A blessed new year.

An Nou Fericit. Happy new year! Gelukkig nieuw jaar.

Een nieuwe fase in het Jacodu-project.

In Jacodu is het Onderwijs-centrum (Learning Centre) in gebruik genomen. De kinderen van het Jacodu-project kunnen hier na schooltijd huiswerk maken of bijles krijgen. De juf van school komt en helpt de kinderen. Zij is voor een aantal uren ingehuurd door Love Light Romania. Het Learning Centre zal ook gebruikt worden voor de tieners uit Albesti om werkervaring op te doen op het gebied van houtbewerking, naaien etc.

Hieronder een film van Richard James Feaver over het Learning Centre.

 

Als u jij het werk van Love Light Romania wil steunen dan kan dat via Christen Gemeente The Cross in Nijverdal. Klik hier voor meer informatie

.

School in Blajel

Voor de zigeunergezinnen in Blajel zijn niet alleen containerwoningen neergezet. Ook is er achter het gemeentehuis een klaslokaal gemaakt van twee containers. Hier gaan de kinderen van de zigeunergezinnen naar toe en krijgen zij les. Hieronder een korte impressie. Het gebouw is voornamelijk door Robert, Tarzan en Moti van Love Light Romania gebouwd. De containers zijn door een Noorse hulpverleningsorganisatie geleverd.

 

Blajel Project - Classroom from Love Light Romania on Vimeo.

Opening Project Blajel

De containerhuizen voor de zigeunerfamilies in Blajel zijn klaar en de officiële opening is geweest. Hieronder een Roemeense film die deze opening verslaat. Het is Roemeens, maar de beelden spreken voor zich denk ik.

Land van psalmen.

Ben nu op het vliegveld. Lekker vroeg. Zo kon ik snel inchecken en door de security. Alles ging goed. Onderweg werd ik, door wat ik zag, steeds bepaald bij de psalmen. Eerst was er de kudde schapen. Onmiddellijk was er de Heer is mijn herder. Vervolgens deed een oude burcht mij denken aan de Heer is een burcht en schild. Tenslotte was er de zon achter de bergen van Sibiu. Psalm 121; Ik hef mijn ogen op naar de bergen... Het is een bijzonder land met mooie mensen die diep geliefd zijn door God de Vader. 

Bij het inleveren van de auto werd ik bepaald om voor de man van Hertz te bidden. Ik ervoer dat hijverlangt iets anders  te doen dan dit werk en dat God zijn verlangens kent en ze wil vervullen. Het was een bijzonder moment. 

Bijna thuis.

Boian

Gisteravond naar Boian geweest met broeder en zuster Mereu en Danielle om te vertalen, kleine Naomi was er ook bij. Broeder Mereu zei dat ik naar broeder Elie Panta moest. Hij is al een aantal jaren voor een deel verlamd en is aan huis gekluisterd. 

Broeder Panta en broeder Mereu

We vonden hem thuis met zijn zoon Timothei.. Toen we vertelden dat we hem kwamen bemoedigen was hij ontroerd. We mochten voor hem bidden. Ik ervoer een diepe bewogenheid voor hem. Er zijn zo veel ouderen in Roemenië die vaak in eenzaamheid leven, zeker nu er zoveel Roemenen naar andere landen in Europa zijn vertrokken om te werken. 

De zoon was hartelijk maar wat sceptisch. Ik vertelde hem dat God van hem hield en dat Hij als vader op hem wacht en blijft wachten. Er onstond een heel gesprek, over de Schengenpolitiek, waar in de bijbel de drie-eenheid staat, dat de mensen elkaar met respect moeten behandelen en zo verder.

Danielle, Naomi en zuster Mereu

 Ik had sterk  de indruk dat God hem Zijn Liefde wilde laten ervaren. Maar hij bleef maar argumenteren. Tot op het einde  toen we afscheid namen en ik de vader een hele tijd omarmde. Timothei was ontroerd. Ik zei hem: "Je houdt van je vader". Hij beaamde het en ik mocht hem zeggen dat God zo ook van hem hield. "Ik weet het", zei hij "ik weet het". Hij was geraakt door de liefde van de Vader. Het was zo'n bijzondere ontmoeting die God alleen kan regisseren. Ik ben blij dat ik gehoorzaam ben geweest aan Zijn stem om iemand in Boian te bemoedigen. Ik zal vast en zeker teruggaan. Ik denk dat er hier nieuwe wegen liggen om te bewandelen.

Vandaag naar Jacodu geweest en de dag met Jo en Ron doorgebracht. Daar zal ik later nog een stuk aan weiden. Ik heb mij koffers gepakt en ga zo slapen. Nu het bijna erop zit merk ik dat ik toch wel erg moe ben. Morgen acht vertrek ik naar het vliegveld. Morgen ben ik weer thuis. Zoals altijd gemengde gevoelens. Er is hier nog zoveel te doen, maar thuis zijn bij mijn geliefden zie ik ook naar uit. Tenslotte nog een paar mooie Roemeense luchten.

