Ik ben alweer meer dan een week in Roemenië. De tijd gaat aan de ene kant snel aan de andere kant lijkt het alsof ik al weer weken in Bazna ben. Gisteren een aantal bezoekjes gebracht. Kort op verjaardagsvisite bij Alina, de vrouw van Sammy. Daarna op bezoek bij Nellu en Hilda. Helaas is Hilda er niet. Ze is met nog een aantal vrouwen uit Bazna in Medias waar ze in het ziekenhuis een fysiotherapiebehandeling krijgen. Eerst schrok ik van het ziekenhuis, maar het is meer als een kuuroord. Ze verblijven in een aparte afdeling van ziekenhuis, maar hebben ook de vrijheid om de stad in te gaan. Ionathan's moeder is er ook. Hij omschreef het als een "vakantie". Nellu zorgt nu dus voor kinderen en hij had Sarmale en Mamaliga gekookt en ik werd uitgenodigd om mee te eten. Een echte traditionele Roemeense maaltijd. Niet iedereen houdt er van. Maar ik heb genoten.
 |
| Sarmale en mamaliga |
 |
| Bij Nellu aan tafel |
Ik mocht ook voor Nellu bidden. Hij heeft veel last van zijn rug en heupen. Laten we een wonder verwachten.
Vandaag (zondag) stond in het teken van de kerk. Twee keer een dienst. Vanochtend mocht ik spreken. Ik deelde het woord uit Johannes 20 dat Maria van Magdalena in haar verdriet om het sterven van Jezus niet eens het wonder zag. Zelfs de twee engelen maakten haar niet opmerkzaam op het wonder van Jezus' opstanding. Pas toen Jezus haar naam noemde zag ze hem. Wij kunnen ook door verdriet of problemen soms de realiteit van Jezus uit het oog verliezen, maar dan noemt hij weer onze naam en mogen we Hem zien als de verrezen en verheerlijkt Christus. Ik mocht met veel mensen bidden die op oproep voor gebed naar voren kwamen.
Vanavond sprak Ionathan een mooi woord over de simpele woorden Ik houd van jou. Het is de basis van ons leven. Liefde. Liefde die God ons heeft laten zien door Jezus.
We kwamen ook vandaag weer samen in het gebouw van de pinkstergemeente omdat de kerk van de Christian Life Fellowship nog gerenoveerd. Er is deze week hard gewerkt. Deuren zijn verwijderd, muren dichtgemaakt. Het podium voorzien van een decoratieve achterwand. Het plafond is geschilderd. Kortom veel werk, maar er moet ook nog veel gebeuren. Volgende week hopen ze de kerk te heropenen. Zo wordt op vele fronten aan de kerk gewerkt, aan het gebouw maar wat nog veel belangrijker is aan de mensen, Zij zijn de echte kerk, het lichaam van Jezus. Ik vind het nog steeds een voorrecht dat ik mijn steentje mag bijdragen aan de bouw van het huis van God in Bazna. Morgenvroeg weer naar de bidstond,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten