Het Vaderhart

De verloren zoon van
Rembrandt

Ik ben weer in Nederland. Gisteren vanuit Pecica, dicht bij de grens, in één dag naar huis gereden. Dit betekent 1500 km in achttien en een half uur. Elke twee uur een stop en dan is het best vol te houden.
De afgelopen dagen had ik weinig tijd om nog iets te schrijven op mijn blog dus daarom nu nog een korte update.

De laatste dagen in Bazna werden voornamelijk gevuld met bezoekjes aan de gemeenteleden van de kerk om met  ze te bidden en te bemoedigen. Soms zonder vertaling, maar ik kan me al aardig redden met handen en voeten. Woensdagavond mocht ik nog spreken in de zigeunerkerk in Blajel met Ionathan. Ik heb het verhaal van de vrouw bij de put gedeeld. Een vrouw die in de ogen van haar dorpsgenoten een slecht leven leidde. Jezus komt in haar leven en laat merken alles van haar te weten maar zonder meteen een oordeel te geven. De dorst in haar ziel is gelest en ze voelt zich bevrijd ondanks dat Jezus alles van haar wist. Ik mocht na afloop nog met een vrouw bidden en ze gaf me te duidelijk te kennen weer terug te komen.

Filip met opa.

Donderdag een reisdag, naar Timisoara. Hier zou ik Gabi ontmoeten om weer eens lekker bij te praten. Ik had onverwachts twee reisgenoten; Alexandra en haar zoontje Filip. Zij gaan een paar dagen naar haar zus Lydia in Pecica bij Arad. Flavius en Lydia zouden naar Timisoara komen om ze op te halen.

Om vijf uur Gabi opgehaald bij zijn werk en eerst in een lunchroom onder het genot van een lekker kopje koffie bijgepraat en geboomd over de betekenis van de kerk in deze postmoderne wereld. Het was even als vanouds. In Bazna deden we dit regelmatig.

De nacht weer doorgebracht in Pension Vladut, waar ik in oktober ook verbleven had. Er was alleen nog een tweepersoonskamer, maar Claudia gaf deze voor de prijs voor een enkele kamer.

De worshipband van IHOP-TM

Vrijdagochtend naar het Huis van Gebed (IHOP-TM) geweest met Claudius en Naomi. Hier een boel oude bekenden gesproken; Christi, Daniel, Aurora.
Er was een ononderbroken tijd van aanbidding en voorbede. Gods aanwezigheid was bijzonder. Ik ervoer weer het verlangen van God naar een kerk die Zijn hart kent en ervaart en zich uitstrekt om Zijn hart te tonen aan mensen die het zo hart nodig hadden. Ik ervoer weer Zijn Liefde en Zijn pijn dat wij als kerk zo vaak een struikelblok zijn voor mensen die Hem zo hard nodig hebben.

Dit was wel de rode draad van deze reis. Het ervaren van het Vaderhart in mijn roeping voor dit land. Tijdens de video Finger of God, in Reghin en tijdens IHOP. Het was veel sterker dan alle keren ervoor. Ik had het gevoel alsof er een deken weggevallen was.

Vrijdag de nacht bij Flavius en Lydia doorgebracht. Veel gepraat met Flavius over zijn visie en roeping om de jongere generaties te bereiken met het evangelie van Jezus Christus. Hiervoor zijn nieuwe middelen en wegen nodig en hij is in de kerk bezig hier bewustwording voor te creeren. Dat is soms een hele klus.

Gisteren (zaterdag) dus teruggereden en weer eens geluisterd naar de preken van Pete Scazzero over de terugkeer van de verloren zonen. Dit verhaal geeft op een wel heel bijzondere wijze het Vaderhart van God weer. Hier is mijn roeping meer gestart en is in deze reis op sterke wijze weer bevestigd

In principe is de volgende trip weer gepland in oktober. Ik ga dan zeker naar Brasov naar Sorin en Alexandra om hen te bemoedigen in hun werk en bediening voor deze stad.
Terugkijkend kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de tijd die ik met God mocht hebben.

Dorstig land....

Want Ik zal water gieten op het dorstige 

en stromen op het droge. 

Ik zal Mijn Geest op uw nageslacht gieten 

en Mijn zegen op uw nakomelingen.

Dit zegt God in Jesaja 44 vers 3. Hij wil zijn Liefde en zegen brengen in dorre situaties. Ik heb de laatste dagen veel dorre plaatsen gezien, maar ook dat God door Zijn Geest water uitgoot op dorstige zielen en Zijn liefde liet zien.