Partasire

Zuster Mariora en Niku (2009)

Partasire, of in het Engels Fellowship. Letterlijk betekent het gemeenschap, samen zijn. De afgelopen dagen veel momenten gehad waarin er een bijzonder samenzijn was. Gisteren Was uitgenodigd bij zuster Marioara Bircea en haar zoon Niku. Ik ben al regelmatig bij hen geweest en elk jaar wordt ik uitgenodigd voor een maaltijd. Met handen en voeten en steenkool Roemeens en met steenkool Engels van Niku kunnen we een goed gesprek hebben. Maar wat ik altijd het meest waardeer is de gebeden naa het eten. We bidden voor elkaar en zegenen elkaar. Ook al verstaan we elkaar niet we ervaren eenheid, fellowship, partasire. Het is hier heel normaal om voor elkaar te bidden en daar wordt rustig de tijd voor genomen. Het is hier niet zo gejaagd als bij ons in Holland. 's Avonds mocht ik spreken in de kerk voor de zigeuners in Blajel. Ik mocht spreken over één van de namen van God: Eeuwige Vader (Jesaja 9). God is een goede Vader en als onze aardse vaders ons al het beste willen geven hoeveel te meer God de Vader ons het goede geven namelijk de Heilige Geest die ons wil laten ervaren hoeveel de Vader van ons houdt. Na de oproep wie gebed kwam weer de hele kerk naar voren. Veel jonge moeders (16 -17 jaar) met een baby. Veel zorgen, veel ziektes. Gelukkig is het Hart van God groot genoeg. God zal voor hen zorgen

Bidden in Blajel

Vanmorgen weer naar de bidstond geweest. Samen nagedacht over de film Holy Ghost en wat de praktijk van christelijk leven eigenlijk inhoudt. God woont in ons dus wil Hij via ons uitreiken naar mensen in nood en dan kan niets Gods kracht tegenhouden omdat Hij die in ons is groter is dan die in de wereld is. Tijdens het bidden ervoer ik dat ik naar Boijan moet gaan om de christenen daar te bemoedigen. Ze hebben vanavond kerk dus ik ga.

De gebedsgroep.

Ook tijdens de bidstonden ervaar ik zo'n eenheid in het samenzijn. Het Roemeense woord Partasire geeft dat mooi weer. Fellowship, gemeenschap der Heiligen om een oude uitdrukking te gebruiken. Jezus Christus wil werken in Zijn lichaam en wil ons leiden in die eenheid dat we het samen zullen ervaren. Hij bad er zelfs voor.

En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen, die door hun woord in Mij geloven,  

opdat zij allen een zijn, gelijk Gij, Vader, in Mij en Ik in U, dat ook zij in Ons zijn; 

opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt. 

En de heerlijkheid, die Gij Mij gegeven hebt, heb Ik hun gegeven, 

opdat zij een zijn, gelijk Wij een zijn. (Johannes 17 : 20-22)

Blijf verwachten.

Deze foto is 11 jaar geleden gemaakt op 20 oktober 2004. De zon schijnt in de vorm van en duif door het wolkendek. Beeld van de Heilige Geest die God de Vader wil uitstorten over Bazna. Ook het beeld van hoop en verwachting. God zal Zijn werk voltooien, Blijf het verwachten.

Voorzeker, het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd, 

aan het einde zal Hij het werkelijkheid maken. Hij liegt niet. 

Als Hij uitblijft, verwacht Hem, want Hij komt zeker, 

Hij zal niet wegblijven. (Habakuk 2 : 3)

Geen religie maar relaties... (2)

Vandaag de film Holy Ghost gezien. Eerst vanochtend alleen en vanmiddag met Gheorghe en Luminita en Nellu. Mindblowing. De Heilige Geest wil uitreiken naar deze wereld door echte liefde die Hij wil laten zien. Todd White bidt samen met twee van de bandleden van  Metalband Korn voor fans die wachten op een concert. Ze bidden voor genezing en bidden voor redding. Het zal velen de wenkbrouwen doen fronsen maar is dit niet wat Jezus zelf ook deed. Mensen wachten op de kracht van de Heilige Geest die wil  laten merken dat God van de mensen houdt wat ze ook gedaan hebben.
Genade verandert mensen en niet wat de mensen denken er voor te moeten doen. God is de God van relaties maar zo vaak leggen wij religie in de weg voor mensen om God te kunnen ontmoeten.

Na het zien van de film hebben we gebeden dat Jezus' lichaam, de kerk, vol zal zijn van de heerlijkheid van Jezus. De heerlijkheid die de Liefde van de Vader liet zien aan het kruis voor ons.
Ik kwam het deel van de Korn tegen op Youtube en heb het hieronder opgenomen.

Geen religie maar relaties...

