen van humanitaire hulp.
We hebben elkaar kunnen bemoedigen door vooral op de grote daden van God te blijven zien en ze te blijven vertellen. Zeker als je een langere tijd betrokken bent bij werk in Roemenië kun je ontmoedigt raken doordat het soms lijkt alsof er niets gebeurt omdat alles zo langzaam gaat. Vooral in Roemenië heb je een lange adem nodig. Fred en Jitske zijn nu drie jaar in Roemenië.
Na de heerlijk maaltijd mochten we voor elkaar bidden. Het was voor mij een heerlijk rustmoment. Wij zullen elkaar vast wel weer ontmoeten. Op de terugweg weer genoten van het mooie land, nu in de ondergaande zon.
Morgen weer naar Boancas, om verder te praten over dingen die spelen en eten bij zuster Marioara.
| Een stukje van de achtertuin.. |
| Fred en Jitske. |


Geen opmerkingen:
Een reactie posten