In het ziekenhuis.

Zaterdag na een bezoek aan Gietze en Danielle ben ik naar het ziekenhuis van Tîrnavin geweest omdat de moeder van Dana daar was opgenomen. Ze lag op de psychiatrische afdeling. Als je al niet depressief bent dan wordt je dat daar zeker. Ze heeft last van astma en het chronisch tekort aan zuurstof heet effect op heel haar lichaam, Haar handen trillen, ze heeft last van haar nek en schouders. We vonden haar liggend op bed en ze was behoorlijk down, ook al was het haar verjaardag. We mochten met haar bidden en God liet haar merken dat Hij haar niet vergeten was en dat Zijn vreugde haar kracht zou zijn. Na het gebed voelde ze zich zichtbaar beter, Haar handen trilde niet meer en ze was vrolijker. 

Zondag weer twee diensten meegemaakt, Ik mocht 's middags spreken in de gezamenlijke dienst met de andere kerken over de oudste zoon uit het verhaal uit van de verloren zoon dat hij het hart van zijn vader niet kende. Dat als hij het echt gekend had dan wist hij dat De Vader zijn verloren zoon moest liefhebben. Hebben lief met die zelfde liefde? 

 Maandag naar Soluvastru geweest om Fred en Jitske te ontmoeten. Moest vroeg weg omdat ik er om 9 uur moest zijn. We kwamen samen met Petru en Augustin en Ramona. Ik mocht het verhaal van het harnas van Saul en David delen. Het is bijzonder dat God me altijd een boodschap op mijn hart geeft dat ik in Roemenië mag delen en dat het vaak een woord is dat op dat moment nodig is.  Ze waren bemoedigd. Vervolgens zijn voedselpakketten gaan maken om uit te delen aan gezinnen van weduwes en met wezen.

Nadat we de pakketten gemaakt hadden en ingeladen in kofferbak van de auto bleek dat één band lek was. Deze eerst met een fietspomp voor een deel opgepompt en vervolgens naar de "Vulcanizare" geweest om het te laten repareren. Dit lukte niet direct, pas na twee keer was deze gerepareerd. Ongeveer een uur later konden we het eerste pakket wegbrengen. Daar vond een door God geregiseerde ontmoeting plaats met mannen, Zolt en Miclos. Het zijn twee broers die jaren zonder ouders leven. Zij werken zo nu en dan op het land om wat geld te verdienen en ze gaven aan dat ze op dat moment geen geld hadden, zelfs niet om een brood te kopen.
Wat me zo trof was de droefheid in de ogen. We hebben met ze gebeden en ik heb ze daar op straat een dikke hug gegeven om ze de liefde van de Vader te laten ervaren. Wat moet dat een bijzonder ervaring zijn dat een totaal vreemde grote Hollandse man je een knuffel geeft midden op straat, maar ik voelde zo de liefde van God de Vader voor hen. God raakte hen aan, de ogen van Zolt gaven bewogenheid weer. Ik zag weer hoop en een sprankje blijdschap in zijn ogen. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. We mochten hen wat geld voor eten geven en ze wijzen op een speciale opvang voor thuislozen waar ze elke dag een programma hebben waar ze een gratis maaltijd kunnen krijgen.
We mochten zo het hart van God ervaren. Als de band van de auto niet lek was geweest dan waren al veel eerder op de plek geweest en waren we Zolt en Miclos waarschijnlijk misgelopen. Maar God regisseerde het anders. En er zouden nog vele momenten die dag volgen.

Zolt en Miclos

We mochten bidden met weduwen, sommige waren door verlamdheid gebonden aan bed. We mochten bidden met jongeren die een uitzichtloos bestaan hebben omdat er geen werk is. Zo was er Lili een vrouw die 6 weken gelden haar man verloren had. Ze heeft de zorg voor 3 kinderen waarvan de jongste net anderhalf is. Ik ervoer de bewogenheid van God en mocht haar vertellen dat Hij in de leegte wil komen en haar verdediger wil zijn. Psalm 68 vertelt dat God de Vader van de wezen wil zijn en de verdediger van de weduwen. Gods liefde was aanwezig en Lily vertelde dat ze nog nooit Zijn liefde zo sterk had ervaren als tijdens het gebed. 