Loïs

Dit is het motto van de Christian Life Fellowship. De kerk waar ik momenteel ben in Bazna. In het Roemeens klinkt het PartasireViata Crestine. De kerk is door behoorlijk wat veranderingen gegaan de laatste twee jaar. De BHOP is gestopt omdat de leden bijna allemaal uit Bazna vertrokken zijn; hetzij naar Timisoara, hetzij naar het buitenland om te werken. De kerk zit in een herbezinningsfase. De leiders hebben voor de kerk waardes opgesteld van waaruit zij het Christelijke leven zien waarbij ze vast willen houden aan het profetische woord dat God voor de kerk van Bazna gegeven heeft. Motto is hierbij Geen religie maar relaties. Vanavond de avond doorgebracht bij Sammy en Alina en hun prachtige babydochter Loïs. Erg veel gepraat over de kerk en de veranderingen. Hij en Jonathan dragen veel in de kerk. Ze verlangen dat de kerk minder een instituut zal zijn maar meer een fellowship. Samenzijn van christenen die door de Liefde van Christus willen leven en een voorbeeld willen zijn voor iedereen in Bazna. Het sluit erg aan bij wat God op mijn hart gelegd heeft voor Bazna deze reis. Jezus is niet alleen verheerlijkt als hoofd, maar ook als lichaam. Zijn lichaam, de kerk mag door Zijn leven, Zijn Geest laten zien wat liefdevolle relaties kunnen betekenen. Vanochtend op de bidstond bij George en Luminita ging het hier ook over. Ik ben nog altijd verbaasd over hoe mijn verlangen voor Bazna en het verlangen van de kerk zo op elkaar aansluiten en dat we elkaar kunnen aanvuren Gods beloften te blijven verwachten. Gesprekken, zoals met Sammy en de gebedstijden. wakkeren het verlangen om God te zien werken alleen maar aan. Het geeft mij nog steeds de bevestiging dat ik hier op dit moment op mijn plek ben.
Hieronder staan twee foto's van de bidstondgroep; met en zonder mij. De vlaggen staan voor de verbondenheid tussen Bazna en Nederland en Israël. Zondag hopen ze de restylede kerk opnieuw te gaan gebruiken. Moet nog veel gebeuren. Morgen worden er waarschijnlijk nieuw tapijt gekocht .

De voorbidders

Wat zijn Hollanders lang.

Kerk (en) werk

Ik ben alweer meer dan een week in Roemenië. De tijd gaat aan de ene kant snel aan de andere kant lijkt het alsof ik al weer weken in Bazna ben. Gisteren een aantal bezoekjes gebracht. Kort op verjaardagsvisite bij Alina, de vrouw van Sammy.  Daarna op bezoek bij Nellu en Hilda. Helaas is Hilda er niet. Ze is met nog een aantal vrouwen uit Bazna in Medias waar ze in het ziekenhuis een fysiotherapiebehandeling krijgen. Eerst schrok ik van het ziekenhuis, maar het is meer als een kuuroord. Ze verblijven in een aparte afdeling van ziekenhuis, maar hebben ook de vrijheid om de stad in te gaan. Ionathan's moeder is er ook. Hij omschreef het als een "vakantie". Nellu zorgt nu dus voor kinderen en hij had Sarmale en Mamaliga gekookt en ik werd uitgenodigd om mee te eten. Een echte traditionele Roemeense maaltijd. Niet iedereen houdt er van. Maar ik heb genoten.

Sarmale en mamaliga

Bij Nellu aan tafel

Ik mocht ook voor Nellu bidden. Hij heeft veel last van zijn rug en heupen. Laten we een wonder verwachten.

Vandaag (zondag) stond in het teken van de kerk. Twee keer een dienst. Vanochtend mocht ik spreken. Ik deelde het woord uit Johannes 20 dat Maria van Magdalena in haar verdriet om het sterven van Jezus niet eens het wonder zag. Zelfs de twee engelen maakten haar niet opmerkzaam op het wonder van Jezus' opstanding. Pas toen Jezus haar naam noemde zag ze hem. Wij kunnen ook door verdriet of problemen soms de realiteit van Jezus uit het oog verliezen, maar dan noemt hij weer onze naam en mogen we Hem zien als de verrezen en verheerlijkt Christus. Ik mocht met veel mensen bidden die op oproep voor gebed naar voren kwamen.
Vanavond sprak Ionathan een mooi woord over de simpele woorden Ik houd van jou. Het is de basis van ons leven. Liefde. Liefde die God ons heeft laten zien door Jezus.

We kwamen ook vandaag weer samen in het gebouw van de pinkstergemeente omdat de kerk van de Christian Life Fellowship nog gerenoveerd. Er is deze week hard gewerkt. Deuren zijn verwijderd, muren dichtgemaakt. Het podium voorzien van een decoratieve achterwand. Het plafond is geschilderd. Kortom veel werk, maar er moet ook nog veel gebeuren. Volgende week hopen ze de kerk te heropenen. Zo wordt op vele fronten aan de kerk gewerkt, aan het gebouw maar wat nog veel belangrijker is aan de mensen, Zij zijn de echte kerk, het lichaam van Jezus. Ik vind het nog steeds een voorrecht dat ik mijn steentje mag bijdragen aan de bouw van het huis van God in Bazna. Morgenvroeg weer naar de bidstond,

Blajel

De nieuwe weg in Igishe.

