Dorstig land....

Want Ik zal water gieten op het dorstige 

en stromen op het droge. 

Ik zal Mijn Geest op uw nageslacht gieten 

en Mijn zegen op uw nakomelingen.

Dit zegt God in Jesaja 44 vers 3. Hij wil zijn Liefde en zegen brengen in dorre situaties. Ik heb de laatste dagen veel dorre plaatsen gezien, maar ook dat God door Zijn Geest water uitgoot op dorstige zielen en Zijn liefde liet zien.

In het ziekenhuis.

Zaterdag na een bezoek aan Gietze en Danielle ben ik naar het ziekenhuis van Tîrnavin geweest omdat de moeder van Dana daar was opgenomen. Ze lag op de psychiatrische afdeling. Als je al niet depressief bent dan wordt je dat daar zeker. Ze heeft last van astma en het chronisch tekort aan zuurstof heet effect op heel haar lichaam, Haar handen trillen, ze heeft last van haar nek en schouders. We vonden haar liggend op bed en ze was behoorlijk down, ook al was het haar verjaardag. We mochten met haar bidden en God liet haar merken dat Hij haar niet vergeten was en dat Zijn vreugde haar kracht zou zijn. Na het gebed voelde ze zich zichtbaar beter, Haar handen trilde niet meer en ze was vrolijker. 

Zondag weer twee diensten meegemaakt, Ik mocht 's middags spreken in de gezamenlijke dienst met de andere kerken over de oudste zoon uit het verhaal uit van de verloren zoon dat hij het hart van zijn vader niet kende. Dat als hij het echt gekend had dan wist hij dat De Vader zijn verloren zoon moest liefhebben. Hebben lief met die zelfde liefde? 

 Maandag naar Soluvastru geweest om Fred en Jitske te ontmoeten. Moest vroeg weg omdat ik er om 9 uur moest zijn. We kwamen samen met Petru en Augustin en Ramona. Ik mocht het verhaal van het harnas van Saul en David delen. Het is bijzonder dat God me altijd een boodschap op mijn hart geeft dat ik in Roemenië mag delen en dat het vaak een woord is dat op dat moment nodig is.  Ze waren bemoedigd. Vervolgens zijn voedselpakketten gaan maken om uit te delen aan gezinnen van weduwes en met wezen.

Nadat we de pakketten gemaakt hadden en ingeladen in kofferbak van de auto bleek dat één band lek was. Deze eerst met een fietspomp voor een deel opgepompt en vervolgens naar de "Vulcanizare" geweest om het te laten repareren. Dit lukte niet direct, pas na twee keer was deze gerepareerd. Ongeveer een uur later konden we het eerste pakket wegbrengen. Daar vond een door God geregiseerde ontmoeting plaats met mannen, Zolt en Miclos. Het zijn twee broers die jaren zonder ouders leven. Zij werken zo nu en dan op het land om wat geld te verdienen en ze gaven aan dat ze op dat moment geen geld hadden, zelfs niet om een brood te kopen.
Wat me zo trof was de droefheid in de ogen. We hebben met ze gebeden en ik heb ze daar op straat een dikke hug gegeven om ze de liefde van de Vader te laten ervaren. Wat moet dat een bijzonder ervaring zijn dat een totaal vreemde grote Hollandse man je een knuffel geeft midden op straat, maar ik voelde zo de liefde van God de Vader voor hen. God raakte hen aan, de ogen van Zolt gaven bewogenheid weer. Ik zag weer hoop en een sprankje blijdschap in zijn ogen. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. We mochten hen wat geld voor eten geven en ze wijzen op een speciale opvang voor thuislozen waar ze elke dag een programma hebben waar ze een gratis maaltijd kunnen krijgen.
We mochten zo het hart van God ervaren. Als de band van de auto niet lek was geweest dan waren al veel eerder op de plek geweest en waren we Zolt en Miclos waarschijnlijk misgelopen. Maar God regisseerde het anders. En er zouden nog vele momenten die dag volgen.

Zolt en Miclos

We mochten bidden met weduwen, sommige waren door verlamdheid gebonden aan bed. We mochten bidden met jongeren die een uitzichtloos bestaan hebben omdat er geen werk is. Zo was er Lili een vrouw die 6 weken gelden haar man verloren had. Ze heeft de zorg voor 3 kinderen waarvan de jongste net anderhalf is. Ik ervoer de bewogenheid van God en mocht haar vertellen dat Hij in de leegte wil komen en haar verdediger wil zijn. Psalm 68 vertelt dat God de Vader van de wezen wil zijn en de verdediger van de weduwen. Gods liefde was aanwezig en Lily vertelde dat ze nog nooit Zijn liefde zo sterk had ervaren als tijdens het gebed. 

Augustin met zijn vader en stiefmoeder.

Tijdens het rondbrengen van de pakketten brak er een onweersbui los en we moesten schuilen in het huisje, of eigenlijk een hutje van een aantal mensen. Eén daarvan was een vrouw alleen met een baby van een paar maanden oud. Ze voelde zich niet lekker en dat was zichtbaar. We mochten voor haar bidden en ze voelde de kracht van God als een warme stroom door haar lichaam gaan. Het begon te lekken in huis en de vrouw geeft de baby die ze aan het voeden was af aan een andere vrouw en gaat in de regen naar buiten om op het dak een en ander te veranderen. Gevolg was dat het lekken stopte, ze kwam weer binnen en zij dat ze zich beter voelde en genezen was. God is goed.

Het gezin van Alex.

Zo mochten we bidden voor de moeder van Petru, een weduwe die ook door ziekte aan huis gebonden is. Toen ik naast haar ging zitten om te bidden begon ze te huilen en het was alsof er een dam van verdriet brak. Ik ervoer dat er een diepe droogte in haar ziel was en dat God water uitgoot net als in de tekst uit Jesaja.

We mochten bidden met het gezin van Alex, een tiener zonder hoop, met de vader en stiefmoeder van Augustin die na een scheiding van vier jaar weer bij elkaar zijn. We mochten bidden op straat in de huizen. Overal ervoer ik dat God water goot op dorstig land. Dit is zo Zijn verlangen en Hij is op zoek naar ons en wil ons gebruiken om Zijn hart bekend te maken aan verloren zonen en dochters. 

Ik weet zeker dat ik terug ga naar deze plaats en dan voor een langere tijd dan één dag. Er is nog zoveel water te gieten op dorstig land. Het was een dag om niet te vergeten