Augustin met zijn vader en stiefmoeder.

Tijdens het rondbrengen van de pakketten brak er een onweersbui los en we moesten schuilen in het huisje, of eigenlijk een hutje van een aantal mensen. Eén daarvan was een vrouw alleen met een baby van een paar maanden oud. Ze voelde zich niet lekker en dat was zichtbaar. We mochten voor haar bidden en ze voelde de kracht van God als een warme stroom door haar lichaam gaan. Het begon te lekken in huis en de vrouw geeft de baby die ze aan het voeden was af aan een andere vrouw en gaat in de regen naar buiten om op het dak een en ander te veranderen. Gevolg was dat het lekken stopte, ze kwam weer binnen en zij dat ze zich beter voelde en genezen was. God is goed.

Het gezin van Alex.

Zo mochten we bidden voor de moeder van Petru, een weduwe die ook door ziekte aan huis gebonden is. Toen ik naast haar ging zitten om te bidden begon ze te huilen en het was alsof er een dam van verdriet brak. Ik ervoer dat er een diepe droogte in haar ziel was en dat God water uitgoot net als in de tekst uit Jesaja.

We mochten bidden met het gezin van Alex, een tiener zonder hoop, met de vader en stiefmoeder van Augustin die na een scheiding van vier jaar weer bij elkaar zijn. We mochten bidden op straat in de huizen. Overal ervoer ik dat God water goot op dorstig land. Dit is zo Zijn verlangen en Hij is op zoek naar ons en wil ons gebruiken om Zijn hart bekend te maken aan verloren zonen en dochters. 

Ik weet zeker dat ik terug ga naar deze plaats en dan voor een langere tijd dan één dag. Er is nog zoveel water te gieten op dorstig land. Het was een dag om niet te vergeten

Gewoon een mooie dag.

Het mooie land rond Bazna

Het was vandaag schitterend weer. Een graad of vierentwintig, zon met soms wat wolken en een lekkere bries. Echt een vakantiedag want dat is het nog wel, al moest ik vanochtend nog wel wat werk voor school doen.
Gisteren en vandaag waren dagen met een aantal bezoekjes. Gisteren eerst bij vader en moeder Mereu, al 45 jaar getrouwd. Vol geloof en verwachting voor Gods werk in Bazna. Hebben 13 kinderen groot gebracht die allemaal de Heer volgen en hem korter of langer hebben gediend bij onder andere Jeugd met een Opdracht. Hebben ook de vervolgingen onder het communisme meegemaakt, maar hebben het vuur van het geloof vast gehouden. Een bijzonder stel mensen.

Aan het eind van de middag met Sammy en Jonathan naar Medias gereden voor een maaltijd bij Bebe en Getza en een bijbelstudiebijeenkomst over de profetische gave. Ook Melania was aanwezig. Het was een goede tijd, samen aan de tafel met de bijbel open leren over Gods verlangen om Zich door ons heen te uiten naar de mens.

Het huis met het zonnepaneel

Na afloop met Sammie nog een hele tijd onder de sterrenhemel van Bazna gepraat over de kerk en het werk dat ze doet ook aan armen in het dorp. Zo hebben ze met de opbrengst van een kerstmarkt onder andere een zonnepaneel voor een weduwe met vier kinderen gekocht.Ze kan nu gedurende de avond een aantal lampen laten branden. Daarvoor was ze aangewezen op kaarsen of lampjes op batterijen. Terwijl Sammie en ik aan het praten waren kwam de oudste zoon van deze vrouw langs lopen, twaalf jaar. Hij kwam van zijn werk. Een werkdag van 14 uur en als beloning waarschijnlijk alleen eten. Volgens mij heet zo iets uitbuiting.

Lekker buiten eten met de familie.

Vandaag op bezoek geweest bij Jonathan en Diana, daar hebben we heerlijk in de tuin met elkaar gegeten genietend van het mooie weer. Het was heerlijk. Een poos met Jonathan gehad over de positie die zigeuners hebben. Ze worden nog steeds gezien als tweederangs. Ook in traditionele kerken. "Bak jij maar geen koekjes om te verkopen want als de mensen weten dat het door een zigeuner is gemaakt....". Onbegrijpelijk.

Na het eten en na het pijl en boog schieten op bezoek geweest bij broeder Valer. Hij is altijd blij met het bezoek en ik vind het een groot voorrecht om deze oude broeder, hij wordt 86 op deze manier te eren. Hij verteld dat zijn Gusti die bij hem in huis woont zich wil laten dopen. Gusti's vrouw is onlangs gedoopt. Er is en wordt veel gebeden voor de kinderen van broeder Valer. Er zijn nog veel problemen met alcoholgebruik door andere kinderen en kleinkinderen. Maar we hopen dat broeder Valer mee mag maken dat er nog meer een keuze voor Jezus gaan maken.

De tieners

Vanavond heb ik de tienergroep bezocht. Jonathan en Sammie leiden deze groep. Er waren meer dan 20 tieners. Er werd begonnen met diverse spellen, daarna had Jonathan een korte bijbelstudie over echte vriendschap.
Het is mooi om te zien dat Sammie en Jonathan zich zo inzetten voor de kerk. Ze hebben de visie de mensen op te bouwen in het geloof zodat ze op hun plek gaan staan om anderen te bereiken. Gelukkig is het niet alleen theorie maar wordt er ook handen en voeten aangegeven. Zoals de huiswerk klas, de kerstmarkt en hulp aan de armen.

Het blijft bijzonder om betrokken te zijn bij deze kerk, ook al is er veel veranderd in de loop van de jaren. Ik geloof nog steeds dat er iets bijzonders gaat gebeuren in deze plaats. Laten we er voor blijven bidden.

Vader en moeder Mereu.

De kracht van Liefde.

De huiswerkklas.

Het is nu woensdagavond. Ik ben net terug van een dag Jacodu, maar daarover straks meer. Gisteren een rustige dag gehad overdag. Wat gewassen, mijn blog bijgehouden en nog wat meer kleine klusjes. 's Middags wezen kijken bij de naschoolse huiswerkhulp. De kerk hebben sinds een aantal weken een aantal keer per week een huiswerkklas. Een aantal kinderen worden met het busje van de kerk opgehaald om in de kamers boven de kerk. Diverse leden van de kerk helpen de kinderen per toerbeurt. De kinderen gaan niet naar de kerk, maar hierdoor zijn de ouders wel geïnteresseerd geraakt in de kerk.

Om zes was er weer een kerkdienst gepland, een bidstond- en bijbelstudietijd. Het was een heel bijzondere avond. Het begin was wat somber, er missen duidelijk een boel jongeren. Veel zijn weg uit Bazna om te werken. Tijden de aanbidding gaf Sammie om tijd te nemen en voor elkaar te bidden. Ik ervoer dat gemeenteleden uit mochten stappen in het bidden voor elkaar en het ervaren van Gods liefde voor de persoon waarvoor men bad. Overal vielen mensen elkaar in de armen en bemoedigden ze elkaar. Aan bijbelstudie zijn we niet meer toegekomen, maar na afloop was de sfeer compleet anders. De kracht van de Heilige Geest was voelbaar aanwezig.

Ana en haar spulletjes

Na afloop van de bijeenkomst ben ik naar het huis van Ana gegaan. Voor haar had ik de kofferbak nog vol met babyspullen. Ze verwacht over een maand haar eerste kindje. Helaas heeft de vader van het kind de relatie verbroken. Ana staat er alleen voor. Haar moeder is net geopereerd aan een nier en moet verzorgd worden. Verder is alleen een oudere zus nog thuis. Geen makkelijke situatie. Toen mijn dochter Ruth van de zwangerschap hoorde heeft is ze meteen op zoek gegaan naar spulletjes die ze kan gebruiken en dank zij diverse weggeefhoeken en haal maar af site is er een redelijke baby-uitzet bij elkaar gekomen en ik mocht het gisteren geven. Ze was er blij mee.

Vandaag dus als gezegd naar Jacodu geweest. Het weer was prachtig en dan is het absoluut geen straf

om in the middle of nowhere te zitten. Het is dan zo'n rustige plek. Toen ik aankwam was alleen Jo er, Ron was de mensen van The Living Well gemeente aan het ophalen. We hadden tijd om bij te praten. Over de afgelopen maanden en omstandigheden in de kerk en  over moeilijkheden die Jo en Ron ervaren met leden van het bestuur van de Engels stichting. Ook zij zijn door een moeilijke tijd gegaan en dat heeft zijn weerslag gehad op Ron's gezondheid. We mochten elkaar bemoedigen. Toen de Engelse arriveerden hebben we de voortgang van de projecten bekeken. Er is hard gewerkt aan
"The Owl House"; het huis waar in de toekomst tieners uit het project kunnen gaan wonen.
Dit huis staat tegenover het activiteitencentrum. Verder wordt volgende week het huis naast het activiteitencentrum gekocht om de onderwijzeres een kamer te geven waar ze kan werken in de naschoolse bijles. Ik mocht haar ontmoeten terwijl zij drie meisjes uit het project les gaf.
Dit wordt het "Learningcentre", een plaats voor bijles, maar ook een vorm van peuterspeelzaal om de jongsten voor te bereiden op school en mogelijk een plaats waar de volwassenen in de toekomst misschien kunnen leren lezen en schrijven. Er is ook nog de optie voor de aanschaf van een vierde huis.

The Owl House binnen

The Owl House van buiten

De bijles

Het nieuwe Learningcentre.

Jo vertelde dat Romana, een van de dochters van Tarzan, vorige week door de juf uitgekozen was om voor de schoolinspectie een stuk hardop te lezen om te zien wat het niveau was. Alle Hongaarse kinderen waren verbaasd hoe goed ze het deed. De ouders, Tarzan en Wilma, zijn bijzonder trots. Dit zijn de kinderen die vier en half jaar geleden nog als wilden rondrenden en haast niet te hanteren waren. Voor mij is dit zo'n inspirerend voorbeeld wat liefde en aandacht kunnen doen. Jo en Ron en Robert zijn hierin een bijzonder voorbeeld. 

Achter in de tuin van The Owl House, ligt Goodies Garden. Hier hebben we een tijd van gebed gehad, de mensen van Living Well, Jo en Ron en ik. We hebben gebeden voor de situatie van de stichting en voor Jo en Ron persoonlijk. Het was een prachtig moment in de vrije natuur met alleen het geluid van vogels en zoemende insecten, om God samen te zoeken. We, Ron, Marcus, Neil en ik hebben nog een poosje nagepraat geconcludeerd dat dit een bijzondere manier van kerk zijn was.

Margaret had doeken genaaid voor indianententen, deze stonden op de plek waar we hadden gebeden, de namen van de kinderen waren er op genaaid. De kinderen hebben zo een fantastisch speelplek. Leuk is te melden dat het gemaakt is met materiaal dat ik in het verleden mee mocht nemen. Marijse en Bart, bedankt voor alle lappen en rollen stof die jullie hebben geschonken. Ze worden goed gebruikt.

Om half drie moesten we afscheid nemen van de vrienden van The Living Well Church uit Dover omdat zij naar het vliegveld moesten. Jo en ik we hebben nog wat nagepraat over wat de kracht van Liefde doet in de levens van mensen. Zij hebben het verlangen om het project van Jacodu uit te breiden naar Albesti, Daar moeten dan wel nieuwe middelen en misschien wel een nieuwe stichting voor komen. Laten we bidden dat God de dromen van Jo en Ron werkelijkheid maakt en mensen op hun pad brengt die dit nieuwe project kunnen helpen dragen.

De indianententen

Bidden in Goodies garden

De vinger van God.

Het is dinsdag en ik ben hier nu drie dagen, maar het voelt als of ik er al een week ben. Gisteren ben
ik de dag begonnen met het kijken van de documentaire "Finger of God". In deze documentaire worden wonderen van genezing over de hele wereld in beeld gebracht. Het eindigt met beelden van een jonge man die bidt voor een zwerver. In de beelden zie je hem aankomen strompelen in zichzelf gekeerd, na het gebed kan hij rennen en zie je hem stralen. Hij vergeet bij het weglopen zelfs dat hij geld voor eten zou krijgen waar hij in het begin om had gevraagd.
 Ik werd enorm geraakt door de beelden en de impact ervan. God strekt Zich uit naar een persoon die misschien door niemand gekend is. God geneest hem en laat hem zien dat hij voor Hem een zoon is. Dit is zo diep ook het verlangen in mijn werk/bediening in Roemenië. Ik wil dat Hij door mij heen zijn vinger kan leggen de op levens van mensen zodat ze ervaren dat er een God is die hen persoonlijk kent en van hen houdt.

We konden voor dit verlangen bidden op de bidstond die gisterochtend in de kerk gehouden werd door een aantal volwassenen. We mochten voor elkaar bidden en elkaar zegenen in de opdracht die we hebben de wereld Gods Liefde bekend te maken door het evangelie van Jezus te vertellen.