Het is nu vrijdag 16 oktober. Ben al bijna weer een week in Roemenië. Gisteren weer naar de bidstond bij Georghe en Lunitia geweest en daarna een aantal bezoekjes afgelegd in Bazna. Vandaag had ik gepland om naar Igishe te gaan en Robert te ontmoeten om meer te horen over het project dat Love Light Romania heeft opgepakt in Blajel. In Igishe in The Sanctuary werd ik zeer enthousiast begroet door Imre en Rodica. Na vijf minuten kon ik als het ware Imre van me af pellen en een kop koffie drinken met Dana die voor jongeren zorgt.Ondertussen ging Imre op zoek naar tekeningen om aan mij te geven als bedankje. Deze jongen is ondanks zijn handicap zo'n bron van vreugde. We hebben nog een paar selfies  gemaakt.  De weg in Igishe wordt helemaal vernieuwd en het deel waar The Sanctuary staat is fantastisch mooi aangelegd. Ondertussen had ik ontdekt dat Robert aan het werk was in Blajel met Tarzan en Moti.

Onderweg ging er ineens het lampje Service branden in de auto toen ik de lichten aandeed en klonk er een piep. Bij de spoorwegovergang waar ik moest stoppen bleek dat één van de dimlichten kapot was. Gelukkig stond ik voor de Bosch Car Service en kon ik deze meteen laten repareren. Dat ging snel. Nog geen twee minuten. Maar daarna moest ik afrekenen. Bijna tien minuten duurde het voordat ik twee grote formulieren kreeg als bewijs van betaling. Ik moest mijn ID-kaart laten zien, de kentekenpapieren, moest mijn volledige adres met telefoonnummer noteren en dat alles om één lampje te betalen. Maar ja het is Roemenië.

In Blajel mijn auto geparkeerd op de Camping bij Hans en Wilma. Onder het genot van en lekkere kop koffie bijgepraat over het seizoen en alles wat er in Roemenië speelt. Vanaf de Camping was het twee minuutjes lopen naar de plek waar Robert aan het werk was. Achter het dorpshuis zijn een aantal prefab gebouwen neergezet voor de Roma-gemeenschap welke net buiten Blajel wonen. Al jaren wonen er ook in Blajel een elftal gezinnen in erbarmelijke omstandigheden in half in de grond gegraven huizen, als je ze zo kan noemen. Al jaren is er geprobeerd deze gezinnen een menswaardiger bestaan te geven.
In de link hieronder (klik op de maquette) kun je de omstandigheden zien waarin er geleefd wordt. In deze film doet Robert een oproep voor sponsoring om 10 containerhuizen te plaatsen op een lokatie net buiten Blajel. De containers komen begin november de grond is al bouwrijp gemaakt en de betonnen fundering is al aangebracht. Ik mocht met Robert de plek bezoeken.

Maquette van de Roma huizen

Tarzan en Moti op het dak

Love Light Romania heeft het project dat al 3 jaar loopt weten te versnellen. Samen met het Rode Kruis uit Medias een groep uit Oostenrijk en Noorwegen wordt het nu gerealiseerd. In de prefab gebouwen achter het dorpshuis wordt een school speciaal voor de circa 25 kinderen gesitueerd met een sanitaire eenheid met douches. Robert, Tarzan en Moti waren aan het werk om de schoolunit van een dak te voorzien. De kinderen zijn al naar school geweest en er wordt samengewerkt met de reguliere school van Blajel. Op dit moment zijn alle zigeuners weg om geld te verdienen met druivenplukken in Oost-Roemenië.

Ik ben elke keer weer diep onder de indruk van het werk dat Love Light Romania verzet. Naast het werk in Jacodu, Igishe, Albesti nu ook nog dit project erbij. Het vraagt straks ook nog veel tijd om de zigeuners te helpen te socialiseren. Dat betekent zeer frequent hen opzoeken. Net zoals de wekelijkse bezoeken aan Jacodu.

Laten we bidden dat Ron, Jo, Robert, Dana en Tarzan het werk kunnen blijven dragen en dat er meer mensen hun gaan ondersteunen, niet alleen financieel maar ook in het praktische werk.

De schoolunit.

De plek van de huizen

D sanitaire-unit

Solovastru update.

De (blauwe) voedselpakketten

Ben terug in Bazna na twee dagen doorgebracht te hebben bij Fred en Jitske in Solovastru bij Reghin.  Na de goede tijd in mei had ik het verlangen om hen weer en wat langer te bezoeken. Het kon precies deze week, voordat ze voor een aantal weken naar Schotland gaan. Na in de ochtend met elkaar de dag geopend te hebben, zijn Fred, Petru en ik weer voedselpakketten gaan maken om uit te delen aan diverse weduwen, alleenstaanden, en arme mensen die het hard nodig, zeker nu de winter komt. Je merkt het dat de winter komt. De mensen zijn meer op zichzelf en bezorgd. Bezorgd of er geld is voor hout en eten om de koude winter door te komen. Wat me deze keer erg raakte was de eenzaamheid van sommige mensen, de vele ziektes die er zijn. Iedereen met wie we gesproken en gebeden hebben was ziek. Het is een vloek voor deze mensen, ze zijn afhankelijk van medicijnen, maar ze moeten deze betalen. In mij is er dan zo'n sterk verlangen dat er weer genezing zal plaatsvinden in de kerken. Ik geloof dat Jezus niet veranderd is en wat hij deed toen hij op aarde rondliep nog steeds wil doen.

