Boian

Gisteravond naar Boian geweest met broeder en zuster Mereu en Danielle om te vertalen, kleine Naomi was er ook bij. Broeder Mereu zei dat ik naar broeder Elie Panta moest. Hij is al een aantal jaren voor een deel verlamd en is aan huis gekluisterd. 

Broeder Panta en broeder Mereu

We vonden hem thuis met zijn zoon Timothei.. Toen we vertelden dat we hem kwamen bemoedigen was hij ontroerd. We mochten voor hem bidden. Ik ervoer een diepe bewogenheid voor hem. Er zijn zo veel ouderen in Roemenië die vaak in eenzaamheid leven, zeker nu er zoveel Roemenen naar andere landen in Europa zijn vertrokken om te werken. 

De zoon was hartelijk maar wat sceptisch. Ik vertelde hem dat God van hem hield en dat Hij als vader op hem wacht en blijft wachten. Er onstond een heel gesprek, over de Schengenpolitiek, waar in de bijbel de drie-eenheid staat, dat de mensen elkaar met respect moeten behandelen en zo verder.

Danielle, Naomi en zuster Mereu

 Ik had sterk  de indruk dat God hem Zijn Liefde wilde laten ervaren. Maar hij bleef maar argumenteren. Tot op het einde  toen we afscheid namen en ik de vader een hele tijd omarmde. Timothei was ontroerd. Ik zei hem: "Je houdt van je vader". Hij beaamde het en ik mocht hem zeggen dat God zo ook van hem hield. "Ik weet het", zei hij "ik weet het". Hij was geraakt door de liefde van de Vader. Het was zo'n bijzondere ontmoeting die God alleen kan regisseren. Ik ben blij dat ik gehoorzaam ben geweest aan Zijn stem om iemand in Boian te bemoedigen. Ik zal vast en zeker teruggaan. Ik denk dat er hier nieuwe wegen liggen om te bewandelen.

Vandaag naar Jacodu geweest en de dag met Jo en Ron doorgebracht. Daar zal ik later nog een stuk aan weiden. Ik heb mij koffers gepakt en ga zo slapen. Nu het bijna erop zit merk ik dat ik toch wel erg moe ben. Morgen acht vertrek ik naar het vliegveld. Morgen ben ik weer thuis. Zoals altijd gemengde gevoelens. Er is hier nog zoveel te doen, maar thuis zijn bij mijn geliefden zie ik ook naar uit. Tenslotte nog een paar mooie Roemeense luchten.