De rest van de dag stond in het teken van voedselpakketten voor de zigeunergemeenschap in Albesti, een plaatsje net buiten Sigishoara. Ik had afgesproken dat ik Robert zou ontmoeten bij Kaufland. Daar zouden ze de boodschappen ophalen voor de 175 voedselpakketten die we die dag zouden gaan afleveren.  Het was weer ouderwets Roemeens, alle middelen moesten met de hand geteld worden. Vijf medewerkers van Kaufland bemoeiden zich ermee en het heeft het bijna twee uur geduurd om de spullen te kopen. op de parkeerplaats hielp en zwerver met inpakken. Geïnspireerd door de documentaire heb ik met hem gebeden en voor hem wat eten gekocht.

Nadat alles ingeladen was zijn we naar The Sanctuary gereden om alles uit te laden en vervolgens parketten samen te stellen. Uiteindelijk konden we om half zeven vertrekken. Daar aangekomen was het weer een plezierige chaos. Alle mensen van de 53 huizen en veel van de 175 kinderen stonden om bus in afwachting van hun pakketten. Ik mocht Robert assisteren met het uitdelen en hij was erg blij dat ik mee was omdat normaal Jo meegaat. Ik kon zo extra mensen meenemen in mijn auto. Het blijft moelijk om de armoede te zien van deze mensen. Je kunt je niet voorstellen dat dit in de Europese Unie kan. Het is de visie van de Jo en Ron en Robert om met Love Light Romania een zelfde project op te zetten voor de kinderen zoals in Jacodu is gedaan. Alleen dit project is vele malen groter en de mensen en middelen beperkt. Mijn gebed is dat er mogelijkheden komen om de huizen van deze gezinnen aan te pakken zodat de kinderen naar school kunnen gaan en zo de cirkel van armoede doorbroken wordt. Het is iets kleins een pakketje voedsel geven aan een gezin, maar als het gebeurt met de Liefde van Jezus dan kan er veel gebeuren. Ik hoop dat de zigeuners in Albesti de vinger van God gaan voelen die hun leven wil aanraken, en daar wil hij ons bij gebruiken.

Hieronder staat een filmverslag van de voedselpakkettenactie.

Thanks Moti....

I just received a few photo's from yersterdays service in which I could share some of Gods Word. Thanks Moti for sending them. 

(Ik kreeg deze foto's van Moti van de dienst van gisterochtend, Dank je Moti dat je ze gezonden hebt.)

Nu mai sunt rob.. (Ik ben geen slaaf meer)

Pastor Marcus brengt de groeten over.

Het is zondagavond. Het was weer een goede dag. Deze bestond uit twee kerkdiensten en twee bezoeken. Vanochtend was het een mooie dienst. De kerk was vol, Jo en Ron waren er met een groep vrijwilligers van de Living Well Church uit Dover. Pastor Marcus Abbot had ik al een paar maal ontmoet in Igishe, Jacodu en Bazna.

Ik mocht spreken over onze identiteit. God heeft ons aangenomen als Zijn kinderen. Hij noemt ons geen slaven meer maar zonen en dochters. Iedereen heeft het nodig om dit te horen. "Je bent mijn zoon, mijn dochter". Vaak trekken we zelf weer het kleed van een slaaf aan omdat we denken dat we eerst aanvaardbaar moeten zijn voor God en we denken dat we dit moeten verdienen. David had in zijn leven ontdekt dat hij God als zijn vader mocht leren kennen en dat God al voordat hij geboren was plannen voor zijn leven had. Na de preek reageerden een flink aantal mensen op de oproep en we mochten voor hen bidden.

's Middags op bezoek geweest bij Sammy en Alina. Alina is zwanger en dat is goed te zien. Het zijn de laatste zware loodjes voor haar. Ze moet rustig aan doen en het kind zal over 3 à 4 weken gehaald worden. Ik had voor wat spulletjes meegenomen dat ik mocht geven.

Vervolgens bij Georghe en Luminita koffie gedronken en bijgepraat over de situatie in de kerk in Nederland.

Vervolgens om 5 uur de tweede dienst. Een gezamenlijke dienst van de CLF, de Pinkstergemeente en de Baptisten in het gebouw van de pinkstergemeente. Ze komen wekelijks bij elkaar in de hoop dat de eenheid zal groeien

Ik mocht kort een woord doorgeven en herhaalde de hoofdlijn van vanochtend iedereen mag de Liefde van God de Vader ervaren en daarin ontdekken wat zijn/haar identiteit is: zoon /dochter van de grote God. Na mijn bijdrage zongen we het lied Isus m-a eliberat. Jezus heeft me vrijgemaakt.