Alex en Addy en hun oom

Er waren mooie momenten. Zo was er Janos, een forse Roemeense man die aangaf dat hij verlangen heeft om God te volgen. Hij wil naar de homegroup komen en hij wilde graag een bijbel ontvangen. Die hebben we hem mogen geven. We mochten bidden voor twee broers en de twee zoons van één van hen. Ondanks de problemen: één broer mist een onderbeen, de andere heeft een zwaar vergroeide nek, was er vreugde in het huis. We mochten bidden met Viorica en Andre, twee tieners die bij een gehandicapte man in huis getrokken zijn. Hun moeder was onlangs overleden en je ervoer de eenzaamheid. We mochten bidden dat ze beschermd mogen zijn (met name het meisje) en niet in handen vallen van mensen met verkeerde bedoelingen.

Viorica en Andre

We mochten ook bidden met Joan, een oudere man die in een (Nederlandse) caravan woont in het bos en daar wat bijverdient als beveiliger van een hotel dat daar (leeg) staat. Fred vertelde dat hij sinds kort bidt en bijbel leest en dat hij een aanraking van God had ervaren.

Elke keer als we met mensen baden ervoer ik de liefde van God de Vader. Hij is op zoek naar Zijn kinderen. Gisteravond hebben we de video "Father of Lights" gekeken. Hierin gaat het ook over de genade van God, Zijn Liefde die op zoek is naar verloren mensen. God wil door ons heen deze mensen bereiken.

Ioan 

Fred en Jitske en de mensen die met hen samenwerken  verlangen ernaar een gemeenschapscentrum te openen waar, ze als christenen uit kunnen reiken naar de mensen in nood. Waar ze ontvangen kunnen worden voor een maaltijd, waar samen God groot gemaakt kan worden, kortom een plaats waar Jezus ervaren kan worden. Twee jaar terug toen ik de eerste keer naar Solovastru ben geweest hebben we gebeden bij een gebouw dat ze op het oog hadden. Ondertussen is er bijna voldoende geld om dit ook werkelijk te kopen. De droom dat er een levendige gemeenschap van christenen actief wordt die de Liefde van Christus praktisch laat zien is een stuk dichterbij gekomen.

Het was goed om zo weer betrokken te zijn bij het werk in Solovastru. Laten we blijven bidden dat God doorgaat om Fred, Jitske, Petru en Ramona te gebruiken.

De caravan

Hieronder staat de link naar mijn eerste item over Solovastru.  Daar is ook de foto te zien van het gebouw.

Solovastru 2013.

Ik ben nu best moe. Het was intensief, al zou ik nog wel een nacht in het heerlijke bed in het gastenverblijf bij Fred en Jiyske door willen brengen. Het lag voortreffelijk. Morgenvroeg weer naar de bidstond om 8.00 uur. Verder zal de dag gevuld worden met het afleggen van bezoeken in Bazna.

Het bed.

Veel voor één dag..

Broeder Romica

Het is nu maandagmiddag. Best wel weer veel te melden voor één dag. Gisteren stond in het teken van kerkdiensten en bezoekjes afleggen. Omdat het gebouw van de Christian Life Fellowship in de verbouwing zit kwamen we samen in de pinkstergemeente. Zowel 's ochtends als 's avonds. Ik mocht 's avonds spreken over Johannes 15: 9. In de liefde van Christus blijven, we zijn in Hem geplaatst in de hemelse gewesten. Hij is het  goede werk in ons begonnen en zal het ook afmaken. Tussen de diensten en na de avonddienst op bezoek geweest bij respectievelijk Georghe en Luminita en de Mereu-familie. Bij beide een goede tijd gehad, maar merkte wel dat er zorgen zijn. Mocht voor hen bidden. Bij beide werd ik uitgenodigd om vanochtend om 8.00 uur naar de bidstond te komen die ze elke maandag en woensdag houden. We hebben gesproken over de profetische woorden die over Bazna zijn uitgesproken. Bazna was vroeger een plaats waar veel mensen naar toe kwamen voor genezing door het mineraalwater wat er gevonden wordt. God heeft diverse malen door diverse mensen gesproken dat mensen weer naar Bazna gaan komen voor genezing maar dan nu door het werk dat God door zijn kerk zal doen. En dat genezing hard nodig is merkte ik later in de ochtend. Ik ging met Georghe mee om een oudere man, broeder Romica, naar het ziekenhuis te brengen. Hij moet een aantal onderzoeken voor zijn hart en bloedvaten. Hij wordt opgenomen op een verpleegafdeling in het psychiatrische deel van het ziekenhuis.

