Nieuw gebied (1)

1250 potten linzen inpakken

Het is nu donderdagavond. Net terug uit Reghin, waar ik twee dagen mocht zijn. Hier het eerste deel van het verslag van de tijd daar.
Gisterochtend (woensdag) vertrokken om Fred, Petru en Henk uit Reghin te ontmoeten in Ungheni een plaatsje net buiten
Tirgu Mures. We zouden vandaar rijden naar een bedrijfje waar potjes linzen opgehaald konden worden die weer gebruikt worden in de voedselpaketten in Solovastru. Het bedrijf is deel van een Nederlandse stichting van Rien Geluk. Zij maken prefab huizen die op palen geplaatst worden en daardoor vrij geplaatst kunnen worden voor zigeunergezinnen. We mochten voor Rien bidden. Eén van de vele gebeden die dag nog zouden volgen.
R

Rien

In Solovastru aangekomen bijgepraat met Fred, Jitske, Henk en Petru. Na de maaltijd was het de bedoeling dat Fred en ik naar het ziekenhuis in Tirgu Mures zouden gaan om een lid van de kerk te bezoek die daar zaterdag was opgenomen.
Nikolai had van alles. Hij was opgenomen omdat hij een bloedinfectie had waardoor hij een zuurstoftekort had. Daarnaast heeft een nieraandoening, suikerziekte en nog veel meer. We troffen hem in zeer slechte staat, erg benauwd. Continu aan de zuurstof. Bang en erg somber. Hij bleef maar praten over de mensen die op de afdeling waren overleden. Fred en ik begonnen voor hem te bidden dat de volmaakte Liefde van God zin angst zou wegnemen. Toen we voor zijn longen begonnen te bidden voelde ik Gods kracht door zijn longen stromen en hij werd rustig. Hij legde de zuurstof weg en gaf aan dat hij meer lucht had. Na een tijd gaf hij aan dat de zwaarmoedigheid wegging en werd hij zelfs vrolijk. Het was een totale verandering. Naast Nikolai op de zaal lag een Hongaarse man die door zijn zware alcoholgebruik opgenomen was. Ik ben zijn naam vergeten en ik noem hem voor het gemak Theo. Hij werd verzorgd door zijn zuster Maria. Zij lag ook in het ziekenhuis. Fred en ik hadden tegelijk de gedachte dat Nikolai voor Theo en Maria moest bidden om het geloof dat hij zelf had gekregen door de verbetering van zijn longen zou opbouwen door zelf ook te bidden. Er gebeurde wat. De vrouw van Nikolai, Codruza, voelde een warmte door haar heen stromen en begon God daar in de zaal te prijzen. We mochten vertellen dat Jezus van Theo en Maria hield en hen niet vergeten was. Na afloop was er een glimlach op het gezicht van Theo. Het was bijzonder. Nikolai was ondertussen naar het toilet gegaan en kwam na enige tijd terug God prijzend omdat hij zoveel energie had. Hij was kort voor onze komst nog zo verzwakt dat hij op het toilet onderuit gegaan was.
God was daar op die zaal en hij liet Zijn licht schijnen. We geloven dat God Nikolai volkomen kan genezen.

Nikolai en Corduza

Theo en Maria

's Avonds was er bidstond in de kerk van Fred en Jitske, de Vineyard gemeente in Reghin. Het was zeker geen standaardbidstond. Allereerst waren er alleen mannen. Ze kwamen druppelsgewijs binnen maar gedurend de hele avond waren er steeds mannen voor elkaar aan het bidden. In tweetallen of groepjes. Mannen werden aangeraakt, moesten huilen. Omhelsden elkaar, baden voor elkaar, profeteerden over elkaar. Ook dit was weer bijzonder.
Tijdens de avond kwamen ook Delbert, een Amerikaanse evangelist, Bill een bezoeker uit Engeland en Alex binnen. Er was meteen een eenheid in de Geest. We mochten voor elkaar bidden en over elkaar profeteren.  God bemoedigde me via Delbert dat Hij mijn roeping voor Roemenië zou bevestigen en dat hij mijn verlangen om me meer te kunnen geven zou gaan realiseren. Wouw...
Er was een open hemel, God is groot.

De bidstond.