Dit is de boodschap voor Roemenië waar velen nog leven onder een juk van slavernij, van communisme, religie of minderwaardigheid. Het is heerlijk om de boodschap van genade en bevrijding te brengen.

Hier volgt een internetversie van het lied, al is Sammies versie pittiger. Het wordt gezongen in een traditionele Roemeense pinkstergemeente. Het lied gaat halverwege de video over in een ander lied.
Geniet van een stukje Roemenië. De tekst met vertaling staat eronder.

Isus m-a eliberat prin braţul Său puternic,

Sunt liber, liber, liber, liber!

Nu mai sunt rob sunt fiu de Împărat:

Bateţi din palme, cântaţi, sărbătoriţi-L pe El

Jezus heeft me vrijgemaakt door Zijn sterke arm

Ik ben vrij, vrij, vrij, vrij!

Ik ben geen slaaf meer maar ik ben een kind van de Koning

Klap je handen, zing en verheug je in Hem!

Nieuwe wegen...

Eén lange rij vrachtverkeer.

Ik ben weer in Bazna. Om zeven uur lokale tijd aangekomen na een hele dag in de regen gereden te hebben. Dan is Zoab in Nederland een zegen. De reis was wel weer een belevenis. Vooral vandaag door Hongarije en Roemenië. De weg was vol met vrachtverkeer. De vrachtwagens hebben gisteren op de dag van de arbeid stil gestaan in Europa en zijn vanacht weer op pad gegaan. Al die vrachtwagens moeten bij Roemenië de grens over, maar moeten gecontroleerd worden. Hierdoor stond er al een file zo'n 4 kilometer voor de grens. De rechterbaan stond helemaal vol. En ik moest er langs over de andere baan tegen het verkeer in. Gelukkig kwam er maar één keer bus als tegenligger aan. Na wat passen en meten konden langs elkaar en kon ik door rijden naar de grens waar alleen het paspoort gecontroleerd werd. In Roemenië was er weer een stukje snelweg klaar van de A1. Een snelweg die van grens bij Arad tot aan Boedapest gaat lopen. Van de grens kun je nu tot aan Arad over de snelweg. Het was er erg rustig. Twee andere auto's gezien. Ook van Deva is de snelweg helemaal klaar tot voorbij Sibiu.

De nieuwe snelweg

Het was druk en door het vele water was het erg intensief rijden. Ik ben dan ook best wel moe. Voorbij Sibiu vlak bij het plaatsje Rusi voltrok vlak voor / naast me een ongeluk. Vanaf de andere rijbaan kwam er een auto aangereden die zo'n tweehonderd meter voor mij en mijn voorligger ineens op onze rijbaan komt rijden. Ik dacht dat hij aan onze wegkant wilde parkeren maar hij reed ineen keer door en stortte op zijn zij het talud af en kwam naast mij in de struiken tot stilstand. Gelukkig kroop de bestuurder snel uit de auto en was hij ongedeerd. Hij was duidelijk aangelagen. Wat er gebeurd is...? Te hard gereden? Het was wel schrikken. Het was trouwens de derde wagen vandaag die op z'n kant langs de weg lag. Er kan nog heel wat gedaan worden aan de rijkunsten van de Roemenen. Mijn neef Job zei het altijd treffend: De Roemenen hebben een groot geloof in de rem van een ander...!

Nieuw asfalt voor Bazna

In medias heb ik boodschappen gedaan en een hapje gegeten om vervolgens het laatste stukje weg naar Bazna af te leggen. Tot mijn vreugde zag ik dat ze de weg naar Bazna aan het vernieuwen zijn. Op mijn weghelft lag al nieuw asfalt.

Ik moest met al die nieuwe stukken weg toch ook wel denken aan geestelijke nieuwe wegen. Ik geloof dat er ook geestelijk nieuwe wegen voor me zijn. Deze reis is toch anders als de vorige reizen. Ik ben benieuwd waar God me naar toe leidt. Leven met Hem blijft een bijzonder avontuur.

Morgen is het zondag en ik ben gevraagd of ik in de ochtenddienst wil spreken. Ga dus nog maar even aan de slag.