Het ziekenhuis

Ik heb wel vaker gesproken over wat je meemaakt in een Roemeens ziekenhuis, maar ik was toch weer onder de indruk. De gelatenheid, de wanhoop in de ogen van de mensen raakt je. Voordat de broeder een bed kon betrekken moesten we eerst nog langs diverse bureau's. Broeder Romica kreeg een bed toegewezen en Georghe zou de inschrijving van de opname regelen. Bleek de verwijzing van de dokter al verlopen te zijn. Volgens de doktoren moesten we weer terug naar Bazna met broeder Romica die ondertussen al in zijn pyjama liep op de zaal. Gelukkig werkt de dochter van Romica op het gemeentehuis in Bazna waar ook de huisarts werkt en kon zij snel een nieuwe verwijzing regelen. Deze gingen we ophalen en afleveren in het ziekenhuis.

Al met al ben ik wel een anderhalf uur in het ziekenhuis geweest. Veel gebeden voor de mensen. Ik bid dat Gods kracht zichtbaar gaat worden in zijn gemeente. God wil en kan nog steeds genezen en Hij wil zijn gemeente daarvoor gebruiken.
Het was best veel voor een dag maar ik weet dat ik hier de mensen mag bemoedigen God te blijven verwachten. Ik heb al wel vaker de woorden uit Habbakuk 2 aangehaald:

Habbakuk 2 :3:

Voorzeker, het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd,  aan het einde zal Hij het werkelijkheid maken. Hij liegt niet. Als Hij uitblijft, verwacht Hem, want Hij komt zeker, Hij zal niet wegblijven.

Under construction

Het is nu zondagmorgen. Heb een goede nacht gehad na een lange dag. De vlucht was voorspoedig alleen duurde het lang voordat ik mijn huurauto kon ophalen. Er waren meer mensen die een huurauto hadden geboekt. Maar het wachten werd beloond. In plaats van een auto uit de kleinste klasse (Fiat Panda) kreeg ik een Citroën D4 voor hetzelfde geld. Ietsjes ruimer.  Om ongeveer half vier was ik in Bazna in the Casa en daar wachtte een "verrassing. De kerkruimte wordt verbouwd. Het podium, het doopfont en de achterwand zijn aangepast. Daarnaast is de ingangsdeur van de kerk verplaatst zodat er een ruimte in oude entree ontstaat waar de kinderen tijdens de dienst kunnen zijn.
Het huis is daarom een opslagplaats geworden. Tijdens het ontbijt keek ik tegen een grote stapel dozen en stoelen uit de kerk aan. Over twee weken hopen ze de verbouwing klaar te hebben en de kerk "opnieuw te openen".  De tijd dat BHOP en de kerk samen de ruimte gebruiken is voorbij. De kerk gaat met een nieuwe visie nu verder.

's Avonds met Jonathan en Diana naar Medias geweest om de verjaardag van Joshua te vieren bij de pizzaria. Het was goed om bij te praten. Op de TV werd de wedstrijd Kazachstan- Nederland getoond. Jammer dat Turkije ook gewonnen heeft.
Ga nu naar de kerk. De dienst wordt samen met de pinkstergemeente gehouden in hun kerk. Vanavond is er ook een gezamenlijke dienst waar in ik het Woord mag brengen. Ik wens iedereen een gezegende zondag toe.

Om in de stemming te komen...

Morgen 8.10 uur vertrekt als het goed is mijn vliegtuig naar Sibiu. Vroeg op dus. Kreeg vanmiddag een sms van Wizzair met de volgende mededeling: "Attention! Due to congestion at Dortmund airport we advise you to arrive at least 2,5 hours before departure to avoid missing the flight. Thank you. Wordt dus 4.00 uur vertrekken en dus om 3.15 uur opstaan. Maar goed we gaan weer. In het vliegtuig maar proberen te slapen. Om alvast een beetje in de stemming te komen een film van een jaar geleden. Voedsel uitdelen in Albesti. Jo en Ron zoeken nog sponsors om de kinderen uit deze zigeunergemeenschap voor de winter te sponsoren. Voor €45 à €50,- krijgt een kind gedurende de wintermaanden elke week een voedsel pakket.

Weer geboekt

Tien oktober  hoop ik weer voor twee weken naar Roemenië te gaan. Ik heb er weer zin in. Na 13 jaar voor het eerst een zomervakantie zonder Roemenië activiteiten gehad waarvan ik moet zeggen dat het lekker was om even rust te ervaren. Maar toch kriebelt het weer, het blijft roeping. Ik zie er naar uit om de vrienden in Bazna weer te ontmoeten en de verschillende projecten van LoveLightRomania te bekijken. Ook zit er een trip naar Brasov in de planning. Dus binnenkort zullen er weer meer berichten in deze blog verschijnen.

Roemenië

Het Vaderhart

De verloren zoon van
Rembrandt

Ik ben weer in Nederland. Gisteren vanuit Pecica, dicht bij de grens, in één dag naar huis gereden. Dit betekent 1500 km in achttien en een half uur. Elke twee uur een stop en dan is het best vol te houden.
De afgelopen dagen had ik weinig tijd om nog iets te schrijven op mijn blog dus daarom nu nog een korte update.

De laatste dagen in Bazna werden voornamelijk gevuld met bezoekjes aan de gemeenteleden van de kerk om met  ze te bidden en te bemoedigen. Soms zonder vertaling, maar ik kan me al aardig redden met handen en voeten. Woensdagavond mocht ik nog spreken in de zigeunerkerk in Blajel met Ionathan. Ik heb het verhaal van de vrouw bij de put gedeeld. Een vrouw die in de ogen van haar dorpsgenoten een slecht leven leidde. Jezus komt in haar leven en laat merken alles van haar te weten maar zonder meteen een oordeel te geven. De dorst in haar ziel is gelest en ze voelt zich bevrijd ondanks dat Jezus alles van haar wist. Ik mocht na afloop nog met een vrouw bidden en ze gaf me te duidelijk te kennen weer terug te komen.

Filip met opa.

Donderdag een reisdag, naar Timisoara. Hier zou ik Gabi ontmoeten om weer eens lekker bij te praten. Ik had onverwachts twee reisgenoten; Alexandra en haar zoontje Filip. Zij gaan een paar dagen naar haar zus Lydia in Pecica bij Arad. Flavius en Lydia zouden naar Timisoara komen om ze op te halen.

Om vijf uur Gabi opgehaald bij zijn werk en eerst in een lunchroom onder het genot van een lekker kopje koffie bijgepraat en geboomd over de betekenis van de kerk in deze postmoderne wereld. Het was even als vanouds. In Bazna deden we dit regelmatig.

De nacht weer doorgebracht in Pension Vladut, waar ik in oktober ook verbleven had. Er was alleen nog een tweepersoonskamer, maar Claudia gaf deze voor de prijs voor een enkele kamer.

De worshipband van IHOP-TM

Vrijdagochtend naar het Huis van Gebed (IHOP-TM) geweest met Claudius en Naomi. Hier een boel oude bekenden gesproken; Christi, Daniel, Aurora.
Er was een ononderbroken tijd van aanbidding en voorbede. Gods aanwezigheid was bijzonder. Ik ervoer weer het verlangen van God naar een kerk die Zijn hart kent en ervaart en zich uitstrekt om Zijn hart te tonen aan mensen die het zo hart nodig hadden. Ik ervoer weer Zijn Liefde en Zijn pijn dat wij als kerk zo vaak een struikelblok zijn voor mensen die Hem zo hard nodig hebben.

Dit was wel de rode draad van deze reis. Het ervaren van het Vaderhart in mijn roeping voor dit land. Tijdens de video Finger of God, in Reghin en tijdens IHOP. Het was veel sterker dan alle keren ervoor. Ik had het gevoel alsof er een deken weggevallen was.

Vrijdag de nacht bij Flavius en Lydia doorgebracht. Veel gepraat met Flavius over zijn visie en roeping om de jongere generaties te bereiken met het evangelie van Jezus Christus. Hiervoor zijn nieuwe middelen en wegen nodig en hij is in de kerk bezig hier bewustwording voor te creeren. Dat is soms een hele klus.

Gisteren (zaterdag) dus teruggereden en weer eens geluisterd naar de preken van Pete Scazzero over de terugkeer van de verloren zonen. Dit verhaal geeft op een wel heel bijzondere wijze het Vaderhart van God weer. Hier is mijn roeping meer gestart en is in deze reis op sterke wijze weer bevestigd

In principe is de volgende trip weer gepland in oktober. Ik ga dan zeker naar Brasov naar Sorin en Alexandra om hen te bemoedigen in hun werk en bediening voor deze stad.
Terugkijkend kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de tijd die ik met God mocht hebben.

Dorstig land....

Want Ik zal water gieten op het dorstige 

en stromen op het droge. 

Ik zal Mijn Geest op uw nageslacht gieten 

en Mijn zegen op uw nakomelingen.

Dit zegt God in Jesaja 44 vers 3. Hij wil zijn Liefde en zegen brengen in dorre situaties. Ik heb de laatste dagen veel dorre plaatsen gezien, maar ook dat God door Zijn Geest water uitgoot op dorstige zielen en Zijn liefde liet zien.

In het ziekenhuis.

Zaterdag na een bezoek aan Gietze en Danielle ben ik naar het ziekenhuis van Tîrnavin geweest omdat de moeder van Dana daar was opgenomen. Ze lag op de psychiatrische afdeling. Als je al niet depressief bent dan wordt je dat daar zeker. Ze heeft last van astma en het chronisch tekort aan zuurstof heet effect op heel haar lichaam, Haar handen trillen, ze heeft last van haar nek en schouders. We vonden haar liggend op bed en ze was behoorlijk down, ook al was het haar verjaardag. We mochten met haar bidden en God liet haar merken dat Hij haar niet vergeten was en dat Zijn vreugde haar kracht zou zijn. Na het gebed voelde ze zich zichtbaar beter, Haar handen trilde niet meer en ze was vrolijker. 

Zondag weer twee diensten meegemaakt, Ik mocht 's middags spreken in de gezamenlijke dienst met de andere kerken over de oudste zoon uit het verhaal uit van de verloren zoon dat hij het hart van zijn vader niet kende. Dat als hij het echt gekend had dan wist hij dat De Vader zijn verloren zoon moest liefhebben. Hebben lief met die zelfde liefde? 

 Maandag naar Soluvastru geweest om Fred en Jitske te ontmoeten. Moest vroeg weg omdat ik er om 9 uur moest zijn. We kwamen samen met Petru en Augustin en Ramona. Ik mocht het verhaal van het harnas van Saul en David delen. Het is bijzonder dat God me altijd een boodschap op mijn hart geeft dat ik in Roemenië mag delen en dat het vaak een woord is dat op dat moment nodig is.  Ze waren bemoedigd. Vervolgens zijn voedselpakketten gaan maken om uit te delen aan gezinnen van weduwes en met wezen.

Nadat we de pakketten gemaakt hadden en ingeladen in kofferbak van de auto bleek dat één band lek was. Deze eerst met een fietspomp voor een deel opgepompt en vervolgens naar de "Vulcanizare" geweest om het te laten repareren. Dit lukte niet direct, pas na twee keer was deze gerepareerd. Ongeveer een uur later konden we het eerste pakket wegbrengen. Daar vond een door God geregiseerde ontmoeting plaats met mannen, Zolt en Miclos. Het zijn twee broers die jaren zonder ouders leven. Zij werken zo nu en dan op het land om wat geld te verdienen en ze gaven aan dat ze op dat moment geen geld hadden, zelfs niet om een brood te kopen.
Wat me zo trof was de droefheid in de ogen. We hebben met ze gebeden en ik heb ze daar op straat een dikke hug gegeven om ze de liefde van de Vader te laten ervaren. Wat moet dat een bijzonder ervaring zijn dat een totaal vreemde grote Hollandse man je een knuffel geeft midden op straat, maar ik voelde zo de liefde van God de Vader voor hen. God raakte hen aan, de ogen van Zolt gaven bewogenheid weer. Ik zag weer hoop en een sprankje blijdschap in zijn ogen. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. We mochten hen wat geld voor eten geven en ze wijzen op een speciale opvang voor thuislozen waar ze elke dag een programma hebben waar ze een gratis maaltijd kunnen krijgen.
We mochten zo het hart van God ervaren. Als de band van de auto niet lek was geweest dan waren al veel eerder op de plek geweest en waren we Zolt en Miclos waarschijnlijk misgelopen. Maar God regisseerde het anders. En er zouden nog vele momenten die dag volgen.

Zolt en Miclos

We mochten bidden met weduwen, sommige waren door verlamdheid gebonden aan bed. We mochten bidden met jongeren die een uitzichtloos bestaan hebben omdat er geen werk is. Zo was er Lili een vrouw die 6 weken gelden haar man verloren had. Ze heeft de zorg voor 3 kinderen waarvan de jongste net anderhalf is. Ik ervoer de bewogenheid van God en mocht haar vertellen dat Hij in de leegte wil komen en haar verdediger wil zijn. Psalm 68 vertelt dat God de Vader van de wezen wil zijn en de verdediger van de weduwen. Gods liefde was aanwezig en Lily vertelde dat ze nog nooit Zijn liefde zo sterk had ervaren als tijdens het gebed. 

Augustin met zijn vader en stiefmoeder.

Tijdens het rondbrengen van de pakketten brak er een onweersbui los en we moesten schuilen in het huisje, of eigenlijk een hutje van een aantal mensen. Eén daarvan was een vrouw alleen met een baby van een paar maanden oud. Ze voelde zich niet lekker en dat was zichtbaar. We mochten voor haar bidden en ze voelde de kracht van God als een warme stroom door haar lichaam gaan. Het begon te lekken in huis en de vrouw geeft de baby die ze aan het voeden was af aan een andere vrouw en gaat in de regen naar buiten om op het dak een en ander te veranderen. Gevolg was dat het lekken stopte, ze kwam weer binnen en zij dat ze zich beter voelde en genezen was. God is goed.

Het gezin van Alex.

Zo mochten we bidden voor de moeder van Petru, een weduwe die ook door ziekte aan huis gebonden is. Toen ik naast haar ging zitten om te bidden begon ze te huilen en het was alsof er een dam van verdriet brak. Ik ervoer dat er een diepe droogte in haar ziel was en dat God water uitgoot net als in de tekst uit Jesaja.

We mochten bidden met het gezin van Alex, een tiener zonder hoop, met de vader en stiefmoeder van Augustin die na een scheiding van vier jaar weer bij elkaar zijn. We mochten bidden op straat in de huizen. Overal ervoer ik dat God water goot op dorstig land. Dit is zo Zijn verlangen en Hij is op zoek naar ons en wil ons gebruiken om Zijn hart bekend te maken aan verloren zonen en dochters. 

Ik weet zeker dat ik terug ga naar deze plaats en dan voor een langere tijd dan één dag. Er is nog zoveel water te gieten op dorstig land. Het was een dag om niet te vergeten